Ιδεογράμματα και Ιδεολογήματα

Στην απόγνωσή τους οι Αστοί να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, δε διστάζουν ακόμα και στις πιο ευρηματικές λεκτικές και ιδεολογικές ακροβασίες!

Χτες, άκουσα τον κ. Πρωθυπουργό να δηλώνει στο Υπουργικό Συμβούλιο ότι "θα μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία". Θυμήθηκα, μια ανάλυση που θεωρούσε την ευκαιρεία, συστατικό της... κρίσης και μάλιστα ισχυρίζονταν ότι σε αυτό συνηγορούσε κι η Αρχαία Κινεζική Σοφία: Σύμφωνα λοιπόν με μια γλωσσολογική ανάλυση, η λέξη "Κρίση" στα Κινεζικά γράφεται με το συνδυασμό 2 ιδεογραμμάτων, όπου το πρώτο σημαίνει "Κίνδυνος" και το δεύτερο "Ευκαιρεία". Αφού λοιπόν οι... Μανδαρίνοι (με τη διττή έννοια του όρου) θεωρούν ότι "Κρίση"="Κίνδυνος"+"Ευκαιρεία", θα έπρεπε να σκαρφιστούμε κι εμείς τον τρόπο να ξεκολλήσουμε την Ευκαιρεία από την Κρίση! Κρίνοντας δε απ' τα λεγόμενα του κ. Πρωθυπουργού, φαίνεται ότι η Κινεζική Σοφία δε λανθάνει της προσοχής του.

Μου κίνησε λοιπόν το ενδιαφέρον να μάθω τι σόι... Ορθογραφία δίδασκαν οι Σοφοί της Κίνας! Με ελάχιστο ψάξιμο, βρήκα ένα σχετικό άρθρο ενός Σινολόγου, ο οποίος, ως καθ' ύλιν αρμόδιος, μας διαβεβαιώνει ότι η ιδεογραμματική ορθογραφία "Κρίση"="Κίνδυνος"+"Ευκαιρεία" είναι ένα μύθευμα που κυκλοφορεί τουλάχιστον 10 χρόνια ως ευσεβής πόθος μεταξύ των καπιταλιστών που προσπαθούν να πιαστούν από οπουδήποτε, ακόμα κι από τη Σοφία της Ανατολής, με την οποία δεν έχουν την παραμικρή σχέση, για να στηρίξουν τα ιδεολογήματά τους.

Και για να τελειώνουμε, μια και καλή! Η λέξη "Κρίση" όντως γράφεται με 2 ιδεογράμματα: Το πρώτο πράγματι σημαίνει "Κίνδυνος", αλλά το δεύτερο σημαίνει "Κρίσιμη Στιγμή". Λογικότατο! Όλα τα άλλα, είναι λεκτικές και ιδεολογικές ανορθογραφίες...

Ρεπούση, Δραγώνα, Φραγκουδάκη, δεν είστε μόνες!

Κλείνουν πια δυο μήνες οι πανταχώθεν επιθέσεις κατά της ειδικής γραμματέως του Υπουργείου Παιδείας κας Δραγώνα. Ζούγκλα, Κωνσταντάρας, Γεωργιάδης, Νικολόπουλος ξεκίνησαν πυρ ομαδόν, αναμασώντας ο ένας τον άλλον. Και δίπλα τους, περί τα 4000 μπλογκς, στην πλειοψηφία τους φασιστικά, που απλά λειτουργούσαν ως βαποράκια των ανυπόγραφων γραφομένων του κ. Γεωργιάδη, διαδίδοντάς τα με copy-paste, με την ίδια ευκολία που διέδιδαν και το... Hellenic Quest, την πρωτοφανούς φασιστικής σύλληψης πατάτα που ισχυρίζονταν ότι δήθεν οι υπολογιστές ως γλώσσα μηχανής δεν έχουν το δυαδικό σύστημα 0/1 αλλά την... Αρχαία Ελληνική!

Βασικά για να καταλάβει κανείς τι έγινε... Όταν η κα Δραγώνα ανέλαβε τη θέση της ειδικής γραμματέως στο Υπουργείο Παιδείας, το επιτελείο του Γεωργιάδη ξεσκόνισε τα βιβλία της και βρήκε αρκετές "προδοσίες". Αντί, λοιπόν, ως όφειλε ο "διανοούμενος βουλευτής", να γράψει ένα κείμενο που να παραθέτει τις ακριβείς παραπομπές των "προδοσιών" και μετά να κάνει κριτική επ' αυτών, για κάθε παράγραφο που θεωρούσε προσβλητική, έφτιαχνε μισή πρόταση με την "περίληψη" της, όπως προβοκατόρικα την εξελάμβανε ο ίδιος. Αυτή ακριβώς την "περίληψη", μετά είχε το πρωτοφανές θράσσος να παρουσιάζει εντός εισαγωγικών ως κείμενο της κας Δραγώνα και να λέει μάλιστα σε ποιο σημείο του βιβλίου της βρίσκεται. Ποιο πολλά θα βρείτε εδώ, αν και έχει ελάχιστη σημασία, αφού το θέμα που τσακίζει κόκκαλα και για το οποίο δεν θα ακούσετε από καμμία πηγή, "συντηρητική" ή "εξυγχρονιστική", βρίσκεται ποιο κάτω...

Πραγματικά, αν θέλει κανείς να κρίνει τον τρόπο που σκέπτεται η κα Δραγώνα, προτείνω να κλείσει τα μάτια του στην τηλεόραση, τα μπλογκς και τις εφημερίδες, και να διαβάσει τα πονήματά της, ώστε να διαμορφώσει ο ίδιος άποψη. Εγώ, από τις λίγες σελίδες των αυθεντικών βιβλίων της που βγήκαν σαρωμένες στο διαδίκτυο κατάλαβα ότι αν βγάλει κανείς απ' έξω τις όποιες υπερβολές σε χαρακτηρισμούς, κυρίως λόγω του "εξυγχρονιστικού" "ευρωπαϊσμού" της, αναφέρεται πολλές φορές σε πραγματικά κακώς κείμενα της διδασκαλίας της ελληνικής Ιστορίας. Και πάλι όμως, το θέμα μας δεν είναι ούτε η κα Δραγώνα, ούτε η συνεργάτις της κα Φραγκουδάκη, ούτε η "προκάτοχός" τους, γνωστή για το Συνωστισμό της Σμύρνης, κα Ρεπούση.

Πάμε λοιπόν στην ουσία:

Θα ήθελα να απευθύνω μερικές ερωτήσεις σε όλη αυτή την "πατριωτική" "ελληνοχριστιανική" παράταξη που διερύγνυε τα ιμάτιά της, για τις απόψεις της κας Δραγώνα, όπως αυτές παρουσιάστηκαν από τους "μεταφραστές" της:

• Πώς θα κρίνατε την άποψη ότι η Τουρκοκρατία ήταν σταλμένη σε εμάς από το Θεό και η Οθωμανική Εξουσία ήταν πανίσχυρη και ανίκητη;
• Πώς θα κρίνατε την άποψη ότι ο Σουλτάνος είναι πρύτανις των αγαθών και εκ της βασιλικής του φιλανθρωπίας, οι ραγιάδες απελάμβαναν άπειρα και μοναδικά για τη θέση τους, ελέη;
• Πώς θα κρίνατε την άποψη ότι για να μπούμε στην οδό της σωτηρίας, θα έπρεπε να υποταχθούμε αγόγγιστα στο Ραγιαδισμό;
• Πώς θα κρίνατε την άποψη ότι ο Πρίγκηψ Αλέξανδρος Υψηλάντης, ως Αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας που Υποκινητής της Εθνεγερσίας του 1821 από το Ιάσιον της Μολδαυϊας, δεν ήταν τίποτε άλλο από αγνώμονας, γιος αγνώμονος φυγάδα και δραπέτη, αλαζόνας, δοξομανής και ματαιόφρονας;
• Πώς θα κρίνατε την άποψη ότι οι ραγιάδες θα έπρεπε να καταδίδουν τους επαναστάτες;
  

Νομίζω ότι θα συμφωνούσατε ότι οι παραπάνω απόψεις είναι τόσο φιλοθωμανικές και προδοτικές που κάνουν τις απόψεις των Ρεπούση, Δραγώνα και Φραγκουδάκη να ακούγονται το λιγότερο... πατριωτικές!

Για να τελειώνουμε μια και καλή μαζί σας, ερπετά του "ελληνορθόδοξου" φασιστικού σκοταδισμού... Ξέρετε καλά ποιος εξέφρασε αυτές τις απόψεις και πότε, απλά το αποσιωπείτε!

Είναι οι απόψεις των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως και Ιεροσολύμων! Είναι χαρακτηριστικές φράσεις από τα πιο επαίσχυντα κείμενα που γράφτηκαν ποτέ στην Ελληνική Γλώσσα: Τον Αφορισμό της Επαναστάσεως του 1821 από τον Πατριάρχη Γρηγόριο το Ε' και τη "Διδασκαλία Πατρική" του 1798, από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων. 2 κείμενα που δια ροπάλου απαγορεύεται κάθε μνεία σε αυτά, στα σχολικά εγχειρίδια. Όσα Ερπετά βιαστούν να πουν ότι ο αφορισμός της Επανάστασης συνετάχθη υπό καθεστώς Δαμόκλειου Σπάθης του Σουλτάνου, ή προκειμένου να αποφευχθεί η ολοκληρωτική αιματοχυσία, ας μας εξηγήσουν γιατί και η "Διδασκαλία Πατρική" λέει ακριβώς τα ίδια , ενώ είχε συνταχεί 25 χρόνια νωρίτερα, χωρίς τότε να συντρέχουν "λόγοι σκοπιμότητας". Ήταν δε τόσο βλακώδες και προδοτικό αυτό το κείμενο που ο Κοραής το ξετίναξε με την "Αδελφική Διδασκαλία" (κι έτσι ξέρουμε και τι λέει το κείμενο του ρασοφόρου).

Αυτός λοιπόν ήταν ο ρόλος που έπαιξε σε εκείνη τη φάση, η ηγεσία της εκκλησίας. Ο ρόλος του γκαουλάιτερ της Οθωμανικής Εξουσίας στο "μιλλιέτι των Ρωμηών", το Γένος μας. Αλλά και ο κατώτερος κλήρος δεν είναι πιο ένδοξος! Μοναχός από το μοναστήρι των Αιμυαλών πρόδωσε στους Τούρκους τους Κολοκοτρωναίους, λόγω του Αφορισμού των Κολοκοτρωναίων, το 1806. Ποιο σχολικό βιβλίο μιλά για αυτά; Επιπλέον, μαθητές μας είχαν πρήξει τα σχολικά βιβλία με το "κρυφό σχολειό" που επιτέλους βρέθηκαν οι Ρεπούσηδες και το πέταξαν στα σκουπίδια! Οι Οθωμανοί ουδέποτε απαγόρευσαν την ύπαρξη σχολείων, ενώ το ότι το έργο της διδασκαλίας του Γένους ανέλαβε ο κατώτερος κλήρος, όχι μόνο δεν ήταν καλό, αλλά κατέληξε σε αυτό που στην ιστορική μνήμη του λαού μας είναι γνωστό ως "κολλυβογράμματα", για τα οποία ο Ανώνυμος ο Έλλην στην "Ελληνική Νομαρχία", έγραψε: "Αι επιστήμαι, όπου πρότερον ήνθιζον άρχισαν να μαρανθώσι, τα σχολεία εσφραγίσθησαν, οι διδάσκαλοι εμωράνθησαν και η αλήθεια με την φιλοσοφίαν εξωρίσθησαν, άλλο βιβλίον δεν ευρίσκετο, ει μη τα πονήματα των ιερέων και οι ταλαίπωροι Έλληνες, αγκαλά και φιλελεύθεροι, εστερημένοι όμως από το φως της φιλοσοφίας, έγιναν σχεδόν δούλοι, μεμεθυσμένοι από την αμάθειαν και την δεισιδαιμονίαν".

Ας μιλήσουμε και για το ρόλο των Κοτζαμπάσηδων στην Επανάσταση. Τα σχολικά εγχειρίδια που είχα εγώ, έλεγαν ότι ήταν αυτοί που πρωτοστάτησαν στην Επανάσταση. Ο Νίκος Μπελογιάννης, στο βιβλίο του "Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα", αναφέρει ότι πολλοί Κοτζαμπάσηδες συμμετείχαν στον Αγώνα, όχι από πατριωτισμό, αλλά από υστεροβουλία, αφού είχαν στο μυαλό τους το "Δάνειο του Αγώνος", ένα δάνειο που πήραν -με ευνοϊκούς όρους, σε σχέση με τα κατοπινά- οι επαναστατημένοι Έλληνες, με σκοπό τον εξοπλισμό τους για την Επανάσταση, αλλά που τελικά σπαταλήθηκε όλο σχεδόν μεταξύ τραπεζιτών, ενδιαμέσων μεσολαβιτών και Κοτζαμπάσηδων, χωρίς να φτάσει σχεδόν τίποτα για αγορές όπλων. Τελικά, το δάνειο κλήθηκε να το πληρώσει ο ελληνικός λαός, για πολλές δεκαετίες.

Το πιο εντυπωσιακό ψέμα βέβαια είναι η ίδια η "επέτειος" της Εθνεγερσίας την "25η Μαρτίου 1821". Την 25η Μαρτίου 1821 δεν έγινε ΤΙΠΟΤΑ! Ούτε Αγία Λαύρα, ούτε Παλαιών Πατρών Γερμανός, ούτε Λάβαρο! Η Επανάσταση του 1821 ξεκίνησε στις 22 Φεβρουαρίου 1821, όταν ο Πρίγκηψ της Ρωσσίας Αλέξανδρος Υψηλάντης, Αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας, διέβη τον Προύθο (περνώντας από τη Ρωσσική Μολδαυϊα στην Τουρκική), και ανακήρυξε την έναρξη της επανάστασης στις 24 Φεβρουαρίου στο Ιάσιον της Μολδαυϊας (1 μήνα πριν την "επέτειο"). Είναι αυτός που ο "εθνομάρτυρας" Γρηγόριος ο Ε' αποκαλεί "αγνώμονα υιό αγνώμονος φυγάδος και δραπέτου", "αλαζόνα", "δοξομανή" και "ματαιόφρονα". Η επανάσταση στο νότο ξεκίνησε στις 17 Μαρτίου 1821 (μια βδομάδα πριν την "επέτειο"), από την Τσίμοβα της Μάνης με πρώτο επίτευγμα την απελευθέρωση της Καλαμάτας στις 23 Μαρτίου 1821 (2 μέρες πριν την "επέτειο")! Ο δε Παλαιών Πατρών Γερμανός δεν αναφέρει πουθενά για λάβαρα και άλλα κουραφέξαλα στην Ιστορία της Επανάστασης που έγραψε. Λέτε να του διέφυγε μια τέτοια... λεπτομέρεια; Θεωρητικά, η επιλογή της ημερομηνίας της "25ης Μαρτίου", ως ημέρας εορτασμού, έγινε με βάση το συμβολικό χαρακτήρα του "Ευαγγελισμού" (δηλαδή, του "καλού νέου" που είχε διττή έννοια), αλλά πάνω σε αυτό χτίστηκε μετά ένα σαθρό εποικοδόμημα, που στόχο είχε την παραχάραξη της αλήθειας, δηλαδή την πρόσδοση εθνικών ρόλων στην εκκλησία που δεν είχε και την αποσιώπηση του κατασταλτικού ρόλου της, όπως στην περίπτωση του αφορισμού της Επανάστασης.

Όταν λοιπόν τα σχολικά μας εγχειρίδια ξεριζώσουν τα ψέμματα τα οποία παγίωσαν οι ιδεολογικοί πρόγονοι του Γεωργιάδη και των ομοίων του, δηλαδή εξαφανιστούν τα κεφάλαιάα για την Αγία Λαύρα, το Κρυφό Σχολειό, τους "Ήρωες Κοτζαμπάσηδες", κλπ και προσθέσουν τις αλήθειες που οι πρόγονοι του Γεωργιάδη απέκρυβαν, δηλαδή γραφτούν κεφάλαια για τους αφορισμούς των επαναστατών από την εκκλησία, την "Ελληνική Νομαρχία", τον Κοραή και το Διαφωτισμό, κλπ, τότε θα μπορούμε να ασχοληθούμε και με τις Ρεπούση, Δραγώνα και Φραγκουδάκη, των οποίων οι όποιες αιρετικές απόψεις είναι παρονυχίδες μπροστά στις πλαστογραφίες των Γεωργιάδηδων.

Η Πειρατεία σκοτώνει τη Μουσική

Είναι γνωστό το σύνθημα "Η Πειρατεία σκοτώνει τη Μουσική" που λανσάρουν οι Εταιρείες Παραγωγής Δίσκων μέσα από τα πλήρως ελεγχόμενα από αυτές, ΜΜ"Ε". Συνήθως, ο αντίλογος εξαντλείται στο γεγονός ότι αυτό που σκοτώνεται από την ψηφιακή αντιγραφή μουσικών εκτελέσεων, είναι οι εταιρείες παραγωγής δίσκων κι όχι η ίδια η Μουσική, κι ότι εντέλει οι εταιρείες που λανσάρουν κάθε λογής κακόηχο υποπροϊόν, είναι οι τελευταίες που έχουν δικαίωμα να ομιλούν εξ ονόματος της Μουσικής. Αυτό που δεν ακούγεται ποτέ είναι ότι οι εταιρείες είναι και οι τελευταίες που έχουν δικαίωμα να χρησιμοποιούν το σύνθημα "Η Πειρατεία σκοτώνει τη Μουσική"!

Πριν ξεκινήσω την επιχειρηματολογία μου, θα ήθελα να υπενθυμίσω λίγο τις διεθνείς διατάξεις για τα μουσικά πνευματικά δικαιώματα, τις οποίες -όπως θα φανεί- επέβαλε κυρίως η παγκόσμια μουσική βιομηχανία κι όχι τόσο οι δημιουργοί. Ένα, λοιπόν, μουσικό κομμάτι αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του δημιουργού, μέχρι και 70 χρόνια από το θάνατο του. Όποιος, δηλαδή, θέλει να επανενορχηστρώσει ένα κομμάτι, πρέπει να δώσει αμοιβή στον δημιουργό του (ή τους δικαιούχους των πενυματικών δικαιωμάτων του δημιουργού μέχρι να περάσουν 70 χρόνια από το θάνατό του). Μετά την παρέλευση 70 ετών από το θάνατο του δημιουργού, τα πνευματικά δικαιώματα χάνονται και το έργο του συνολικά αποτελεί "δημόσιο κτήμα". Δηλαδή, καθένας μπορεί να επανενορχηστρώσει οποιουδήποτε έργου ενός δημιουργού, χωρίς να πληρώσει κανένα τίμημα για την εκμετάλλευση , αν ο δημιουγός έχει πεθάνει πριν τουλάχιστον 70 χρόνια. Για την ίδια την ηχογράφηση όμως ενός κομματιού, ισχύει ότι δικαιώματα σε αυτήν έχουν οι δημιουργοί μόνο για 50 χρόνια. Δηλαδή, οι μουσικές εταιρείες μπορούν να επανεκδόσουν όποιο κομμάτι θέλουν, αρκεί να έχουν περάσει 50 χρόνια (από χώρα σε χώρα αυτό το χρονικό περιθώριο κυμαίνεται) από την πρώτη κυκλοφορία του.

Δείτε τώρα γιατί οι διατάξεις αυτές, συνδυασμένες με την ελληνική πραγματικότητα, δημιουργούν ένα μοναδικό καταστροφικό μείγμα: Ο ελληνικός λαός είναι από τους λίγους λαούς που δεν ξεχνά το ένδοξο μουσικό παρελθόν του. Άλλωστε, και να ήθελε να απαγγιστρωθεί από αυτό, δε θα μπορούσε, γιατί η σύγχρονη ελληνική μουσική -παρόλες τις λαμπρές εξαιρέσεις- περνά βαθειά κρίση για την οποία μάλιστα σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνες είναι οι εταιρείες με τα αναλώσιμα υποπροϊόντα του σταρ σύστεμ που πωλούν. Οπότε, για τις εταιρείες στην Ελλάδα, τόσο η στροφή του λαού στο μουσικό του παρελθόν, όσο και οι πρόνοιες για τα πνευματικά δικαιώματα αποτελούν χαράς ευαγγέλια, αφού τους επιτρέπουν να κερδοφορούν, επανορχηστρώνοντας παλιά κομμάτια ή απλά ανατυπώνοντας παλιές εκτελέσεις, και μάλιστα -πολλές φορές- χωρίς την υποχρέωση να καταβάλουν αμοιβές για την εκμετάλλευση πνευματικών δικαιωμάτων!

Δεν είναι άραγε πειρατεία που σκοτώνει τη μουσική, η επανέκδοση πρωτότυπων κομματιών χωρίς καταβολή πνευματικών δικαιωμάτων, κάτι από το οποίο κερδοφορούν αποκλειστικά οι εταιρείες κι όχι οι δημιουργοί και οι κληρονόμοι τους; Γέμισε η Ελλάδα από CD προπολεμικών και μεταπολεμικών εκτελέσεων, όχι μόνο λαϊκών και ρεμπέτικων, αλλά και "ξεχασμένων" έργων, όπως του Αττίκ, του Σουγιούλ, κα.

Δεν είναι άραγε πειρατεία και καννιβαλισμός οι δεκάδες κάκιστες "εκμοντερνίσεις" παλιών αγαπημένων κομματιών (ανεξάρτητα από το αν πληρώνονται οι δημιουργοί), με τις οποίες βομβαρδιζόμαστε; Ποιος δεν εξανέστη ακούγοντας το "Απόψε το κορίτσι θέλει θάλασσα" σε έκδοση χέβυ μέταλ; Μια μουσική εταιρεία, χάριν της κερδοσκοπίας, εκπορνεύει το "Μανώλη Τραμπαρίφα" "στη λεωφόρο του Συγγρού"!

Για να μην υπάρχουν παρανοήσεις: Πραγματικά καμαρώνω που ο λαός μας δεν ξεχνά τη μουσική του, δεν ξεχνά τα πρωτότυπα ακούσματα και ζητά από τους καλλιτέχνες μας να τα ξαναεκτελέσουν. Από μόνο του αυτό δεν είναι κακό. Ίσα-ίσα, τα αυθεντικά ακούσματα πρέπει να είναι πάντα ζωντανά και η μουσική τεχνολογία μας βοηθά σε αυτό. Επίσης, με τις επανενορχηστρώσεις μπορεί να παντρευτεί το παλιό με το μοντέρνο, αφού μπορούν να εκφραστούν νέες ελκυστικές μουσικές προσεγγίσεις, άγνωστες στο παρελθόν. Όμως, όχι πάντα. Ακούμε πχ στίχους που μιλάνε με πόνο για φτωχόσπιτα και φτωχογειτονιές που αποτελούν ανεξίτηλες ιστορικές κοινές μνήμες, να τραγουδιούνται σήμερα σε ρυθμούς ροκ, σε μια μουσική δηλαδή που δεν είχε ποτέ τέτοιους στίχους ή ευαισθησίες. Είναι το ταίριασμα του νερού και της φωτιάς!

Πράγματι, λοιπόν, η Πειρατεία σκοτώνει τη Μουσική: Η "νόμιμη" (γιατί έτσι τη βάφτισαν οι εταιρείες για να κερδοσκοπούν) πειρατεία από τις εταιρείες, των μουσικών επιτευγμάτων του παρελθόντος, συνήθως σκοτώνει τη μουσική. Γιατί, επιβάλλοντας στους νέους καλλιτέχνες να αναμασήσουν παλιές επιτυχίες άλλων, τους αφαιρεί χώρο από το να αναπτύξουν κάτι πραγματικά νέο, και γιατί προωθώντας επιοικώς αηδιαστικές -πλην λαμπρών εξαιρέσεων- επανεκτελέσεις, από ατάλαντα γεννημάτα-θρέμματα του σταρ σύστεμ, κρατά πραγματικά ταλαντούχους μουσικούς στην αφάνεια.

Ο Χίτλερ ανακάλυψε τη βαρύτητα ή ήταν προπονητής;

Μόλις δημοσιεύθηκε μια έρευνα που διεξήχθη στη Βρεταννία σε 2.000 παιδιά ηλικίας από 9 έως 15 ετών σχετικά με τις γνώσεις τους για τους Παγκοσμίους Πολέμους. Τα αποτελέσματα δεν ήταν και τόσο ενθαρρυντικά. Συγκεκριμένα:

• Οι μισοί, περίπου, μαθητές γνώριζαν πότε ξεκίνησε και πότε τελείωσε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος.
• Μόλις το 72% γνώριζε ότι οι Αμερικανοί πολέμησαν στην πλευρά των Συμμάχων.
• Μόνο το 41% γνώριζε ότι οι Αμερικανοί έριξαν την πρώτη ατομική βόμβα!
• Το 70% γνώριζε ότι το Άουσβιτς ήταν στρατόπεδο συγκέντρωσης, ενώ το 15% πίστευε ότι είναι... θεματικό πάρκο αφιερωμένο στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο!
• Το 85% γνώριζε τι ήταν το Ολοκαύτωμα, όταν το 6% νόμιζε ότι ήταν η φιέστα για το τέλος του πολέμου!
• Πόσους παγκόσμιους πολέμους γνώρισε η Ανθρωπότητα, το ήξερε μόνο το 80%.
• Το όνομα του πρωθυπουργού της Βρεταννίας στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο τον γνώριζε μόνο το 64%.
• Οι μισοί περίπου μαθητές γνώριζαν τον αριθμό των εβραίων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, όπως κι ότι η Λουφτβάφε ήταν η διαβόητη πολεμική αεροπορία της Γερμανίας.
• Λιγότεροι από 50% γνώριζαν ότι αφορμή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η δολοφονία του Αρχιδούκα Φερδινάνδου της Αυστρίας. Οι υπόλοιποι πίστευαν ότι ήταν η δολοφονία του Κένεντυ, του Λέννον, του Λένιν ή του Ντε Γκωλ!
• Το 25% παραδέχτηκε ότι ποτέ δε σκέφτηκε όσους έδωσαν τη ζωή τους στη μάχη.
• Μόλις 77% γνώριζαν ποιος ήταν ο Χίτλερ. 14% νόμιζε ότι εφήυρε τη βαρύτητα το 1650, ενώ 7% ότι ήταν προπονητής στον πάγκο της Εθνικής Γερμανίας!
• Για το Γκέμπελς, φυσικά, τα ποσοστά επιτυχίας, ήταν ακόμα χαμηλότερα. Μόνο το 61% των μαθητών τον γνώριζε. Το 21% τον είπε εβραίο που έγραφε το ημερολόγιό του από τη σοφίτα (συγχέοντάς τον με την... Ανν Φράνκ), ενώ το 14% τον θεωρούσε βρεταννό υπουργό αμύνης, τα χρόνια του πολέμου.
• Το 65% γνώριζε τα SS.
  

Υπάρχουν κι άλλες ερωτήσεις, που δεν τις αναφέρω, είτε γιατί οι μαθητές πήγαν σχετικά καλά σε αυτές, είτε γιατί ήταν ερωτήσεις περισσότερο βρεταννικού παρά διεθνούς ενδιαφέροντος. Σημασία έχει το συμπέρασμα:

Η αμορφωσία δεν είναι μόνο ευθύνη των παιδιών, αφού τα τρία τέταρτα αυτών, σύμφωνα με την έρευνα που παρουσίασα, ζητούσαν να διδαχθούν περισσότερα για την Ιστορία αυτών των πολέμων. Είναι, κυρίως, πολιτική επιλογή. Η Άγνοια είναι Δύναμη! Τουλάχιστον έτσι πιστεύουν οι κρατούντες. Είναι βέβαιο ότι τα θλιβερά αυτά ποσοστά άγνοιας, κι ακόμα χειρότερα, υπάρχουν και στις άλλες χώρες της "πολιτισμένης" Δύσης και φυσικά και στην Ελλάδα.

Λαοί που δεν ξέρουν της Ιστορία τους, και την Παγκόσμια Ιστορία, είναι καταδικασμένοι να χειραγωγούνται. Είναι πλέον καθήκον μας να πούμε στα παιδιά, αυτά που στα σχολεία είτε δεν τους τα διδάσκουν καθόλου, είτε τους τα παραποιούν.

Η χαμένη προσωπογραφία του Στάλιν από τον Πικάσσο

Αρκετοί από μας, γνωρίζουν την προσωπογραφία του Μπελογιάννη, "ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο", από τον Πικάσσο. Πόσοι όμως άραγε γνωρίζουν ότι ο Πικάσσο, έφτιαξε μια προσωπογραφία του Στάλιν (το πρωτότυπο της οποίας έχει "χαθεί"), 3 μόλις μέρες μετά το θάνατό του Σοβιετικού Ηγέτη; Το πορτραίτο δημοσιεύτηκε στην εδομαδιαία έκδοση του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος Les Lettres françaises:

Χαρακτηριστικά στην απεικόνηση, είναι είναι ότι ο Στάλιν εμφανίζεται "αιώνια νέος" με ευγενικά χαρακτηριστικά του προσώπου του, ειδικά τα μεγάλα μάτια του που παραπέμπουν πιο πολύ στην τεχνοτροπία ταφικών ρωμαϊκών νωπογραφιών της Αιγύπτου (Φαγιούμ) και βυζαντινής Αγιογραφίας. Η εικόνα δεν ταιριάζει καθόλου με αυτήν του "αιμοδιψούς εγκληματία" που προσπαθούν να προσδόσουν οι λασπολόγοι αστοί στο μεγαλύτερο εχθρό της ιστορίας τους. Και μη σκεφτεί κανείς ότι ο άνθρωπος που απέδωσε με πρωτοφανή τρόπο την ωμή αγριότητα, στη Guernica, δε θα μπορούσε να την αποδόσει και στο Στάλιν, αν πίστευε ότι την είχε.

Νόμπελ Βλακείας

Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός. Ήταν τόσο απίστευτα άκομψη, που αρχικά όλοι σκεφτήκαμε ότι ήταν προϊόν κακόγουστης φάρσας κάποιου 17χρόνου χάκερ στην ιστοσελίδα των βραβείων Νόμπελ. Κι όμως, ήταν πέρα για πέρα αληθινή! Την ίδια χρονιά που 2 Νόμπελ για την επιστήμη (της Ιατρικής και της Χημείας) δώθηκαν σε επιστήμονες για 2 από τις εκπληκτικότερες ανακαλύψεις στον τομέα της Βιολογίας (προστασία των χρωμοσωμάτων από τελομερή και ο ρόλος του ενζύμου της τελομεράσης σε αυτό και η ανάλυση της δομής και λειτουργίας των ριβοσωμάτων), δώθηκε και το πιο ανόητο και προκλητικό Νόμπελ Ειρήνης: Στον αμερικανό πρόεδρο Μπ. Ομπάμα, "δια τας εξαιρέτους αυτού προσπαθείας προς ενδυνάμωσιν της διεθνούς διπλωματίας και συνεργασίας των λαών".

Ο κ. Ομπάμα, όσο σπουδαίος και να είναι, κατέχει τον προεδρικό θώκο των ΗΠΑ για μόλις 9 μήνες, ενώ όπως φαίνεται, από τους κανονισμούς, η υποψηφιότητά του κατατέθηκε πριν την 1 Φεβρουαρίου, δηλαδή, πριν ο Ομπάμα κλείσει 1 μήνα στη θέση του! Στους 9 μήνες στο Λευκό Οίκο, ενώ είχε δεσμευτεί να διώξει τα αμερικανικά στρατεύματα από το Ιράκ, και τώρα είναι διστακτικός, είχε υποσχεθεί να κλείσει άμεσα το αίσχος του Γκουαντάναμο και το κάνει με αργούς ρυθμούς, εντείνει την ωμή στρατιωτική κατοχή στο Αφγανιστάν, και υπέγραψε την ετήσια ανανέωση του εμπάργκο στην Κούβα. Δεν έχει μεσολαβήσει στην ειρηνική διευθέτηση καμμίας πολεμικής κρίσης, όπως πολλοί προκάτοχοί στο στο Λευκό Οίκο. Τότε τι "ειρηνικό" έκανε που άξιζε κοτζάμ Βραβείο Νόμπελ; Ζήτησε στο λόγο που εξεφώνησε πριν λίγες μέρες στον ΟΗΕ "μείωση των πυρηνικών όπλων παγκοσμίως"! Σπουδαίο κατόρθωμα! Για αυτό του δίνουν Νόμπελ; Γιατί απλά εξεδήλωσε μια ευχή, μια πρόταση έστω; Έκανε κάτι προς αυτήν την κατεύθυνση; Έφερε κανένα αποτέλεσμα; Είδατε λιγότερα πυρηνικά στον πλανήτη;

Βασική αρχή σε μια βράβευση, είναι ότι αυτή επέρχεται ως επιστέγασμα μιας μακροχρόνιας επιτυχούς προσπάθειας. Δεν βραβεύεται κανείς γιατί εκφράζει την πρόθεση να κάνει κάτι σπουδαίο! Κανείς δε σκέφτηκε πχ να βραβεύσει μεταθανάτια, με Νόμπελ Χημείας, κάποιους αλχημιστές, επειδή εξέφρασαν την πρόθεσή τους να ανακαλύψουν μια μέθοδο που θα μετέτρεπε σε χρυσό τα άλλα μέταλλα, γιατί απλά δεν πέτυχαν τον εκπεφρασμένο στόχο τους (κι ας σπατάλησαν ολόκληρη τη ζωή τους κι όχι λίγους μήνες, κι ας έγιναν με τις σπουδαίες ανακαλύψεις τους, οι θεμελιωτές της σύγχρονης χημείας). Αν βραβεύοντας οι ευσεβείς πόθοι, οι μεγαλόπνοες ιδεές και οι αγαθές προθέσεις χωρίς να είναι απαραίτητο να υλοποιηθούν, Νόμπελ Ιατρικής θα έπαιρνε πχ όποιος γιατρός εξέφραζε την πρόθεσή του να αναπτύξει ένα φάρμακο που θα θεράπευε τον καρκίνο ή Νόμπελ Φυσικής θα έπαιρνε όποιος φυσικός εξέφραζε την πρόθεσή του να αναπτύξει μια θεωρεία που να εξηγεί τον ακριβή μηχανισμό της Μεγάλης Έκρηξης που δημιούργησε το Σύμπαν.

Αν δει κανείς τον κατάλογο με τα ονόματα των κατά καιρούς βραβευμένων με αυτό το Νόμπελ, εύκολα μπορεί να καταλάβει ότι είναι κατ' εξοχίν βραβεία πολιτικής σκοπιμότητας και μάλιστα ότι διακατέχονται από έντονη ευθυγράμμιση με τα σχέδια του Ιμπεριαλισμού. Όμως, οι υπεύθυνοι των βραβεύσεων κρατούσαν κάποια προσχήματα. Τώρα πια, ούτε αυτά δεν είναι ικανοί να κρατήσουν: Οι υποτελείς χαρίζουν ανερυθρίαστα ένα βραβείο γοήτρου στον πλανητάρχη τους. Η ανθρωπότητα είχε να δει μια τόσο εξώφθαλμα γελοία και προκλητική βράβευση πλανητάρχη, εδώ και 2000 όλοκληρα χρόνια, από τότε που γραικύλοι Ελλανοδίκες, στεφάνωσαν Ολυμπιονίκη του ιπποδρόμου (παρόλο ότι έπεσε από το άρμα του), τον ηγέτη του τότε γνωστού κόσμου, το Ρωμαίο Αυτοκράτωρα Νέρωνα!

Όλοι οι άνθρωποι της... μαμάς του Προέδρου!

Τα παλιά χρόνια -μου έλεγε ο παππούς μου- για να μπορέσουν να προξενέψουν στο χωριό μας, όσα κορίτσια δεν ήταν όμορφα, μεταχειρίζονταν ένα περίεργο τέχνασμα: Αρχικά, έβρισκαν κάποιον που ενδιαφέρονταν να παντρευτεί. Φρόντιζαν όμως, να είναι από άλλο χωριό κι όχι από το δικό μας, για να μην έχει δει ποτέ του υποψήφια νύφη και έτσι να μην απορρίψει αμέσως το προξενειό. Αφού δέχονταν να δει την υποψήφια νύφη, τον καλούσαν στο σπίτι της και τον έβαζαν να κάτσει στο σαλόνι και να περιμένει να τη γνωρίσει. Οστόσο, δεν περίμενε μόνος! Στο σαλόνι περιστοιχίζονταν από ένα ολόκληρο τσούρμο από νέα κορίτσια, τις φίλες της υποψηφίας νύφης που του έκαναν παρέα! Οι "φίλες" της κοπέλλας, στην πραγματικότητα ήταν προσεκτικά επιλεγμένες κοπέλλες: Ήταν οι... ασχημότερες του χωριού! Τις έβλεπε ο υποψήφιος γαμπρός και τον έπιανε απελπισία. Κι εκεί που ήταν έτοιμος να λακίξει, άνοιγε η πόρτα, κι έβγαινε η υποψήφια νύφη με το δίσκο και το νερατζάκι, κι όση χάρη κι αν της έλειπε, έλαμπε μπροστά στις "φίλες" της. Έτσι, βλέποντας τη διαφορά της ομορφιάς της υποψήφιας νύφης με την ομήγυρη, ο υποψήφιος γαμπρός έλεγε ευκολότερα το πολυπόθητο "ναι".

Μπορεί τα χρόνια να περνούν, τα παλιά, όμως, δοκιμασμένα κόλπα, όχι μόνο μένουν, αλλά κι εξυγχρονίζονται, κι αποκτούν και νέες εφαρμογές... Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα όταν είδα τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Οι περισσότεροι ήταν άγνωστοι, μη δοκιμασμένοι στο στίβο της πολιτικής ή άτομα που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν. Φαίνεται, πως η επιλογή υπουργών έγινε με τα ίδια κριτήρια με την επιλογή των "φιλενάδων της νύφης". Να μην υπάρχει κανείς καλλύτερος, ώστε ο μετριότατος Γιωργάκης να λάμπει, ανάμεσά τους. Μένει να αποδειχτεί, αν έχω δίκιο.

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, υπάρχουν ηχηρές απουσίες από το Υπουργικό Συμβούλιο που χρίζουν σχολιασμού:

Είναι γνωστό ότι το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης στερούνταν πραγματικού κυβερνητικού έργου. Το μοναδικό "έργο" που παρήγαγε όλα αυτά τα χρόνια, ήταν ακατάσχετα ρουσφέτια στους βορειοελλαδίτες. Όμως, μόνο και μόνο ο συμβολισμός της ύπαρξής του, επιτελούσε σημαντικό εθνικό ρόλο. Ας θυμηθούμε ότι το υπουργείο αυτό ονομάζονταν "Υπουργείο Βορείου Ελλάδος" πριν ο Ανδρέας Παπανδρέου, βλέποντας τις ανακατατάξεις στα Βαλκάνια του δώσει στο όνομά του, τα ονόματα των γεωγραφικών περιοχών που διεκδικούν προκλητικά οι από βορράν και εξ ανατολών γείτονές μας, αντίστοιχα. Κι ενώ οι γείτονες έχουν αποθρασυνθεί, όχι μόνο καταργείται το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης, αλλά βλέπουμε ότι το άλλο καθ' ύλιν αρμόδιο υπουργείο, το Υπουργείο Εξωτερικών, ο Γ. Παπανδρέου, το κρατά για τον εαυτό του. Σε συνδυασμό με παλιότερες δηλώσεις του Γ. Παπανδρέου, για το "δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού" της μειονότητας της Θράκης, την προσωπική του επιλογή της μουσουλμάνας υποψηφίας Υπερνομάρχη υπερνομαρχία Δράμας-Καβάλας-Ξάνθης του ΠΑΣΟΚ Γκιουλ Καραχασάν, φαίνεται πως προαλείφει "λύση" στα χρονίζοντα εθνικά θέματα. Κι εδώ θα φανεί σύντομα, αν θα έχω δίκιο.

Τέλος, θεωρώ την απουσία του Σκανδαλίδη, σκάνδαλο: Ο Σκανδαλίδης βγήκε πρώτος σε ψήφους στην Α' Αθηνών, ήταν στο παλιό ΠΑΣΟΚ, έχει δώσει έναν πολύ καλό εκλογικό νόμο, και δεν είχε αντιπάθειες με τους αντιπάλους του ΠΑΣΟΚ. Τη στιγμή που από το παλιό ΠΑΣΟΚ, ο Βενιζέλος (συνυποψήφιος του Σκανδαλίδη και του Παπανδρέου για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ) κι ο Πάγκαλος (διαβόητος για την αμετροέπιά του) πήραν υπουργεία, δεν φαίνεται λογικό γιατί να μην πάρει κι ο Σκανδαλίδης. Κι όμως, για τον προσεκτικό παρατηρητή, όλα έχουν τις εξηγήσεις τους. Μία μόλις μ
έρα μετά τις εκλογές, και μια πριν την ανακοίνωση της σύνθεσης της νέας κυβέρνησης, ο Σκανδαλίδης δέχτηκε σφοδρή πολιτική επίθεση από τη Ζούγκλα. Αυτή η επίθεση δεν είναι τυχαία, ούτε ως προς το πρόσωπο, ούτε ως προς τη χρονική στιγμή, ούτε ως προς τη σκοπιμότητα που εκπροσωπεί. Έγινε για να διαμορφώσει αρνητικό κλίμα για το Σκανδαλίδη, και να δικαιολογηθεί πιο εύκολα ο σχεδιαζόμενος παραγκωνισμός του. Και κάποιος θα αναρωτηθεί: "Μα τόση εμπάθεια από τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, για έναν πολιτικό, μόνο και μόνο γιατί κάποτε του αμφισβήτησε την καρέκλα; Και στην τελική, κι ο Βενιζέλος το ίδιο δεν του έκανε; Γιατί αυτός κατέλαβε υπουργικό θώκο κι ο Σκανδαλίδης όχι;". Η απάντηση βρίσκεται σε αυτή τη φωτογραφία:

Ξέρετε ποιος κρύβεται ακριβώς από πίσω από τους χαμογελαστούς νεονύμφους; Ο... Σκανδαλίδης, που στο γάμο του Ανδρέα Παπανδρέου και της Δήμητρας Λιάνη ήταν κουμπάρος! Το Σκανδαλίδης λοιπόν, έπεσε θύμα ρεβανσισμού, όχι του Γιώργου Παπανδρέου, αλλά της... μητέρας του, Μάργκαρετ, που -φυσικά- και συνέταξε τη λίστα των υπουργών και φρόντισε όχι μόνο να λάμπει στο συμβούλιο ο γιόκας της, όχι μόνο τα εθνικά θέματα να πέσουν στα πιο αδύναμα και ανίκανα χέρια, αλλά και να τιμωρηθούν όσοι συναίνεσαν στη σχέση του Ανδρέα Παπανδρέου με την ερωτική της αντίζηλο, Δήμητρα Λιάνη.