Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Ο Καρατζαφέρης κι ο... Νασρεδίν Χότζας!


Κάποτε, ο Νασρεδίν Χότζας δανείστηκε, για λίγες μέρες, μία μεγάλη κατσαρόλα, από ένα γείτονά του. Πριν επιστρέψει την κατσαρόλα, έβαλε μέσα της ένα κατσαρολάκι. Βλέποντας το κατσαρολάκι, ο γείτονας ρώτησε: «Τι είναι αυτό;» κι ο Χότζας απάντησε: «Η κατσαρόλα σας γέννησε.»

Ο γείτονας παραξενεύτηκε, αλλά δέχτηκε και τα δύο σκεύη. Μερικές μέρες αργότερα, ο Χότζας ξαναδανείστηκε τη μεγάλη κατσαρόλα, αλλά δεν την επέστρεψε. Όταν ο γείτονας ζήτησε πίσω την κατσαρόλα, ο Χότζας του είπε λυπημένα: «Η κατσαρόλα σου μας άφησε χρόνους!»

«Μην λες ανοησίες, Χότζα μου», είπε ο γείτονας. «Οι κατσαρόλες δεν πεθαίνουν».

«Σοβαρά; Δεν πεθαίνει;», αναρωτήθηκε ο Χότζας. «Δεν σε είδα, όμως, να σου έκανε εντύπωση όταν άκουσες ότι η κατσαρόλα σου είχε γεννήσει.»

Φαίνεται ότι ο κ. Καρατζαφέρης δε γνωρίζει την παραπάνω ιστορία (ίσως γιατί ο Νασρεδίν Χότζας είναι μουσουλμάνος). Αλλοιώς, θα γνώριζε το επιμύθιό της, ότι δηλαδή αν κάποιος αποδεχθεί μια απρέπεια γιατί από αυτήν έχει κάποιο όφελος, νομιμοποιεί αυτόματα και όσα συνεπάγονται από αυτή την απρέπεια, οπότε θα πρέπει να δεχθεί και τις αρνητικές τους επιπτώσεις που μπορεί τελικά να υποσκελίζουν το όποιο αρχικό πρόσκαιρο όφελος.

Είμαι από τους υποστηρικτές του No Platform, μιας πολιτικής που συνοψίζεται στη θέση ότι η Άκρα Δεξιά έχει εκπέσει του δικαιώματος να αντιμετωπίζεται ως ακόμα ένας ισότιμος πολιτικός χώρος κι αυτό γιατί έχει ανάγει τη μισάνθρωπη πολιτική, φυλετική, θρησκευτική, κλπ μισαλοδοξία και βία, σε κυρίαρχη ιδεολογία, μέσο προπαγάνδας και πρακτική. Ως εκ τούτου, δεν θα πρέπει να της επιτρέπεται κανένα βήμα παρουσίασης των θέσεών της στην κοινωνία. Ειδικά, ο λαός μας έχει υποστεί τεράστιες επιπτώσεις από τον οργανωμένο Φασισμό, όπως τη δικτατορία του Μεταξά, το δωσιλογισμό της Κατοχής, τα Δεκεμβριανά, την τρομοκρατία της "ανάπαυλας" του 1945, τον Εμφύλιο, της Μετεμφυλιοπολεμική τρομοκρατία, τη Χούντα των Παπαδόπουλου-Ιωαννίδη, την ΕΟΚΑ Β' και τον Αττίλα. Όλα αυτά τα εθνικά δεινά, αρκούν για να δικαιολογήσουν τη μηδενική ανοχή που πρέπει να επιδείξει ο πολιτικός και δημοσιογραφικός κόσμος στην Άκρα Δεξιά.

Στις πρώτες εκλογές που ο ΛΑ.Ο.Σ. συμμετείχε, ως "εθνοπατριωτική" διάσπαση της ΝΔ, τις Βουλευτικές Εκλογές του 2004, του κόμμα κ. Καρατζαφέρη συγκέντρωσε το 2.2% των ψήφων, ποσοστό κάτω του ορίου του 3% που απαιτείτο για είσοδό του στη Βουλή. Από την άλλη, η "παραδοσιακή" Άκρα Δεξιά, ούτε καν πλησιάζε το όριο του 3%: Στις Βουλευτικές Εκλογές του 2000 (Εθνική Συμμαχία - Γρ. Μιχαλόπουλος 0.21% & Πρώτη Γραμμή - Κ. Πλεύρης 0.18%) και τις Βουλευτικές Εκλογές του 2004 (Ελληνικό Μέτωπο - Μ. Βορίδης 0.09%). Το γεγονός αυτό, έπεισε τον καιροσκόπο Καρατζαφέρη να εγκαταλείψει την πολιτική της σιωπηλής απόρριψης της Άκρας Δεξιάς που ακολουθούσε η ΝΔ (μια πολιτική που έμοιαζε με το No Platform που ανέφερα πιο πάνω) και να προχωρήσει ανοικτά στο προξενιό με την Άκρα Δεξιά. Το όφελος για αυτόν ήταν ότι στις επόμενες εκλογές (Βουλευτικές Εκλογές 2007) κατάφερε μαζί με τις ψήφους της Άκρας Δεξιάς, να πιάσει 3.8%, κι έτσι να μπει στη Βουλή. Το όφελος όμως για την Άκρα Δεξιά ήταν μεγαλύτερο και πολλαπλό: Ως τότε, η Άκρα Δεξιά ήταν πολιτικά περιθωριοποιημένη. Αυτός την αντιμετώπισε ως ισότιμο εταίρο. Χάρη στην ελεγμένη σταυροδότηση, η Άκρα Δεξιά κατάφερε να εκλέξει τα πρωτοπαλλήκαρά της, εις βάρος των άλλων μελών του ΛΑ.Ο.Σ. που προέρχονταν από το χώρο της ΝΔ (οι ψήφοι των μη ακροδεξιών ψηφοφόρων του ΛΑ.Ο.Σ. ήταν διεσπαρμένοι σε διαφόρους βουλευτές, ενώ των ακροδεξιών, σε πολύ συγκεκριμένα ακροδεξιά άτομα που ήρθαν στο ΛΑ.Ο.Σ. μετά το προξενιό, για αυτό και σε κάθε σχεδόν εκλογική περιφέρεια, πρώτευαν σε σταυρούς προτίμησης).

Δηλαδή, με τη βουλευτοποίηση της Άκρας Δεξιάς, το ΛΑ.Ο.Σ. "νομιμοποίησε" την πολιτική ύπαρξη της Άκρας Δεξιάς, την πριμοδότησε με αριθμό βουλευτικών εδρών πολλαπλάσιο του ποσοστού της και τελικά λειτούργησε ως βήμα για τη διάδοση των πολιτικών θέσεων της Άκρας Δεξιάς. Μπορεί να πει κανείς, ότι η Άκρα Δεξιά χρησιμοποίησε το ΛΑΟΣ και τη δεξιά εσωκομματική δυσαρέσκεια στη ΝΔ, ακριβώς όπως ένας ιός προσβάλλει ένα υγιές κύτταρο, που χρησιμοποιεί τους φυσιολογικούς κυτταρικούς μηχανισμούς για τον πολλαπλασιασμό του: Χρησιμοποίησε, δηλαδή, τους κομματικούς μηχανισμούς του ΛΑΟΣ για τη δική της πολιτική προβολή, για τη διάδοση της δικής της ατζέντας. Και κυρίως, η βουλευτοποίησή της, και πρόσφατα η υπουργοποίησή της, αποτέλεσε Κολυμβήθρα του Σιλωάμ, αφού τη νομιμοποίησε.

Τότε πια η Άκρα Δεξιά, είδε ότι από το ΛΑΟΣ δεν έχει τίποτε άλλο να πάρει. Η προίκα της απενοχοποίησης, της βουλευτοποίησης και της υπουργοποίησης, ήταν ό,τι περισσότερο θα μπορούσε να της δώσει ένας φορέας του μεγέθους του ΛΑΟΣ. Από δω και πέρα, "καθαρμένη" μπορεί να βρίσκεται εις τα αγκάλας του κόμματος του έτερου καιροσκόπου, του κ. Σαμαρά.

Είναι βέβαιον ότι ο κ. Σαμαράς ποντάρει στην πριμοδότηση του κόμματός του από τους ψηφοφόρους του ΛΑΟΣ. Βραχυπρόθεσμα, μπορεί να έχει δίκιο. Δεν καταλαβαίνει ότι οι κολεγιές με την Άκρα Δεξιά, θα του βγουν τόσο ξυνές, όσο και του κ. Καρατζαφέρη. Κι αυτό, όχι μόνο γιατί θα δώσουν στο ΠΑΣΟΚ δικαιώματα να μιλήσουν για την "Επάρατη Δεξιά", αλλά γιατί η Άκρα Δεξιά θα παρασιτήσει στη ΝΔ, όπως έκανε και στο ΛΑΟΣ, για λογαριασμό της. Θα φέρει σε πολύ δύσκολη θέση ιστορικά στελέχη της ΝΔ που θα πρέπει να την αντιμετωπίσουν ως πολιτικό εταίρο, θα πιέσει σε ξενοφοβικές πολιτικές, κλπ.

Η τακτική που ακολουθεί η Άκρα Δεξιά είναι τόσο παλιά, όσο και η ίδια η πολιτική και ονομάζεται "Εισοδισμός". Ο Εισοδισμός συνίσταται στην είσοδο -μυστικά ή φανερά- οπαδών μιας ιδεολογίας που αυτόνομα δε θα μπορούσε να έχει σημαντική απήχηση, σε κάποιον μεγαλύτερο πολιτικό φορέα με σκοπό τη χρησιμοποίηση των μηχανισμών του, για την προώθηση της πολιτικής ατζέντας των εισοδιστών. Εντυπωσιακότερη περίπτωση εισοδισμού ήταν ο τελευταίος ηγέτης του ΚΚ Σοβιετικής Ένωσης, που τελικά πέτυχε τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Ο εισοδισμός είναι ιδιαίτερα δημοφιλής σε χρεωκοπημένες πολιτικές ιδεολογίες, ειδικά στους Τροτσκιστές και τους Φασίστες. Οι πρώτοι παρασιτούν στα κομμουνιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, οι δεύτεροι στα κεντροδεξιά. Όπως φαίνεται από παλιά συνέντευξη ακροδεξιών στο ΕΝΑ (στην οποία εμφανίζεται κι ο 21χρονος τότε Βορίδης), η ελληνική ακροδεξιά από τη τις αρχές της μεταπολίτευσης είχε ακολουθήσει εισοδιστικές τακτικές.

Και για να ξαναγυρίσουμε στον κ. Καρατζαφέρη... Μετά την αποσκίρτηση των 2 ακροδεξιών του ΛΑΟΣ, ο κ. Καρατζαφέρης και οι εναπομείναντες συνεργάτες του, τους επιτίθενται, για την αγνωμοσύνη που επέδειξαν. Όταν όμως ο κ. Καρατζαφέρης τους έβγαζε από το περιθώριο, για να μπει κι αυτός στη Βουλή, ήταν καλά, όπως ήταν καλά για το γείτονα του Νασρεδίν, όταν ο τελευταίος επέστρεφε την κατσαρόλα με το "νεογέννητο" κατσαρολάκι της! Όταν όμως αυτοί, βουλευτές πια και υπουργός ο ένας και υφυπουργός ο άλλος (κάτι που ούτε στον ύπνο τους δε θα μπορούσαν να φανταστούν, αν κατέρχονταν στις εκλογές μόνοι τους), αποφάσισαν να μεταπηδήσουν σ' ένα κόμμα εξουσίας, του κακοφάνηκε του κ. Καρατζαφέρη, όπως του γείτονα του Νασρεδίν, του κακοφάνηκε ότι η κατσαρόλα που "είχε γεννήσει", τελικά "πέθανε".

Όπως, ό,τι μπορεί να γεννήσει, μπορεί και να πεθαίνει, όποιος γίνεται βουλευτής, μπορεί να αλλάξει και κόμμα, κ. Καρατζαφέρη! Τουλάχιστον από το πάθημά σου, να διδαχθεί η ΝΔ, αλλά με το μικροπολιτικό κ. Σαμαρά, ούτε αυτό είναι πιθανόν...

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Η μεταπολιτευτική Δεξιά στα χειρότερά της...

Μέχρι το 1982, η Ελλάδα παρέμενε η μόνη χώρα της Ευρώπης που δεν είχε αναγνωρίσει ότι στα χρόνια της Κατοχής, υπήρξε Εθνική Αντίσταση. Τον Αύγουστο του 1982, η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου κατέθεσε νομοσχέδιο υπέρ της αναγνώρισης της Εθνικής Αντίστασης. Η ΝΔ αρνήθηκε να υπερψηφίσει το νομοσχέδιο, κι τότε αρχηγός της ΝΔ, Ευάγγελος Αβέρωφ, απείλησε από το βήμα της Βουλής ότι όταν η ΝΔ θα γίνει κυβέρνηση (κάτι που νόμιζε ότι θα γίνει... "σύντομα" - έγινε μετά από 8 χρόνια), θα καταργούσε το νόμο της αναγνώρισης της Εθνικής Αντίστασης και τελικά απέσυρε σύσσωμη την κοινοβουλευτική του ομάδα από την ψηφοφορία. Αξίζει να δει κανείς αυτό το αηδιαστικό βίντεο:

Για την Ιστορία, ο μόνος δεξιός βουλευτής που ψήφισε υπέρ του νομοσχεδίου, ήταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ενώ όταν το 1984, η ΝΔ έχασε τις ευρωεκλογές, ο Ευάγγελος Αβέρωφ εξαναγκάστηκε σε παραίτηση κι ο διάδοχός του, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, άλλαξε πολιτική.
Θα αναρωτηθεί, λοιπόν, κάποιος καλόπιστος: Μα αφού η ίδια η ΝΔ άλλαξε στάση, κάτι που φάνηκε και με την κατοπινή ιστορική της πορεία, τι νόημα έχει να επιστρέφει κανείς σε εκείνη την εποχή; Η απάντηση είναι απλή: Επειδή στην Πολιτική δεν υπάρχει παρθενογένεση, πρέπει να βλέπει κανείς την ιστορική συνέχεια κάποιων πραγμάτων.
  • Πρώτα από όλα, η τότε στάση της Δεξιάς παράταξης, ουσιαστικά ήταν ομολογία ενοχής: Η ΝΔ παραδέχονταν ότι ήταν ακόμα πολιτική και βιολογική συνέχεια του δοσιλογισμού.
  • Η ΝΔ τότε είχε κάνει μια ακροδεξιά στροφή. Προσπάθησε να προσεταιριστεί το χώρο της άκρας δεξιάς, ώστε να μπορεί να έχει εκλογικά οφέλη. Αποτέλεσμα, ότι ανέχτηκε ή και έκλεινε το μάτι σε κάθε λογής φασιστοειδές του παρελθόντος, και τελικά έθρεψε στον κόρφο της μια ολόκληρη γενιά από κρυπτοφασίστες. Σήμερα, βλέπει όλους αυτούς τους ανθρώπους να εχουν πλέον απογαλακτιστεί από τη ΝΔ και να έχουν δικό τους κόμμα, το ΛΑ.Ο.Σ. Αποκύημα εκείνης της περιόδου είναι αυτό το κομματικό μόρφωμα.
  • Είναι φανερό ότι ο ΛΑ.Ο.Σ. αποτελεί το δεξιό ψάλτη του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι κρατώντας το χώρο αυτό ζωντανό, κόβει ψήφους από τη ΝΔ. Όπως και για τη ΝΔ, η κολεγιά με την Άκρα Δεξιά της βγήκε ξυνή, το ίδιο θα γίνει και με το ΠΑΣΟΚ. Και ο πιο χαμένος θα είναι ο ελληνικός λαός, που θα έχει ένα φασιστικό καρκίνωμα.