Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Ρατσισμός και "Ρατσισμός"

Στο τελευταίο μου άρθρο με τίτλο "Φασισμός και "Φασισμός"", αναφέρθηκα στην ιδεολογική σύγχυση που επικρατεί ανάμεσα στην κατανόηση του κυριολεκτικού και του μεταφορικού φασισμού. Εξήγησα ότι ο Φασισμός είναι ένα συγκεκριμένο πολιτικό μόρφωμα του καπιταλισμού, ενώ συμπεριφορές που υποδηλώνουν περιφρόνηση του συνανθρώπου είναι φασίζουσες και όχι Φασισμός. Ανέφερα ότι η σύγχυση μεταξύ του φασισμού και του "φασισμού", αντικειμενικά ευνοεί τον  ίδιο το Φασισμό, γιατί του επιτρέπει να ξεγλιστρά. Ξεκαθάρισα ότι μπορεί μεν ο Φασισμός να έχει ως προϋπόθεση τη βία, αλλά η βία δεν είναι απαραίτητα Φασισμός, για να πρέπει να "καταδικαστεί από όπου κι αν προέρχεται". Τέλος, παραδέχθηκα ότι υπάρχει αλήθεια στην ύπαρξη του "φασίστα μέσα μας" που "πρέπει να τον σκοτώσουμε".

Σήμερα, θα αναφερθώ στη σύγχυση μεταξύ Ρατσισμού και "Ρατσισμού" (δηλαδή μεταφορικού ρατσισμού). Αφορμή, πάλι ένα άρθρο του Νίκου Δήμου, το "Μην υποτιμάτε τον ρατσισμό μέσα σας".

Πρώτα από όλα, αφού παραδέχθηκα ότι λίγο ως πολύ, ένα φασιστικό δαιμόνιο το κουβαλάμε όλοι μέσα μας και για αυτό πρέπει να το σκοτώσουμε, αναγνωρίζω ότι ο τίτλος του άρθρου του κ. Δήμου, είναι σωστός. Φοβάμαι ότι ο φασίστας και ο ρατσιστής που κουβαλάμε στα εσώψυχά μας, πάνε χέρι-χέρι.

Όπως και ο Φασισμός, έτσι κι ο Ρατσισμός είναι κάτι συγκεκριμένο. Είναι η διάκριση μεταξύ ανθρώπων άλλων φυλών. Είναι δίδυμο αδελφάκι του εθνικισμού που διακηρύττει το μίσος μεταξύ των εθνών, ακόμα και αυτών που ανήκουν στην ίδια "φυλή". Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της ξιπασιάς που έχει κάποιος που νομίζει ότι ανήκει σε μια "ανώτερη" φυλετική ή εθνική ομάδα, καλό θα είναι να ακούσει το Γκέμπριχ, που αναρωτιόταν "γιατί κάποιος που μπορεί να υπερηφανεύεται ότι είναι ο εξυπνότερος, ο ισχυρότερος, ο γενναιότερος ή ο πιο προικισμένος άνθρωπος στη γη, θεωρείται γελοίος και ενοχλητικός, ενώ αν, αντί του «εγώ», λέει, «είμαστε οι εξυπνότεροι, οι ισχυρότεροι, οι γενναιότεροι και οι πιο προικισμένοι άνθρωποι στη γη», οι συμπατριώτες του, χειροκροτούν ενθουσιωδώς και τον αποκαλούν πατριώτη".

Ενώ ο ρατσισμός έχει ως προϋπόθεση τη διάκριση, αυτή είναι στο επίπεδο της φυλής. Δεν θα πρέπει λοιπόν να συγχέουμε κάθε μορφή διάκρισης και τη θεωρούμε ρατσισμό. Η διάκριση πχ μεταξύ φτωχών και πλουσίων, δεν είναι ρατσισμός. Είναι ταξική διάκριση και μπορεί να γίνει ανάμεσα σε άτομα του ίδιου έθνους. Ή όπως έλεγε ο Μπρέχτ: "Ο κ. Κόινερ δεν τόκρινε απαραίτητο να ζει σε μια συγκεκριμένη χώρα. Έλεγε: Παντού μπορώ να πεινάσω.". Ομοίως, η διάκριση σε "παιδιά του κυβερνώντος κόμματος" και "στα άλλα", δεν είναι ρατσισμός, αλλά πολιτική ευνοιοκρατία (ρουσφετολογία). Μια άλλη έκφραση ευνοιοκρατίας, είναι η οικογενειοκρατία, ενώ άλλη μία ο τοπικισμός. Για τη δε φαλλοκρατία, ό,τι και να πει κανείς, είναι λίγο. Όλα τα προηγούμενα δεν είναι ρατσισμός, γιατί ο διαχωρισμός δε γίνεται με βάση τη φυλή, αλλά την τάξη, τις πολιτικές τοποθετήσεις, τη συγγένεια, τον τόπο καταγωγής ή το φύλο. Οι διακρίσεις όμως μπορεί να είναι το ίδιο επώδυνες, για αυτό μπορούμε να μιλήσουμε για ρατσιστικού τύπου συμπεριφορές, αλλά όχι για ρατσισμό.

Γενικά, αυτό το άρθρο του κ. Δήμου, με βρίσκει σύμφωνο. Όμως, μένει στο επίπεδο της ενδοσκόπησης κι έτσι του λείπει μια βασική παράμετρος, απλά γιατί είναι αστός διανοητής. Αγνοεί την ταξική διάσταση του ρατσισμού. Μπορεί ο ρατσισμός να είναι γνώρισμα ανθρώπων όλων των τάξεων, γιατί η βασική του προέλευση είναι ο ζωώδης φόβος για το διαφορετικό που το αντιλαμβανόμαστε ενστικτωδώς ως απειλή, όμως αν κοιτάξει κανείς σε βάθος, θα δει ότι η όποια αντιπαλότητα έχει και ταξική αφετηρία. Οι ρατσιστές δουλοκτήτες των ΗΠΑ που αγόραζαν μαύρους σκλάβους που απάγονταν από την Αφρική, ήταν μεγαλογεωκτήμονες. Οι ρατσιστές εμπνευστές του Απαρτχάιντ, είχαν φτιάξει αυτό το ρατσιστικό καθεστώς για να εξασφαλίζουν οι μεγαλοαστοί και μεγαλογεωκτήμονες αδαμαντορύχους, εργάτες γης, κλπ χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα.

Αν λοιπόν περιοριστούμε στην καταπολέμηση των φυλετικών ή άλλων διακρίσεων από όσες αναφέρθηκαν πιο πριν, χωρίς να παλεύουμε για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, που γεννά τις ταξικές διακρίσεις, στην καλύτερη θα έχουμε πετύχει ημίμετρα. Θα έχουμε εξασφαλίσει απλά... "ίσα δικαιώματα στη φτώχεια και την εκμετάλλευση", για λευκούς, μαύρους και ασιάτες, για άντρες και γυναίκες, για ετεροφυλόφιλους, ομοφυλόφιλους και αμφιφυλόφιλους, για έλληνες, αλβανούς, πακιστανούς, κλπ. Αυτή τη σκέψη, δε θα μπορούσα να την περιμένω από τον απολογητή του καπιταλισμού, κ. Δήμου.

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Φασισμός και "Φασισμός"

Αφορμή για το άρθρο αυτό ήταν το κάλεσμα του μουσικού Αγγελάκα να "προσέξουμε το φασίστα μέσα μας" (όταν άκουσε γνωστό αντιφασιστικό σύνθημα) και το άρθρο "13 θέσεις για τον φασισμό" του αστού διανοητή Νίκου Δήμου. Καλό θα ήταν λοιπόν πριν διαβάσει κανείς παρακάτω, να διαβάσει πρώτα τα δύο άρθρα.

Διαβάζοντας αυτά τα δύο άρθρα, νοιώθω ότι επικρατεί μια εκούσια ή ακούσια, καλοπροαίρετη ή κακοπροαίρετη σύγχυση μεταξύ του φασισμού και του "φασισμού", δηλαδή του κυριολεκτικού φασισμού και του μεταφορικού.

Ο Φασισμός είναι το alter ego της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Τι εννοώ; Ο Καπιταλισμός είναι το εκμεταλλευτικό σύστημα όπου τα μέσα παραγωγής ανήκουν σε μια ταξική μειοψηφία, τους αστούς ιδιώτες που καρπώνονται το μεγαλύτερο μέρος που παράγεται από την εργασία των πολλών. Αυτό ισχύει τόσο στην κοινοβουλευτική δημοκρατία του αστικού συστήματος, όσο και στο Φασισμό. Αυτό που δεν υπάρχει στο φασισμό, είναι οι δημοκρατικές ελευθερίες (πλουραλισμός ή έστω μια ψευδαίσθηση αυτού) που υπάρχουν στον κοινοβουλευτισμό. Οι αστοί ανάλογα με τα συμφέροντά τους, επιλέγουν μια από τις δύο μορφές του καπιταλισμού. Όσο μπορούν να λειτουργήσουν μέσα σε δημοκρατικά πλαίσια, μένουν στον κοινοβουλευτισμό, αν πάλι δε μπορούν, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να στραφούν στον απολυταρχισμό του Φασισμού. Δηλαδή, ο κοινός παρανομαστής αστικοδημοκρατικού κοινοβουλευτισμού και φασισμού, είναι ο καπιταλισμός. Βασικό χαρακτηριστικό του Φασισμού είναι ότι η βία που ασκεί είναι παντελώς αδικαιολόγητη και άδικη, ενοχοποιώντας και στοχοποιώντας όσους δεν έχουν ευθύνη για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας. 

Με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά του Φασισμού, ο Φασισμός είναι ένα συγκεκριμένο πολιτικό μόρφωμα του καπιταλισμού. Άρα, το να καπνίζει κανείς στα μούτρα του άλλου, ή να βάζει δυνατά μουσική, δε μπορεί να είναι Φασισμός. Αν θέλετε, είναι μεταφορικά "φασισμός" ή πιο σωστά φασίζουσες συμπεριφορές (γιατί βασικό συστατικό του φασισμού είναι η περιφρόνηση προς την ύπαρξη του άλλου). Ο Φασισμός και ο "Φασισμός" δεν θα έπρεπε να συγχέονται, γιατί αυτή ακριβώς η ιδεολογική σύγχυση βοηθάει τον πραγματικό φασισμό. Δεν είναι τυχαίο που ακούμε φασίστες να μιλούν για "φασισμό" ή "χούντα". Βέβαια, στη σύγχυση αυτοί συντελούν και κάποιοι που δεν θα το περίμενε κανείς (ειδικά ο ανυποψίαστος) από αυτούς: Αρκετές φορές τροτσκιστές με έχουν αποκαλέσει "φασίστα", για το σεβασμό που τρέφω στο πρόσωπο του Στάλιν, όπως έκανε πχ κι ο Πικάσσο, αντί να εκτιμώ το "δημοκράτη" Τρότσκυ που κήρυττε πχ τη "στρατιωτικοποίηση των συνδικάτων". Αυτή η γελοία συμπεριφορά, που δείχνει παντελή σύγχυση μεταξύ κυριολεκτικού και μεταφορικού φασισμού, έχει καταγραφεί και στο Νόμο του Γκόντγουιν, που στην αρχική του (διαδικτυακή) διατύπωση έχει ως ακολούθως:
Όσο μια διαδικτυακή συζήτηση μακραίνει, η πιθανότητα μιας σύγκρισης που συμπεριλαμβάνει τους Ναζί ή το Χίτλερ πλησιάζει το 1.
Από κει και πέρα, είναι σωστό να μην αφορίσουμε αυτούς που μας καλούν "να σκοτώσουμε το φασίστα μέσα μας". Η μεγαλύτερη αντιπολεμική και αντιφασιστική ταινία όλων των εποχών, το σοβιετικό αριστούργημα του Ελέμ Κλίμωφ "Έλα να δεις", όπως αποκάλυψε ο συνεπής κομμουνιστής δημιουργός του λίγο πριν πεθάνει, στο αρχικό σενάριο ονομάζονταν "Σκοτώστε το Χίτλερ". Η έννοια που δίνονταν στον τίτλο ήταν το κάλεσμα "να σκοτώσουμε το Χίτλερ μέσα μας, γιατί όλοι έχουμε τους δαίμονές μας". Θεωρώ απρέπεια και ηλιθιότητα να χλευάσω την άποψη ενός τέτοιου ανθρώπου, όπως ο Κλίμωφ. Το αμφιλεγόμενο ψυχολογικό πείραμα του Μίλγκραμ που μετέτρεψε πολίτες υπεράνω πάσης υποψίας σε βασανιστές (ή έτσι τουλάχιστον νόμιζαν οι ανυποψίαστοι συμμετέχοντες), δικαιώνει το σοβιετικό σκηνοθέτη που έζησε στο πετσί του τη θηριωδία των ναζί.

Η "καταδίκη κάθε μορφής βίας" και η ταύτιση της βίας με το φασισμό είναι λανθασμένη και αποπροσανατολιστική. Με τη λογική αυτή, θα πρέπει να καταδικάσουμε τη γαλλική επανάσταση, την επανάσταση του 1821 και το έπος της Αλβανίας. Και αναφέρομαι σε αυτά, γιατί δεν υπάρχει εχέφρων αστός που να καταδικάζει τίποτε από αυτά. Όμως, όλες αυτές οι λαμπρές σελίδες της Ιστορίας, είναι ποτισμένες με το αίμα όχι μόνο των θυμάτων, αλλά και των θυτών. Η κατάληψη της Βαστίλλης και η εδραίωση της Γαλλικής Επανάστασης, δεν έγινε αβρόχοις ποσί. Ήταν η πιο αιματοβαμμένη επανάσταση της ιστορίας. Για την Ελληνική Επανάσταση, δεν το συζητώ καν! 3 ημέρες κράτησε η σφαγή των μη χριστιανών κατοίκων της Τριπολιτσάς. Ο Νικηταράς, ο πιο ανυστερόβουλος Ήρωας της Επανάστασης, έμεινε στην Ιστορία ως Τουρκοφάγος. Στα Δερβενάκια έσπασε 2 σπαθιά και το τρίτο δε μπορούσε να το αφήσει λόγω αγκύλωσης! Λέτε κι αυτός να... "καταδίκαζε τη βία από όπου κι αν προέρχεται"; Αν είναι έτσι, τουλάχιστον ας είμαστε συνεπείς με τον εαυτό μας κι όχι να έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά: Ας αλλάξουμε, λοιπόν, τον Εθνικό μας Ύμνο, καταδικάζοντας τον τέταρτο στίχο της πρώτης στροφής που θεωρεί ότι η Όψη της Ελευθερίας "με βία μετράει τη γη".

Το λογικό χάσμα βρίσκεται ακριβώς εδώ: Στην εξίσωση της βίας του θύτη και του θύματος. Από τη στιγμή που και οι δύο μορφές βίας θεωρηθούν το ίδιο, τότε εξισώνονται και οι ασκούντες τις δύο μορφές βίας, οπότε η εξίσωση του φασισμού και του κομμουνισμού είναι απλή λογική συνέπεια. Η Λενινιστική διδασκαλία δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης για το είναι απαραίτητη και τι μη απαραίτητη βία, αλλά για να μπορεί κανείς να την κατανοήσει πρέπει να είναι κομμουνιστής. Οι αστοί ποτέ δε θα την καταλάβουν και τελικά θα είναι ασυνεπείς ακόμα και με τα λεγόμενά τους, αφού πχ η Γαλλική Επανάσταση την οποίαν οι κομμουνιστές τιμούν, ήταν μια αστική επανάσταση, δηλαδή μια βίαιη επανάσταση των αστών, των οποίων τις φιλελεύθερες ιδέες και ιδανικά, τα οποία αστοί όπως κ. Δήμου, είναι οι πρώτοι που τα ασπάζονται. Πώς ασπάζονται τις ιδέες, αλλά όχι τη βία που χρειάστηκε για να εδραιωθούν;

"Οι Financial Times άλλαξαν στάση για το Μακεδονικό" ή "Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται"

Έχω γίνει κουραστικός πλέον με το να μιλάω για την καταστροφική κουλτούρα του copy-paste στο διαδίκτυο (και τα ΜΜ"Ε"), που διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις, είτε από αφέλεια, είτε από υστεροβουλία.
Τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες μιας πληθώρας διαδικτυακών και εντύπων δημοσιευμάτων που ισχυρίζονται ότι δήθεν οι Financial Times άλλαξαν στάση για το Μακεδονικό, αναγνωρίζοντας τάχα τα εθνικά δίκαια των Ελλήνων στη θέμα του ονόματος της ΠΓΔΜ. Δεν θα αναφέρω συγκεκριμένα δημοσιεύματα, αρκεί μια διαδικτυακή αναζήτηση για όρους όπως "Αλέξανδρος" "Financial Times", κλπ.

Τι όμως συνέβη πραγματικά; Γίναμε μάρτυρες μιας οβιδιακής μεταμόρφωσης; Λυπάμαι, αλλά όχι... Απλά, το κράμα του φασισμού, των ευσεβών πόθων, του copy-paste και της αμορφωσιάς ξανάκανε πάλι το θαύμα του. Για να διαφανεί αυτό, ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους:
  • Στις 12 Σεπτεμβρίου, οι Financial Times δημοσίευσαν ένα Special Report, Republic of Macedonia 2013, με τίτλο "Mood stays buoyant in spite of ethnic stress". Σε αυτό, υπάρχει φωτογραφία από την ανέγερση ενός αγάλματος 30 και πλέον μέτρων του Αλεξάνδρου στα Σκόπια και αναφέρεται η στάση της Ελλάδας περί σφετερισμού.
  • Στις 19 Σεπτεμβρίου, οι Financial Times δημοσίευσαν ένα γράμμα αναγνώστη, με τίτλο "Alexander – the great Macedonian", που απαντούσε στο προηγούμενο άρθρο των Financial Times. Σε αυτό, ο αναγνώστης σχολίαζε αρνητικά τη στάση της Ελλάδας, αναρωτώμενος ρητορικά γιατί οι "Μακεδόνες" δε θα μπορούσαν να ανεγείρουν ένα άγαλμα για το "Μακεδόνα" βασιλιά τους.
  • Στις 23 Σεπτεμβρίου, οι Financial Times δημοσίευσαν ένα γράμμα αναγνώστη, με τίτλο "Two Macedonian traditions separated by a thousand years", που απαντούσε στο προηγούμενο γράμμα προς τους Financial Times. Σε αυτό, ο συγκεκριμένος αναγνώστης, συμφωνούσε μεν με τον προηγούμενο αναγνώστη, ως προς τη στάση της Ελλάδας, χαρακτηρίζοντάς την "παράλογη, επικίνδυνη και ενδεικτική της έλλειψης πολιτικής συνοχής και του αυξανόμενου χάους στην Ελλάδα", αλλά ταυτόχρονα αναγνώριζε ότι ο Αλέξανδρος ήταν Έλληνας και ότι οι 2 "μακεδονικές" πολιτιστικές παραδόσεις έχουν μεταξύ τους ένα χάσμα 1000 ετών που δεν μπορεί να κλείσει με το συμβολικό συσχετισμό της σημερινής "Δημοκρατίας της Μακεδονίας" και του "κατακτητή της Περσίας", για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι "η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας ανταποκρίθηκε απερίσκεπτα στις γελοιότητες των Ελλήνων, επί του ονόματος του κράτους".
Για να καταλάβουμε τι σημαίνουν τα παραπάνω, ώστε να διαβλέψουμε τη στάση της εφημερίδας ως προς το Μακεδονικό, θα πρέπει απαραιτήτως να γνωρίζουμε τους βασικούς κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και πρακτικής: Σύμφωνα λοιπόν με αυτούς, το μόνο από τα 3 δημοσιεύματα, για του οποίου το περιεχόμενο έχουν ευθύνη οι Financial Times και εκφράζει την επίσημη θέση τους, είναι το πρώτο (Special Report, Republic of Madeconia 2013). Τα άλλα δύο είναι γράμματα αναγνωστών προς τον εκδότη κι εκφράζουν αποκλειστικά τις απόψεις των δύο αναγνωστών, όχι της εφημερίδας. Οι εφημερίδες αναδημοσιεύουν ενυπόγραφα γράμματα προς τον εκδότη τους, αποποιούμενες την ευθύνη για το περιεχόμενό τους, η οποία βαρύνει αποκλειστικά τους επιστολογράφους. Συνήθως, υπάρχει μόνο περιορισμός ως προς το μέγεθος, το περιεχόμενο και το ύφος των επιστολών (δηλαδή, μπορεί να μη δημοσιευθούν μακροσκελή, άσχετα ή υβριστικά γράμματα). Κατά τα άλλα, οι εφημερίδες διασφαλίζουν το δικαίωμα της πολυφωνίας και της ελεύθερης έκφρασης των αναγνωστών τους, δημοσιεύοντας όλα τα γράμματα που λαμβάνουν. Έτσι, μέσα σε 4 ημέρες, οι Financial Times δέχθηκαν να δημοσιεύσουν 2 γράμματα αναγνωστών τους, που ως προς το κατά πόσον ο Αλέξανδρος ήταν Έλληνας, είχαν εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη.

Όπως καταλάβατε, αυτό ουδεμία σχέση έχει με κάποια αλλαγή στάσης της εφημερίδας, ως προς το Μακεδονικό. Αποδεικνύει όμως πόσο εύκολα κάποιοι γίνονται παπαγαλάκια. Αυτό όμως που έχει μεγαλύτερη αξία είναι το εξής: Ποιοι έχουν συμφέρον από τη διάδοση ειδήσεων που αφορούν την δήθεν αλλαγή στάσης της Δύσης ως προς τη διένεξη περί του ονόματος; Δε μπορεί να μη γνωρίζουν τη δημοσιογραφική δεοντολογία και πρακτική, εφημερίδες, όπως το Πρώτο Θέμα που μετάφρασε όποιο μέρος του δεύτερου γράμματος το συνέφερε, βάφτισε "άρθρο" το γράμμα στον εκδότη και κότσαρε και τίτλο στο άρθρο: "FT: «Ο Μ. Αλέξανδρος ήταν Έλληνας Μακεδόνας»!". Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που εμφανίζονται τέτοιες ειδήσεις. Έχω βρει στο παρελθόν παρόμοιο "άρθρο" που ισχυρίζονταν ότι τάχα ο ειδικός διαμεσολαβητής Νίμιτς είχε πάρει το μέρος της Ελλάδας, στο θέμα του ονόματος. Ο λόγος είναι ότι όλοι αυτοί οι ψιθυριστές είναι φασίστες που θέλουν να κρατούν το ηθικό των αντιδραστικών ψηλά, με το να τους ενθαρρύνουν ότι τάχα "έχουν συμμάχους". Με τον ίδιο τρόπο, ενθαρρύνουν και άλλους να δεχθούν τις θέσεις τους, αφού αυτές τελικά "θα δικαιωθούν με τη μεσολάβηση των ισχυρών".

Τέλος, για να είμαι απόλυτα ακριβοδίκαιος, θα πρέπει να παραδεχθώ ότι, όντως, υπάρχει κάπου που οι Financial Times "δικαιώνουν" την Ελλάδα. Αυτό φυσικά δε βρίσκεται στα δύο γράμματα προς τον εκδότη, αλλά στην ίδια την Ειδική Αναφορά, που οι φασίστες ούτε καν διάβασαν. Συγκεκριμένα, αποκαλεί τον Μέγα Αλέξανδρο "ancient Greek warrior king" (αρχαίο έλληνα βασιλιά-πολεμιστή). Δηλαδή, τελικά οι Financial Times όντως αναγνωρίζουν τον Μέγα Αλέξανδρο ως Έλληνα, αλλά αυτό βρίσκεται στην Ειδική τους Αναφορά κι όχι εκεί που το "ανακάλυψαν" οι φασίστες, δηλαδή στο γράμμα ενός αναγνώστη προς τον εκδότη.

Τι σημαίνει όμως αυτό για τις ελληνικές θέσεις; Απολύτως τίποτα! Δεν είναι η πρώτη φορά που η Δύση "δικαιώνει" την Ελλάδα στο θέμα της ιστορικότητας του Αλεξάνδρου. Θυμίζω ότι η χολιγουντιανή ταινία "Αλέξανδρος" δεν αφήνει περιθώρια για το τι εθνικότητας ήταν ο μεγάλος στρατηλάτης, όταν πχ εμφανίζει τον Αλέξανδρο να εμψυχώνει τους στρατιώτες του, λέγοντάς τους ότι στο μέλλον θα λένε: "I was here this day at Gaugamela...for the freedom...and glory...of Greece!" ("Ήμουν εδώ αυτή την ημέρα στα Γαυγάμηλα... για την ελευθερία... και τη δόξα... της Ελλάδας!"). Μπορεί αυτή η φράση να αποκάρδιωσε τους ανιστόρητους σκοπιανούς εθνικιστές, αλλά αν ό,τι παίζεται στο πανί του Χόλυγουντ εκφράζει και τις πολιτικές θέσεις των ΗΠΑ, τότε το συνταγματικό όνομα της ΠΓΔΜ θα είχε αλλάξει! Αυτό που εμείς λοιπόν αντιλαμβανόμαστε ως "διγλωσσία της Δύσης" (από τη μία μπορούν να αναγνωρίζουν το Μακεδόνα Αλέξανδρο ως Έλληνα, αλλά από την άλλην να αναγνωρίζουν την ΠΓΔΜ ως "Μακεδονία"), στην πραγματικότητα αποτελεί χαρακτηριστικό της πολιτικής του ιμπεριαλισμού, ο οποίος δεν ενδιαφέρεται για ιστορικά ή εθνικά δίκαια, αλλά μόνο για γεωπολιτικά συμφέροντα. Αυτό θα έπρεπε να το θυμάται πολύ καλά, ο κ. Σαμαράς με την απίστευτη διπλωματική ήττα που υπέστη (και μαζί του και η χώρα μας), όταν ήταν Υπουργός Εξωτερικών. Συγκεκριμένα, "πέτυχε" να συμφωνήσουν οι εταίροι της ΕΟΚ, ότι δε θα αναγνώριζαν κάποια γιουγκοσλαβική δημοκρατία που θα αποτελούσε απειλή για κράτος-μέλος της ΕΟΚ. Αφού η ΠΓΔΜ ενέμενε στη θέση της για την ονομασία "Μακεδονία", ο κ. Σαμαράς θεώρησε ότι αυτό ήταν αρκετό για να θεωρηθεί αλυτρωτισμός, αφού έθετε σε αμφισβήτηση το 1/3 της Ελλάδας, κι έτσι γύρισε στην Ελλάδα λέγοντας ότι "λύθηκε το πρόβλημα του ονόματος". Ορίστηκε, τότε, από την ΕΟΚ μια επιτροπή διαιτησίας, η επιτροπή Μπαντεντέρ, για να κρίνει το θέμα. Ο κ. Σαμαράς δεν έδωσε σημασία και η ελληνική θέση δεν εκπροσωπήθηκε επαρκώς στην επιτροπή, γιατί ο τότε Υπουργός Εξωτερικών θεωρούσε αυτονόητο ότι το όνομα "Μακεδονία" αποτελεί εθνική απειλή για την Ελλάδα. Εν τούτοις, η κατάπτυστη αυτή ΕΟΚική επιτροπή αναγνώρισε ότι "η χρήση του ονόματος «Μακεδονία» δεν θα μπορούσε να υπαινίσσεται καμία εδαφική διεκδίκηση έναντι άλλου Κράτους", αφού "η Δημοκρατία της Μακεδονίας αποποιήθηκε κάθε εδαφική διεκδίκηση". Οι ερασιτεχνικοί χειρισμοί του κ. Σαμαρά οδήγησαν τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή στην απόφαση να απολύσει ο ίδιος προσωπικά τον Υπουργό Εξωτερικών, κ. Σαμαρά (ναι, αυτόν που σήμερα εκλήθη να μας βγάλει από την κρίση και θα φέρει την ανάκαμψη).

Το επιμύθιο είναι ότι δε μπορεί κανείς να περιμένει από τους ιμπεριαλιστές που κινούνται με βάση τα δικά τους συμφέροντα, να αναγνωρίσουν τα εθνικά μας δίκαια και άρα να μας υποστηρίξουν. Το ξαναζήσαμε και το 1922 και το 1974 και το 1996. Όποιος πιστεύει ότι η Δύση θα αλλάξει γνώμη για το "Μακεδονικό", απλά και μόνο γιατί ένα άρθρο των Financial Times (ή ακόμα χειρότερα, ένα γράμμα προς τον εκδότη τους) αποκαλεί τον Αλέξανδρο "Έλληνα", πλανάται πλάνην οικτρά και όταν διαδίδει τέτοιες αυταπάτες, στην πραγματικότητα εξαπατά και τους υπόλοιπους.
Επιτροπή Μπατεντέρ υιοθέτησε την άποψη «ότι, επιπλέον, η Δημοκρατία της Μακεδονίας αποποιήθηκε κάθε εδαφική διεκδίκηση, όποια και αν είναι με διακηρύξεις, χωρίς να υπάρχει ασάφεια και με υποχρεωτική ισχύ στο διεθνές δίκαιο. Ότι, συνεπώς, η χρήση του ονόματος «Μακεδονία» δεν θα μπορούσε να υπαινίσσεται καμία εδαφική διεκδίκηση έναντι άλλου Κράτους». - See more at: http://www.imma.edu.gr/imma/history/19.html#sthash.4Fz2Y7ZS.dpuf