Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

Οι άγνωστοι Οικολόγοι Πράσινοι και το εξίσου άγνωστο ένοχο παρελθόν τους

Μια και έχουμε πιάσει όλα τα κόμματα, ας πιάσουμε κι ένα που δεν έχει κανείς ιδέα από πρώτο χέρι, τι ταμπάκο φουμάρει... Το κόμμα των Οικολόγων Πρασίνων που βάσει των τελευταίων δημοσκοπήσεων, θα είναι.... τρίτο κόμμα!

Έχουν ακουστεί κάποιες εξηγήσεις γιατί κανείς δεν τους γνωρίζει, αλλά είναι συνήθως... "αβασάνιστες" και αποπροσανατολιστικές:
  • "Είναι νέος πολιτικός χώρος". Φυσικά, ένας νέος πολιτικός χώρος δε μπορεί να γίνει γνωστός από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά το κίνημα των πρασίνων στην Δ. Ευρώπη υπάρχει από την δεκαετία του 1970! Και στην Ελλάδα υπήρχαν διάφορες οικολογικές κινήσεις από τη δεκαετία του 1980 (οι "Οικολόγοι Εναλλακτικοί" είχαν και μια έδρα στο κοινοβούλιο το 1989), άρα δεν είναι τόσο καινούργιοι, όσο νομίζουμε...
  • "Είναι αποκλεισμένοι από τα ΜΜΕ". Σίγουρα, τα ΜΜΕ, ιδιωτικά και δημόσια, παίζουν το παιγνίδι των κυριάρχων κομμάτων και δε θέλουν να ακουστούν ισχυρά οι φωνές που αμφισβητούν το δικομματισμό. Όμως, τον αποκλεισμό από τα ΜΜΕ τον έχουν κι άλλα κόμματα, σε μεγάλο βαθμό, και μάλιστα κόμματα με μεγάλη ηλικία και ιστορικές ρίζες στον Τόπο, με χαρακτηριστικότερο το παλαιότερο κόμμα της Ελλάδος, το ΚΚΕ. Υπάρχει κανείς που να μην ξέρει το ΚΚΕ; Γιατί το ξέρουν όλοι, όταν τα ΜΜΕ αποσιωπούν τις θέσεις του; Το ξέρουν γιατί το ΚΚΕ βρίσκεται στο πλευρό των ανθρώπων, όταν αυτοί αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα. Σε ποιον αγώνα, σε ποια διεκδίκηση, σε ποια δύσκολη στιγμή βρέθηκαν δίπλα σου οι οικολόγοι, που σήμερα θέλουν και την ψήφο σου; Παντελώς άγνωστοι είναι κι αυτό αποτελεί επιλογή τους!
  • "Οι οικολόγοι είναι πολλοί και διασπασμένοι". Είναι αλήθεια ότι κάποιοι απίθανοι, πχ Βεργής, Παπανικόλας, κα, βλέποντας ότι ο όρος "οικολογία" πουλάει σε αφελείς με στοιχειώδεις οικολογικές ανησυχίες, δε δυσκολεύτηκαν να τον χρησιμοποιήσουν στα κόμματα που φτιάξαν. Επίσης, ο Συνασπισμός, το κόμμα της ελαστικής προσαρμογής σε ό,τι μπορεί να μεταφραστεί σε εκλογικά οφέλη, ακολουθώντας τα τεχνάσματα των ΒεργηδοΠαπανικολήδων, δε δυσκολεύτηκε να κολλήσει στο όνομά του την προσθήκη "και της οικολογίας". Επιπλέον, οι "Οικολόγοι Εναλλακτικοί" έχουν προσχωρήσει στο ΕΝΑΝΤΥΑ. Εδώ όμως θα ασχοληθούμε με τους "Οικολόγους Πράσινους" που χρησιμοποιούν το λογότυπο των Πράσινων της Γερμανίας και άρα εμφανίζονται ως "οι επίσημοι". Όμως παρότι εμφανίζονται ως έχοντες τη διαπίστευση ενός καθιερωμένου ευρωπαϊκού ριζοσπαστικού κινήματος, εξακολουθούν να είναι και πάλι αόρατοι! Το να έχουν τέτοια "προίκα" και να παραμένουν αόρατοι, σημαίνει είτε ότι δεν έχουν αυτήν την προίκα, είτε ότι είναι ανίκανοι ή ανίδεοι!
Εγώ όμως θα προχωρήσω βαθύτερα... Είναι όντως αλήθεια ότι από την εποχή της δημιουργίας του οικολογικού κινήματος στη Δυτική Ευρώπη, έχουν αφυπνιστεί συνειδήσεις. Ακόμα και οι εχθροί του περιβάλλοντος, είναι πια υποχρεωμένοι να υπακούουν σε κάποιους κανόνες που επεβλήθησαν, λόγω των πιέσεων που δέχτηκαν από το οικολογικό κίνημα. Θα ήμουν άδικος αν δεν το αναγνώριζα αυτό. Παράλληλα όμως, εκτός από αυτόν τον αναμφίβολα κοινωνικά προοδευτικό ρόλο, οι πράσινοι έπαιξαν έναν τρομερό αντιδραστικό πολιτικό ρόλο στην Δυτική Ευρώπη:
  • Ο ριζοσπαστισμός, όταν αποπολιτικοποιείται, αποτελεί μπούμερανγκ για την κοινωνία. Το κίνημα των πρασίνων αποτελεί κλασσική τέτοια περίπτωση. Από την αρχή χάθηκε από το ριζοσπαστικό αυτό κίνημα που αμφισβήτησε τα μοντέλα οικονομικής ανάπτυξης ανατολής και δύσης που αδιαφορούσαν για τις επιπτώσεις τους στο περιβάλλον, η σύνδεσή του με τα συνολικά πολιτικά ζητήματα. Δεν αναδείχτηκε ποτέ ότι για τον καπιταλισμό, η επιλογή της καταστροφής του περιβάλλοντος, ήταν ενσυνείδητη πολιτική επιλογή, χάριν των πρόσκαιρων κερδών και της απληστείας του. Δε συνδέθηκε ποτέ η επίθεση του καπιταλισμού στο περιβάλλον με την επίθεσή του στους ανθρώπους και στα δικαιώματά τους. Κι έτσι, το κίνημα αυτό, δεν έκανε ποτέ μια συνολική πολιτική ανάλυση, ως όφειλε, αφού είχε μπει στις αρένες της πολιτικής ζωής.
  • Επιπλέον, εκτός από πολιτικά, τα ζητήματα του περιβάλλοντος είναι πρώτα από όλα... οικολογικά! Η οικολογία είναι επιστημονικός κλάδος της βιολογίας. Κανείς, δε μπορεί να κατανοήσει σε βάθος τα οικολογικά ζητήματα, αν εκτός από πολιτική σκέψη, δεν έχει οικολογικό-βιολογικό επιστημονικό υπόβαθρο. Οι περισσότεροι όμως που μπήκαν στο χώρο των πρασίνων, δεν είχαν ούτε και οικολογικές επιστημονικές ή έστω τεχνοκρατικές γνώσεις! Πολλοί από αυτούς "φυσιολάτρες", ήταν στην πραγματικότητα νεολουδίτες, δηλαδή αρνητές κάθε επιστημονικής και τεχνολογικής εξέλιξης, ή άτομα που θεωρούσαν αφελώς ότι υπάρχουν "φυσικές λύσεις" για κάθε πρόβλημα. Δηλαδή, το οικολογικό κίνημα παρέμεινε έρμαιο κάποιων που μολονότι θεωρούσαν εαυτούς και πολιτικούς και οικολόγους, είχαν και ανώριμη πολιτική σκέψη και άγνοια της επιστήμης της οικολογίας!
  • Δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να μας διαφεύγει ότι ριζοσπαστικοί χώροι που δεν έχουν αντικαπιταλιστικό επανασταστικό χαρακτήρα , όπως πχ τα κομμουνιστικά κόμματα, λειτουργούν τελικά ως ιδεολογικοί Δούριοι Ίπποι στο κίνημα, αφού μέσα από το σεκταρισμό τους, πετυχαίνουν την αποδυνάμωση του κινήματος. Δηλαδή, ακούσια αποτελούν συμμάχους του καπιταλιστικού συστήματος. Σε μια χώρα όπως η Δυτική Γερμανία, όπου το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα έχει μεγάλη ιστορία στο ξεπούλημα του κινήματος, και άρα υπήρχε γόνιμο έδαφος για την ενίσχυση ενός αριστερού αντικαπιταλιστκού πόλου, εμφανίστηκε το κίνημα της οικολογίας. Καρπώθηκε αυτό τη λαϊκή δυσαρέσκεια και την κράτησε μακρυά από την σοσιαλιστική προοπτική, τόσο με την αποπολιτικοποίηση του οικολογικού προβλήματος, όσο και με την (εν πολλοίς δικαιολογημένη) αντισοβιετική του οικολογική ρητορική. Επιπλέον, η άκριτη πασιφιστική του στάση, έκανε ζημιά στο ειρηνιστικό κίνημα, αφού του αφαίρεσε εν πολλοίς τον αντιμπεριαλιστικό του χαρακτήρα.
  • Στην Ελλάδα, οι Οικολόγοι Πράσινοι φέρονται να είναι θετικοί σε συγκυβερνήσεις με ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ. Επιπλέον, φαίνεται πως ακολουθώντας τον καιροσκοπισμό του Συνασπισμού, παίζουν το ψηφοθηρικό χαρτί των μειονοτήτων στην Ελλάδα. Γι' αυτό και οι εναγγαλισμοί τους με το φιλοσκοπιανό "Ουράνιο Τόξο" και τα φιλοτουρκικά στοιχεία της Θράκης. Αυτά από μόνα τους δείχνουν πόσο "συνειδητοποιημένος" χώρος "αρχών" είναι...
  • Και τέλος, το σημαντικότερο: Αυτός ο προβληματικός πολιτικός χώρος των Πρασίνων, έδειξε το φαρισαϊσμό, την υποκρισία και την ανυπαρξία ηθικής του, όταν μπήκε στην γερμανική κυβέρνηση συνασπισμού με τους Σοσιαλδημοκράτες του Σρέντερ. Ο πιο συμπαθής από τους πολιτικούς του, ο Γιόσκα Φίσερ, έγινε υπουργός Εξωτερικών. Οι πασιφιστές πράσινοι λοιπόν κατέλαβαν την κορυφή της Γερμανικής Διπλωματίας. Υπήρχαν αφελείς που έλεγαν ότι ίσως αυτό θα σήμαινε ως και την... απομάκρυνση της Γερμανίας από το ΝΑΤΟ! Αντ΄αυτού, τι έγινε; Ο "πασιφιστής" Φίσερ ενορχήστρωσε τη διπλωματική επιθετικότητα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ εις βάρος της Γιουγκοσλαβίας, υπεραμύνθηκε των "βομβαρδισμών για την Ειρήνη" εις βάρος αυτής της χώρας και ήταν ο πρώτος Γερμανός πολιτικός που διέταξε γερμανικά στρατεύματα να κάνουν πόλεμο, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο "ειρηνιστής" Φίσερ είναι αυτός που συναίνεσε στη στιγνή δολοφονία 1200 Γιουγκοσλάβων αμάχων, στην ολοκληρωτική καταστροφή των υποδομών της χώρας, στο διαμελισμό της και τη δημιουργία ιμπεριαλιστικά ελεγχόμενων προτεκτοράτων. Ο "οικολόγος" Φίσερ συνδιέταξε την καταστροφή της φύσης της Γιουγκοσλαβίας. Και το πιο αηδιαστικό: Ο "πολέμιος της πυρηνικής ενέργειας ακόμα και για ειρηνικούς σκοπούς" Φίσερ είναι αυτός που βομβάρδισε με ραδιενεργά όπλα "απεμπλουτισμένου ουρανίου" τη Γιουγκοσλαβία, ενώ ήταν γνωστές οι καταστροφικές τους συνέπειες στην υγεία των ανθρώπων και στα οικοσυστήματα, από το 1991, όταν χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στο Ιράκ.
Θαυμάστε λοιπόν τον "οικολόγο" "ειρηνιστή" εγκληματία πολέμου, τη στιγμή που ένας γυμνός ακτιβιστής, αηδιασμένος από τις άθλιες δικαιολογίες περί του "ανθρωπιστικού" βομβαρδισμού, του πετά συμβολικά μια φούσκα με κόκκινη μπογιά:

video

Ερωτώ λοιπόν:

Έχουν οι πανελληνίως άγνωστοι "Οικολόγοι Πράσινοι" δεσμούς με τους Πράσινους Γερμανούς; Αν ναι, πώς κρίνουν τον γνωστότερο Πράσινο Γερμανό, κ. Γιόσκα Φίσερ; Συμφωνούν κι αυτοί με τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας;

Αρκετά λοιπόν με αυτό το νέο απίθανο δεκανίκι του Δικομματισμού...

Το δίλλημα του Δικομματισμού: Παπαγαλάκια ή Βαρβαρότητα

Τα είδαμε κι αυτά... Από τη μια, μια διαφήμιση της ΝΔ επηρεασμένη από την κλασσική ταινεία τρόμου "Τα πουλιά", του Χίτσκοκ, με παπαγαλάκια που επιτίθενται σε ανυποψίαστους πολίτες, κι από την άλλη τον κ. Παπανδρέου, ως νέα Ρόζα Λούξεμπουργκ, να μιλά για το δίλλημα "Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα".

Αν καταλάβαμε λοιπόν καλά...

Η ΝΔ θεωρεί ότι στην Ελλάδα ζούμε σε μια ευνομούμενη κοινωνία, όπου δεν υπάρχει η βαρβαρότητα της Ζήμενς και του C4I, της ΜΕΒΓΑΛ και των Κουμπάρων, του Εφραίμ και των Βιστωνίδων, και άρα όποιος μιλά για σκάνδαλα θα πρέπει ασφαλώς να είναι... παπαγαλάκι!

Από την άλλη, φαίνεται για ακόμα μία φόρα, ότι αν ο κ. Παπανδρέου είναι "παπαγαλάκι", αυτό δεν οφείλεται στο ότι εξαπολύει κατηγορίες για σκάνδαλα που και ο ίδιος δε θα μπορούσε να αποφύγει, αλλά γιατί αναπαράγει παπαγαλιστί τις τακτικές του πολιτικού "ευπατρίδη" πατρός του: Στις προηγούμενες εκλογές, μας μιλούσε για το "Λαό που δεν ξεχνά αυτούς που χώριζαν τους πολίτες σε "εθνικόφρονες" και "μιάσματα"". 'Οταν ο πατέρας του έλεγε αυτή τη φράση, προσπαθούσε να αγγίζει το θυμικό κι όχι τη λογική του ελληνικού λαού. Όμως, οι μνήμες της απάνθρωπης Δεξιάς, ήταν τότε νωπές. Ε, όπως και να το κάνει κανείς, σήμερα δεν νοιώθει κανείς να τον αντιμετωπίζουν ως μίασμα, ή έστω ως εθνικόφρωνα! Το να μιλάς το 2009, με τη γλώσσα της δεκαετίας του 1980, όταν μάλιστα υπάρχουν τέτοιες ποιοτικές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία, που η γλώσσα αυτή είναι παροχυμένη, τότε είσαι απλά παπαγαλάκι! Ένα θλιβερό ετερόφωτο πλάσμα που περιμένεις από τις δοκιμασμένες (σε άλλη εποχή) φράσεις, να επιτύχεις! Και δεν είναι μόνο αυτό που κάνει την τακτική του κ. Παπανδρέου μιμιτική: Ένα από τα πρώτα τεχνάσματα του πατρός του, πριν πάνω από 30 χρόνια, ήταν ότι καπηλεύονταν τις θέσεις των Κομμουνιστών, οι οποίες έχαιραν εκτίμησης και σεβασμού στο Λαό και που από αυτές ο Λαός προσδοκούσε μια αλλαγή. Ποιος ξεχνά ότι το "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ ίδιο συνδικάτο", δεν ήταν σύνθημα μόνο του ΚΚΕ, αλλά και του ΠΑΣΟΚ; Παπαγαλίζοντας λοιπόν το κόλπο της καπηλείας του πατρός του, ο κ. Παπανδρέου ξεκίνησε τις... εκταφές συνθημάτων! Κι έτσι φτάσαμε στο σύνθημα της Ρόζας Λούξεμπουργκ του 1918 "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα"...

Το σύνθημα αυτό ήταν η σύντομη εκδοχή μιας φράσης που κατά την Λούξεμπουργκ, είχε πει ένας από τους θεμελιωτές του Μαρξισμού, ο Ένγκελς: "Η αστική κοινωνία βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι, είτε μετάβασης στο σοσιαλισμό ή οπισθοδρόμησης στη βαρβαρότητα". Το ότι ο κ. Παπανδρέου χρησιμοποίησε αυτή τη φράση που έχει ηλικία 1.5 αιώνων και του εξ αυτής συνθήματος που έχει ηλικία ενός αιώνα, δε σημαίνει φυσικά ότι το ΠΑΣΟΚ επέστρεψε στα σοσιαλιστικά ιδεώδη. Το πού έχει γραμμένο το Σοσιαλισμό το ΠΑΣΟΚ από την πρώτη κιόλας μέρα που κυβέρνησε την Ελλάδα, το ξέρουμε πολύ καλά! Η χρησιμοποίηση της φράσης αυτής δείχνει την επικαιρότητα του Σοσιαλισμού, των αρχών, των αναλύσεων και των πιστεύω του. Δείχνει το πρόσωπο το οποίο έχει ο σημερινός καπιταλισμός, που ο Ένγκελς προφητικά είχε αποκαλέσει "βάρβαρο" (αν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, οι επιθέσεις στα εργασιακά δικαιώματα, η ανεργία και η ανέχεια δεν είναι βαρβαρότητα, τότε πέστε μου τι είναι βάρβαρο). Και δείχνει το πόσο αναγκαία είναι η μετάβαση σε μια σοσιαλιστική κοινωνία.

Ο κ. Παπανδρέου μας έδειξε τις δυο εναλλακτικές προτάσεις! Βαρβαρότητα ή Σοσιαλισμός! Ας επιλέξουμε! Αντί όμως να ψηφίσουμε αυτόν, που στα λόγια θέλει το Σοσιαλισμό και στην πράξη ήταν ανέκαθεν υποστηρικτής της Βαρβαρότητας, ας ψηφίσουμε αυτούς που ευαγγελίζονται ένα σοσιαλιστικό μέλλον για την Ελλάδα και τον κόσμο, για μια ζωή χωρίς ιμπεριαλιστικούς πολέμους, αιματοβαμμένες αλλαγές συνόρων, οικονομικές κρίσεις, μονόπλευρη λιτότητα, κοινωνικό μαρασμό και πτώση αξιών. Η μόνη ψήφος σήμερα που αταλάντευτα είναι ψήφος για το Σοσιαλισμό, είναι η κόκκινη!

Τρίτη, 26 Μαΐου 2009

Η απάτη των φασιστών του BNP που εφαρμόζει και το ΛΑΟΣ

Θαυμάστε το Νικ Γκρίφφιν, τον ηγέτη του Βρεταννικού Εθνικού Κόμματος:



Το 2000, σε μια συγκέντρωση αμερικανών φίλων του κόμματός του, μιλώντας δίπλα στο διαβόητο πρώην ηγέτη της εγκληματικής Κου Κλουξ Κλαν, Νταίηβιντ Ντιούκ, εξηγεί την τακτική με την οποία θα προσπαθήσει να πουλήσει τις ρατσιστικές του απόψεις ύπουλα (όπως ακριβώς κι έκανε), με αντικειμενικό σκοπό την εκδίωξη των μεταναστών από τη Βρεταννία:

«Υπάρχει διαφορά μεταξύ του να ξεπουλάς τις ιδέες σου, και να πουλάς τις ιδέες σου. Και το Βρεταννικό Εθνικό Κόμμα δεν είναι για να ξεπουλά τις ιδέες του... Όμως είμαστε πλέον αποφασισμένοι να τις πουλήσουμε. Και αυτό βασικά σημαίνει να χρησιμοποιήσoυμε λόγια που πουλάν. Όπως είπα, "Ελευθερία, Ασφάλεια, Ταυτότητα, Δημοκρατία". Κανείς δεν μπορεί να σε επικρίνει, κανείς δεν μπορεί να σου 'ρθει και να σου επιτεθεί σε σχέση μ' αυτές τις ιδέες. Αυτές πουλάνε.

Ίσως μια μέρα, κάποια στιγμή, με το να είμαστε κάπως πιο διακριτικοί, βρεθούμε σε θέση να ελέγχουμε τα βρεταννικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα, τότε ίσως μια μέρα οι Βρετανοί θα μπορούσαν να αλλάξουν γνώμη και να πουν, "Ναι, να φύγει κι ο τελευταίος." Ίσως γίνει μία μέρα, αλλά αν προσφέρεις αυτό ως μοναδικό στόχο με τον οποίο ξεκινάς, δε θα πας απολύτως πουθενά. Οπότε, αντί να μιλάμε για 'φυλετική καθαρότητα', μιλάμε για 'ταυτότητα'»
.

Τα ίδια ακριβώς κάνουν και οι ΚαρατζαφεροΒορίδηδες. Είναι βαθύτατα φασίστες, αλλά αντί να το πουν καθαρά, μιλάνε σχετικά ήπια, για να προσελκύσουν ανυποψίαστο κόσμο στις τάξεις τους...

Και κάτι ακόμα... Η Βρεταννία αυτές τις μέρες συγκλονίζεται από ένα σκάνδαλο εκτεταμένης κοινοβουλευτικής διαφθοράς. Οι δύο σημαντικότεροι Ιεράρχες της Αγγλικανικής Εκκλησίας, ο Αρχιεπίσκοπος του Γίορκ και ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέμπουρυ, δημοσίευσαν κοινή δήλωση με την οποία καλούν τον απογοητευμένο από τους πολιτικούς, κόσμο, να μην ψηφίσει BNP!

Συγκεκριμένα, ενημερώνουν τον κόσμο ότι το κόμμα αυτό χρησιμοποιεί χριστιανική φρασεολογία, όχι όμως για να προάγει τη δικαιοσύνη και τη χριστιανική αγάπη προς τον πλησίον, αλλά ακριβώς το αντίθετο: Προάγει το φόβο και το διχασμό εντός των κοινοτήτων και τις φυλετικές και θρησκευτικές διακρίσεις. Σας θυμίζει τίποτα αυτό από Ελλάδα, όπου το αντίστοιχο κόμμα στην ονομασία του φέρει τον τίτλο "Ορθόδοξος" και μιλά με τόση απαξίωση για τους ξένους συνανθρώπους μας;

Τρίτη, 12 Μαΐου 2009

Γιάννης Ρίτσος: Γιατί έγινα Κομμουνιστής


Το ΚΚΕ τίμησε απόψε, τα 100 χρόνια Ρίτσου, με μια σπουδαία εξ αναβολής συναυλία στη Ριζούπολη. Το παρακάτω κείμενο, αναγνώστηκε στην αρχή της εκδήλωσης και αποτελείται από αποσπάσματα της συνέντευξη του Γ. Ρίτσου στον Ριζοσπάστη, στις 27 Μαρτίου 1987.

«Γιατί έγινα κομμουνιστής; Για ό,τι γίναμε όλοι μας. Γιατί διαπιστώσαμε ότι υπάρχει αδικία, εκμετάλλευση, γιατί υπάρχει καταπίεση και σαν άνθρωποι αντιστεκόμαστε σ' αυτό. Και ύστερα οργανωθήκαμε όλοι εμείς οι αδικημένοι, οι καταπιεσμένοι, οι εξευτελισμένοι, ενωθήκαμε με το ανθρώπινο όνειρο, να φτιάξουμε μια καλύτερη ζωή για όλους τους ανθρώπους. Οχι μονάχα για μας. Γιατί εμείς αυτά που φτιάχνουμε μπορεί να μην τα χαρούμε κιόλας. Αλλά έχουμε τη χαρά ότι κάποτε θα τα χαρούν κάποιοι. Γι' αυτό έγινα. Οπως γινήκατε όλοι σας. Οπως γίναμε όλοι μας.
Γιατί έμεινα; Θα μπορούσε κανένας, απ' τη στιγμή που ονειρεύτηκε έναν κόσμο καλύτερο κι απ' τη στιγμή που δούλεψε γι' αυτό τον κόσμο με όσες δυνάμεις είχε, μικρές, μεγάλες ή μέτριες, θα μπορούσε ποτέ να εγκαταλείψει; Θα ήταν σα να εγκατέλειπε τον καλύτερό του εαυτό.
(...) Γιατί, αν εσείς λέτε ότι εσείς μου χρωστάτε κάτι, ότι σας έδωσα κάτι, ότι είμαι κι εγώ ένας από τους οργανωτές του κοινωνικού συναισθήματος (εάν και όπως τελοσπάντων), εγώ σας χρωστώ πολύ περισσότερα. Τα δικά σας βιώματα, οι δικές σας εμπειρίες, η δική σας συντροφικότητα σε δύσκολες στιγμές, στη Μακρόνησο, στη Γυάρο, στη Λέρο, με στήριξαν. (...) Είναι, λοιπόν, όχι σα να εγκαταλείπω εσάς πια. Είναι σαν να εγκαταλείπω τον εαυτό μου. Δε θα μπορούσε να γίνει. Δεν μπορώ να σκεφτώ τον εαυτό μου μακριά από σας. Γιατί σας χρωστάω πάρα πολλά, σύντροφοι.(...) Δε χρειαζόμουν κανένα εγκώμιο, ούτε να μου φέρνουν χρυσές πλάκες για να με τιμήσουν. Οχι. Λέγατε: Ο Ρίτσος είναι δικός μας. Για μένα η μεγαλύτερη συντροφιά κι η μεγαλύτερη αξία, το μεγαλύτερο βραβείο που δέχτηκα στη ζωή μου, ήταν η αγάπη σας, η αγάπη του κόσμου».

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009

ΚΚ Βρεταννίας: Ψήφος καταδίκης της ΕΕ, αντί υπερψήφιση των Εργατικών

Η στρατηγική του Κομμουνιστικού Κόμματος Βρεταννίας, στηρίζεται στο "Δρόμο της Βρεταννίας προς το Σοσιαλισμό", ενός κειμένου που γράφτηκε λίγο μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με την έγκριση του Στάλιν και που έκτοτε έχει κατά καιρούς αναθεωρηθεί.

Η εκλογική προσέγγιση του ΚΚΒ, όπως υπαγορεύεται από το ΒΔΣ, βασίζεται στην εκτίμηση ότι το Εργατικό Κόμμα, δεν αποτελεί τυπικό ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (ιδρύθηκε από το εργατικό κίνημα, πριν πάνω από ένα αιώνα και είναι ακόμα οργανικά δεμένο με αυτό), αλλά το βασικό κόμμα της βρεταννικής εργατικής τάξης και εργατικού κινήματος, και για αυτό το υπερψηφίζει σε όλες σχεδόν τις εκλογικές περιφέρειες (συνολικά περίπου 650 -όλες μονοεδρικές). Σε ελάχιστες περιοχές το ΚΚΒ κατεβάζει δικό του υποψήφιο.

Πριν λίγα χρόνια, ο διαγραμμένος από το Εργατικό Κόμμα βουλευτής, Τζωρτζ Γκάλλογουαίυ, δημιούργησε το "Σεβασμό", μια αριστερή συμμαχία στην οποία συμμετείχαν κυρίως τροτσκιστές του ΣΕΚ. Ο Βρεταννός βουλετής πρότεινε στο ΚΚΒ να ενταχθεί στο Σεβασμό. Το ΚΚΒ μετά από απόφαση ενός έκτακτου συνεδρίου που συνεκλήθη με αποκλειστικό σκοπό το να πάρει θέση επί της πρόσκλησης στο Σεβασμό, απέρριψε τη συνεργασία και συνέχισε την εκλογική υποστήριξη στο Εργατικό Κόμμα.

Όμως, σε αντίθεση με την πολιτική που ακολουθεί εδώ και πάνω από μισό αιώνα, το ΚΚΒ αποφάσισε πρόσφατα να πρωτοστατήσει σε μια κοινή εκλογική φόρμουλα με άλλα αριστερά κόμματα και οργανώσεις της Βρεταννίας, στη βάση της αντίθεσης στην ΕΕ! Ο εκλογικός συνασπισμός ονομάζεται "Όχι στην ΕΕ - Ναι στη Δημοκρατία". Ο Πρωινός Αστέρας, η καθημερινή εφημερίδα της Βρεταννικής Αριστεράς, παρουσίασε σήμερα τη σύνθεση του Ευρωψηφοδελτίου, στην οποία διακρίνονται εξέχοντα μέλη του ΚΚΒ, όπως ο ΓΓ του ΚΚΒ Ρ. Γκρίφιθς, ο ηγέτης του στη Σκωτία Τζ. Φόστερ, κα.

Κάτι ακόμα που έχει ενδιαφέρον είναι η μετεκλογική στάση της συμμαχίας. Ακολουθώντας το παράδειγμα του δημοκρατικού (καθολικού) κόμματος της Β. Ιρλανδίας Σην Φέιν, όπου οι εκλεγμένοι του βουλευτές αρνούνται να παρουσιαστούν στη Βρεταννική Βουλή στο Λονδίνο, μη αναγνωρίζοντάς την ως βουλή της χώρας τους, οι υποψήφιοι της συμμαχίας, σε περίπτωση που εκλεγούν ευρωβουλευτές, δε θα μπουν στο ευρωπαϊκό μπλοκ της Αριστεράς, αλλά θα απόσχουν από την Ευρωβουλή, όπως εξήγησε πρόσφατα στον Πρωινό Αστέρα, ο κομμουνιστής υποψήφιος ευρωβουλευτής Μάρτιν Λήβυ.

Μένει να φανεί αν στις βουλευτικές εκλογές, το ΚΚΒ θα επιστρέψει την "παραδοσιακή" του στήριξη στο Εργατικό Κόμμα, όπως υπαγορεύει ο ΒΔΣ.

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2009

Ιατρικό παράδοξο: 90χρονός πάσχει από παιδική νόσο!

Πρωτομαγιά σήμερα κι οι εργάτες όλου του κόσμου, γιορτάζουν την ημέρα της τάξης τους, Και τη γιορτάζουν ανεξάρτητα από τη χώρα που ζουν, την εθνική τους καταγωγή, το χρώμα του δέρματός τους, την εργασία που κάνουν, όλοι μαζί. Όλοι, "πλην Λακεδαιμονίων": Των Ελλήνων εργατών που για ακόμα μια φορά γιορτάζουν χώρια!

Δε θα μπω σε βαθιές αναλύσεις για το πόσο είναι σωστή η επιλογή ύπαρξης και δράσης του ΠΑΜΕ (που ιδρύθηκε από το ΚΚΕ), και τι τακτική και στρατηγική θα έπρεπε να ακολουθήσει απέναντι στη ΓΣΕΕ (που επίσης ιδρύθηκε κάποτε από το ΚΚΕ). Θα καταθέσω απλά μερικές σκέψεις και προβληματισμούς...

Εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα, έχουμε πια συνηθίσει στους χωριστούς εορτασμούς της Εθνικής Αντίστασης, από την εποχή σχεδόν που αυτή αναγνωρίστηκε επίσημα στην Ελλάδα. Παρόμοια, έχουμε συνηθίσει στους χωριστούς εορτασμούς της Θυσίας του Κιλελέρ. Επίσης, από την ίδια περίοδο, κάθε πολιτικό κόμμα, έχει δική του κίνηση ειρήνης (ΕΕΔΥΕ, ΚΕΑΔΕΑ, ΑΚΕ, ΚΙΠΑΕΑ). Ακόμα χειρότερα, στις φοιτητικές εκλογές, κάθε παράταξη εκδίδει δικά της αποτελέσματα (μέσα σε αυτή τη σήψη, υπάρχουν άραγε πολλοί που να καταλαβαίνουν πόσο τραγικό είναι για μια χώρα, το πλέον υποσχόμενο για το μέλλον της κομμάτι της κοινωνίας, η πολιτικοποιημένη φοιτητιώσα νεολαία της, να ακολουθεί πρακτικές που τη γυρίζουν σε αλύστου μνήμης εποχές;). Μαζί με όλα αυτά, δεν υπάρχουν πια και κοινοί εορτασμοί για την Εργατική Πρωτομαγιά.

Από την άλλη, λαμπρή εξαίρεση στην παιδική νόσο του Σεκταρισμού, που ενδημεί σε κάθε πτυχή της ελληνικής πολιτικής ζωής, είναι ο εορτασμός του Πολυτεχνείου, που δίνει σε όποιον θέλει και χωρίς αποκλεισμούς, το δικαίωμα να συμμετέχει, και αφήνοντας κάθε πολιτικό χώρο να κριθεί μέσα από την τον τρόπο παρουσίας του ή ακόμα και την απουσία του από τον εορτασμό.

Αφού κανείς δε μπορεί να φανταστεί ξεχωριστές πορείες του Πολυτεχνείου από κάθε κόμμα, είναι τόσο δύσκολο να φανταστεί πόσο παράλογο είναι όλοι οι άλλοι ξεχωριστοί εορτασμοί; Το πιο άσχημο πράγμα στις κοινωνίες δεν είναι τα ίδια τα κακώς κείμενά τους. Είναι ότι οι άνθρωποι, που ζουν μέσα στα παγιωμένα αυτά κακώς κείμενα, πολλές φορές χάνουν την ικανότητά τους να δουν πόσο άσχημα αυτά είναι. Έτσι, γιορτάζοντας για παράδειγμα, την Εργατική Πρωτομαγία, ο καθένας από την πλατεία του, αδυνατούν να δουν πόσο άσχημο είναι αυτό που κάνουν, και τελικά πόσο ταξικά επιζήμιο είναι, από άποψη στρατητικής και τακτικής. Εδώ λοιπόν θα εστιαστώ:

Στις 8 (21) Φεβρουαρίου 1905, στο ξεκίνημα της Επανάστασης του 1905, ο Λένιν δημοσίευσε "Μια μαχητική συμφωνία για την εξέγερση", στην οποία ανέφερε ως άξονα της συμφωνίας το σύνθημα του Γερμανού στρατάρχη Helmuth von Moltke "getrennt marschieren und vereint schlagen" ("χωριστά βαδίζουμε και μαζί χτυπάμε"), με το οποίο ο στρατάρχης συνόψιζε την επιμονή του στις ομόκεντρες επιθέσεις που του χάρισαν τις στρατιωτικές του επιτυχίες. Έκτοτε το σύνθημα αυτό χρησιμοποιήθηκε σε πολλά κείμενα του Λένιν, όπως για παράδειγμα σε αυτά που περιγράφουν το Ενιαίο Μέτωπο.

Κανείς δε ζητά τη διάλυση ή την ενοποίηση των κομμάτων ή των οργανώσεών τους. Κανείς δε ζητά την άρνηση της κριτικής στα αντίπαλα στρατόπεδα, χάριν ενός πολιτικού "οικουμενισμού". Όμως δεν είναι δυνατόν, να θέλουμε ένα ενιαίο μέτωπο εργαζομένων, ειδικά αυτήν την περίοδο της -ελέω κρίσεως- ολομέτωπης επίθεσης στα εργασιακά κεκτημένα, όταν καλλιεργούμε την πολυδιάσπαση, και την αντιπαλότητα μεταξύ των εργαζομένων.

Κι εδώ είναι οι ευθύνες του ΚΚΕ. Από άλλα κόμματα δε θα ζητούσα ευθύνες, γιατί -είτε λόγω του ότι δεν πρεσβεύουν τα ταξικά συμφέροντα των εργαζομένων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ), είτε λόγω καιροσκοπισμού, έλλειψης σταθερού πολιτικού λόγου και σαθρού ιδεολογικού υπόβαθρου (ΣΥΡΙΖΑ)- αυτά τα κόμματα κερδίζουν από την πολιτική του "Διαίρει και Βασίλευε" στην εργατική τάξη.

Αντίθετα το ΚΚΕ -ένα κόμμα με πλούσια 90χρονη πείρα στους λαϊκούς αγώνες, με βαθιές ρίζες στην εργατική τάξη, με σταθερό πολιτικό λόγο και στέρεο Μαρξιστικό-Λενινιστικό ιδεολογικό υπόβαθρο- είναι αδιανόητο να πρωταγωνιστεί στην λογική της περιχαράκωσης, ειδικά όταν ευαγγελίζεται τη δημιουργία ενός ενιαίου μετώπου, μιας κίνησης που θα ξεπερνά τα όρια του πολιτικού του χώρου. Πώς θα καλλιεργήσει τη λογική του ανοίγματος στους άλλους, όταν αρνείται ακόμα και το να βρίσκεται μαζί τους, στην κορυφαία γιορτή της εργατικής ταξικής ενότητας, έστω και σε δικό του μπλοκ; Πώς θα πετύχει ρήγματα στη βάση των άλλων χώρων, όταν αρνείται να κάτσει μαζί τους και να τους καταθέσει τον πολιτικό του λόγο;

Νομίζω ότι είναι πια καιρός να κάνει το ΚΚΕ την αυτοκριτική του σε αυτό το θέμα και επιτέλους να εγκαταλήψει την παθητική άμυνα της περιχαράκωσης και να περάσει στην ενεργητική αντεπίθεση, στο άνοιγμα στους εργάτες που έχουν εγκλωβιστεί. Κέρδος θα έχει και το ΚΚΕ και η ελληνική εργατική τάξη.