Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

Αμερικανικά βιβλία υπέρ του... Στάλιν!

Στην εποχή που τα ελληνόπουλα στα σχολεία διδάσκονται τη ναζιστικής προέλευσης προπαγάνδα κατά της πολιτικής του Ιωσήφ Β. Στάλιν (και κατ' επέκτασιν, κατά της ΕΣΣΔ και του Κομμουνισμού), ας θυμηθούμε ότι ο Αμερικανός πρέσβυς στην ΕΣΣΔ κατά την εποχή του Στάλιν, Τζόζεφ Ε. Ντέιβις, στο βιβλίο του "Αποστολή στη Μόσχα" (που εκδόθηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου), δέχονταν την ορθότητα των επιλογών του Στάλιν, πχ στο θέμα των Δικών. Για όποιον ενδιαφέρεται να ρίξει μια ματιά στο αγγλόφωνο αυτό βιβλίο (Mission to Moscow), υπάρχει μια δωρεάν προεπισκόπιση online. Αν κάποιος θέλει να το διαβάσει ολόκληρο, μπορεί να το παραγγείλει online από το Book Depository όπου πωλείται φτηνά και μάλιστα σε ευρώ, και διανέμεται χωρίς ταχυδρομικά τέλη και στην Ελλάδα.

Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι την ίδια περίοδο, το βιβλίο έγινε και αμερικανική ταινεία, από τη Warner Bros, στο trailer της οποίας, εμφανίζεται ο ίδιος ο πρέσβυς να καταθέτει ότι όσα αναφέρονται στην ταινεία είναι πράγματα που είδε και τα έζησε ο ίδιος. H ταινεία λίγον καιρό μετά έπεσε θύμα του Μακαρθισμού, και δε σεναριογράφος της μπήκε στη μαύρη λίστα ενώ ο Warner αναγκάστηκε να ισχυριστεί στην Μακαρθική επιτροπή ότι η ταινεία ήταν ταινεία σκοπιμότητας (για να τονώσει την αμερικανοσοβιετική συμμαχία κατά τον πόλεμο εναντίον των ναζί) κι όχι για να μείνει στην ιστορία. Τώρα βέβαια γιατί μπήκε στη μαύρη λίστα ο σεναριογράφος που απλά μετέφερε πειστά αυτό που έγραψε ένας κορυφαίος αμερικανός διπλωμάτης και δη ο καθ' ύλιν αρμόδιος, δεν το ξέρω (είμαι βέβαιος ότι ο κ. Μακάρθυ κάτι παραπάνω θα ήξερε). O Αμερικανός πρέσβυς πάντως τιμήθηκε με βραβείο Λένιν. Για όποιον ενδιαφέρεται, η ταινεία πωλείται online σε μορφή DVD από το Roberts Videos.

Ένα παρόμοιο αμερικανικό βιβλίο, της ίδιας περιόδου, είναι "Η Μεγάλη Συνωμοσία. Ο Μυστικός Πόλεμος κατά της Σοβιετικής Ρωσσίας", των Σάγερς και Καν, το οποίο μάλιστα προλογίζει ο τότε Γερουσιαστής της Φλόριδας Κλωντ Πέππερ. Στην προεπισκόπηση online υπάρχει ο πρόλογος του Γερουσιαστού, στον οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει:

"Η συνέχιση των καταστροφικών πολιτικών των αντισοβιετικών δολοπλοκιών που τόσο ζωντανά παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο, θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε ένα τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Για αυτό το βιβλίο αυτό πρέπει να διαβαστεί και να μελετηθεί από όλους όσους εδημονούν να δουν να εδραιωθεί διαρκής ειρήνη στον κόσμο. Απαιτείται αυτό το έργο να αναγνωστεί από κάθε Αμερικάνο και Βρεταννό πολιτικό και για αυτό το λόγο απαιτείται η ανάγνωσή του από κάθε πολίτη των δύο χωρών".

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να διαβάσουν όλο το αγγλόφωνο βιβλίο "The Great Conspiracy. The Secret War Against Soviet Russia", δωρεάν online.

Τρίτη, 28 Απριλίου 2009

ΣΥΡΙΖΑ και κουκουλοφόροι: Ομολογία ενοχής από τον κ. Κουβέλη

Στις 10 Δεκεμβρίου 2008, η ΚΕ του ΚΚΕ εξέδωσε ανακοίνωση για τις μέχρι τότε εξελίξεις με αφορμή τις κινητοποιήσεις για τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου 2008. Σε αυτή την ανακοίνωση, το ΚΚΕ κατηγόρησε το ΣΥΡΙΖΑ ότι ανήκει σε όσους "χαϊδεύουν τα αυτιά των κουκουλοφόρων". Σε συνέντευξή του στην Καθημερινή, ο κ. Κουβέλης, δήλωσε πως διαφωνεί με αυτήν την άποψη. Είναι όμως έτσι; Το περιεχόμενο της συνέντευξής του, μόνο αυτό δε δείχνει...

Η έκφραση "χαϊδεύανε τα αυτιά", είναι σχήμα λόγου, που σχετίζεται με το πώς βλέπει το ΚΚΕ τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στους κουκουλοφόρους. Αν κανείς βρίσκει τη φράση επιτυχή ή ατυχή, είναι θέμα ορισμού, σημειολογίας και αισθητικής της πολιτικής και της γλώσσας. Η ούσια όμως παραμένει ότι το ΚΚΕ εννοούσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κράτησε μη καταγγελτική στάση απέναντι στους κουκουλοφόρους, αλλά αντίθετα, τους έδωσε δικαιολογίες και δυνατότητες δράσης. Ας δούμε λοιπόν στη συνέντευξή ο κ. Κουβέλης λέει κάτι διαφορετικό:

"Δυστυχώς, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίσαμε τα γεγονότα βανδαλισμών και ακραίων συμπεριφορών στην Αθήνα, που ακολούθησαν τον φόνο του Αλέξανδρου, δεν ήταν κατά τη γνώμη μου όσο καταγγελτικός θα έπρεπε."

"η πλήρης διαφωνία μας με τέτοια φαινόμενα βίας δεν καταγράφηκε ούτε τόσο καθαρά ούτε τόσο καταγγελτικά όσο θα περίμενε κανείς από τη σύγχρονη δημοκρατική Αριστερά."

"χρειάζεται ένα σαφές "Οχι" στη στρατηγική κλιμάκωσης της βίας. Ούτε καν στην "κλιμάκωση" δεν σταθήκαμε όσο έπρεπε αντίθετοι και καταγγελτικοί"

"οφείλουμε όχι μόνο να διαδηλώνουμε, αλλά και με πολιτικά μέτρα να απομονώνουμε όλους αυτούς που καίνε, καταστρέφουν και λεηλατούν. Αυτοί δεν είναι "λαϊκοί αγωνιστές με λαθεμένες μεθόδους και μορφές πάλης" όπως ακούστηκε. Αυτοί είναι υπονομευτές και της Αριστεράς και της Δημοκρατίας"

Δηλαδή, ο κ. Κουβέλης παραδέχτηκε δημόσια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάγγειλε τη βίαιη δράση των κουκουλοφόρων (ούτε καν την κλιμάκωση της βίας τους), ούτε ενδιαφέρθηκε να περιφρουρίσει τις διαδηλώσεις του, αφήνοντας έτσι τη δυνατότητα να παρεισφρήσει σε αυτές κάθε λογής κουκουλοφόρος, ο οποίος μάλιστα αντιμετωπίζονταν από το ΣΥΡΙΖΑ ως "λαϊκός αγωνιστής".

Από τη θέση που βρίσκεται ο κ. Κουβέλης, δε θα μπορούσε να παραδεχτεί δημόσια την ορθότητα μιας τόσο σκληρής φράσης όπως το "χάιδεμα των αυτιών". Θα έπρεπε να παρουσιαστεί ότι "διαφωνεί" με το ΚΚΕ και την κριτική του απέναντι στο κόμμα του. Καταννοητή συμπεριφορά. Όμως στην πράξη -είτε για λόγους Αρχής, είτε για λόγους εσωτερικής αντιπολίτευσης εντός του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ- με περιφραστικό τρόπο δεν είπε τίποτε άλλο, παρά αυτό που το ΚΚΕ είπε με μια μόνο φράση: ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων!

Και κάτι τελευταίο: Στις 17 Φεβρουαρίου 2009, ο καθηγητής εγκληματολογίας και υποψήφιος στις νομαρχιακές εκλογές με το ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Πανούσης, δέχθηκε άνανδρη δολοφονική επίθεση με σιδηρογροθιά από κουκουλοφόρους, ενώ παρίστατο ως ομιλητής σε εκδήλωση στο υπέροχο κτίριο του Πανεπιστημίου Αθηνών "Κωστής Παλαμάς" (το οποίο εκ των υστέρων οι κουκουλοφόροι βανδάλισαν). Ήταν κι αυτοί οι τραμπούκοι “λαϊκοί αγωνιστές με λαθεμένες μεθόδους και μορφές πάλης”; Δεν ξέρετε ότι: "Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες";

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

Επικοινωνιολογία: Η Επιστήμη του Γκεμπελισμού

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, για την Αμερικανική μυστική Επιχείρηση Paperclip που διεξήχθη στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ανακάλυψα 2 αποκαλυπτικά άρθρα του Idaho Observer. Αξίζει να μεταφράσω μερικές χαρακτηριστικές παραγράφους, για να διαφανεί πάνω σε τι θεμέλια στηρίχτηκαν κάποια από τα επιτεύγματα του "Ελεύθερου Κόσμου", ειδικά να αποκαλυφθεί η προέλευση των προπαγανδιστικών μηχανισμών του, που εξουσιάζουν τη σκέψη μας.

Στο "You are a Mind Control subject" (April 2007), περιγράφεται η διαβόητη Επιχείρηση Paperclip:

Πιθανώς γνωστότερη από τους πυραυλικούς επιστήμονες, η Επιχείρηση Paperclip ήταν το πώς οι ΗΠΑ εισήγαγαν Γερμανούς επιστήμονες στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η έκπληξη από την τεράστια έκταση των γερμανικών τεχνικών και επιστημονικών επιτευγμάτων και η συνειδητοποιήση του κινδύνου να αφεθεί η γερμανική τεχνολογία να πέσει σε ρωσικά χέρια, ξεκίνησε αυτή τη μυστική επιχείρηση, για την εκκένωση Γερμανών τεχνικών-κλειδιών και των οικογένειων τους.

Έως το 1955, είχε χορηγηθεί Αμερικανική ιθαγένεια σε περισσότερους από 760 Γερμανούς επιστήμονες και τους είχαν δωθεί εξέχουσες θέσεις στην Αμερικανική επιστημονική κοινότητα. Πολλοί από αυτούς, είχαν διατελέσει επί πολλα χρόνια μελή του ναζιστικού κόμματος και της Γκεστάπο, είχαν διενεργήσει πειράματα πάνω σε ανθρώπους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, είχαν χρησιμοποιήσει καταναγκαστική εργασία και είχαν διαπράξει άλλα εγκλήματα πολέμου. Το Paperclip απέκτησε τους επιτυχέστερους επιστήμονες της Γερμανίας στους τομείς της πυραυλικής, της αεροναυπηγικής, της χημείας, της ανάπτυξης καυσίμων, της οπτικής, της ιατρικής, της ευγονικής, της αντικατασκοπείας και της προπαγάνδας.

Το γνωστότερο παράδειγμα είναι ο Βέρνερ φον Μπράουν. Αν και υπήρχαν υποψίες ότι είχε χρησιμοποιήσει καταναγκαστική εργασία και ότι είχε λάβει διακρίσεις από το Χίμλερ για εξαιρετική υπηρεσία στις πολεμικές επιδόσεις, έγινε ο πατέρας της αμερικανικής πυραυλικής.

Τα επιτεύγματα της πυραυλικής επιστήμης είναι πηγή εθνικής υπερηφάνειας των Αμερικανών, αλλά η ικανότητά του ελέγχου του πώς και τι σκέφτεσαι κρατήθηκε λίγο πιο χαμηλόφωνα. Μεταξύ της συμμορίας του Paperclip ήταν πολυάριθμοι προπαγανδιστές που εκτρέφονταν σε διάφορες ερευνητικές εγκαταστάσεις κοινωνικών επιστημών, που βρίσκονταν κυρίως στα πανεπιστήμια της Αμερικής.

Στο "The Nazification of America" (March 2003), γίνεται εκτενέστερη αναφορά στο πώς το Paperclip μετέτρεψε τον Γκαιμπελισμό σε επιστήμη και τι συνέπειες έχει αυτό σήμερα:

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Αμερικανική Κυβέρνηση συνειδητοποίησε την αξία της προπαγάνδας. Αρχίζοντας στα τέλη της δεκαετίας του 1940, η Αμερικανική Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών και διάφορες μυστικές υπηρεσίες που τελικά διαμόρφωσαν τη CIA, διέθεσαν εκατομμύρια δολάρια σε ερευνητικές επιχορηγήσεις προς αμερικανικά πανεπιστήμια για την έρευνα και την ανάπτυξη τεχνικών προπαγάνδας. Η προπαγανδίστική μηχανή ελέγχου της κοινωνικής σκέψης του Γίοζεφ Γκαίμπελς ήρθε στην Αμερική στα πλαίσια της Επιχείρησης Paperclip και μετασχηματίστηκε μέσα από ένα ακαδημαϊκό ύφος σε αυτό που σήμερα είναι κατ' ευφημισμόν γνωστό ως "Επικοινωνιολογία."

Το αποτέλεσμα; Κάθε φοιτητής δημοσιογραφίας έχει πλέον εκπαιδευτεί σε αυτήν ακριβώς την επιστήμη. Τελειοποιημένο σαν έργο Καλών Τεχνών και υποταγμένο στη λανθάνουσα δύναμη της σύγχρονης τεχνολογίας, το μυαλό μας γεμίζει από κάθε κανάλι, ζώνη και συχνότητα, 24 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες τη βδομάδα. Δεν υπάρχει διαθέσιμος χώρος για ανεξάρτητη σκέψη. Οι σκέψεις μας, μας παρέχονται για λογαριασμό μας, τόσο αβίαστα και τόσο βολικά, που ο μέσος Αμερικανός δεν γνωρίζει καν τι τις προκάλεσε.

Κυριακή, 26 Απριλίου 2009

ΠΑΣΟΚ: Πολιτική Ευπρέπεια-Αντικομμουνισμός 0-1

Στις 23 Μαρτίου 2009, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα έστειλε επιστολή στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου. Αφορμή ήταν 2 αντικομμουνιστικές τοποθετήσεις του Θ. Πάγκαλου: Στην πρώτη, ο κ. Πάγκαλος ισχυρίστηκε, σε συνέντευξη στα Νέα (9 Μαρτίου 2009), ότι οι οπαδοί της Αυγής και του Ριζοσπάστη, του "πετάνε πού και πού κανένα γκαζάκι". Στη δεύτερη, σε εκδήλωση του Δήμου Ναυπλίου για το Γρηγόρη Φαράκο (13 Μαρτίου 2009), εξέφρασε την εκτίμηση ότι "εάν καταλάμβανε αυτό το ΚΚΕ τότε την εξουσία, οι συνέπειες θα ήταν τραγικές για τον τόπο. Κατ' αρχήν γιατί θα υπήρχε μια ευρύτατη σφαγή αντιφρονούντων, περιλαμβανομένων και μελών και στελεχών του ΚΚΕ. Και μετέπειτα θα ακολουθούσαμε το δρόμο που ακολούθησαν οι υπόλοιπες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και θα ήμασταν σήμερα σε μια αντίστοιχη κατάσταση με αυτές". Στις 13 Απριλίου 2009, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Α. Παπανδρέου, απέστειλε απαντητική επιστολή προς την Γενική Γραμματέα της Κ.Ε. του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα. Με αφορμή λοιπόν τις εκατέρωθεν δηλώσεις αυτές, θα ήθελα να κάνω μερικά σχόλια.

Πρώτα από όλα, θα πρέπει να σταθώ στις δηλώσεις του κ. Πάγκαλου:

Όσον αφορά την πρώτη δήλωση (περί βομβιστικών ενεργειών του ΚΚΕ και του Συνασπισμό εις βάρος του), έχουμε να κάνουμε με τη διαβόητη αμετροέπεια που διακρίνει τον εν λόγω πολιτικό, που παραπέμπει σε σωρεία παλιότερων ατυχών δημόσιων ή μη φράσεών του ("θα γίνει του Πεκίνου", "η Γερμανία έχει δύναμη γίγαντα και μυαλό μικρού παιδιού", "Πείτε πως τη Σημαία των Ιμίων, την πήρε ο αέρας και το κύμα", "Στείλτε τον Οτσαλάν για σαφάρι", κλπ). Δεν είναι δυνατόν να κατηγορεί το ΚΚΕ για συμπεριφορές τραμπούκων, όταν εκτός του ότι το ΚΚΕ δεν έχει δώσει τέτοια δικαιώματα, ο κ. Πάγκαλος δεν φρόντισε να καταθέσει αποδεικτικά στοιχεία για αυτόν τον ανεύθυνο ισχυρισμό. Δεν υπάρχει καμμία δικαιολογία για κανέναν να εκφράζει τέτοιες απόψεις, πολλώ δε μάλλω, για έναν έμπειρο πολιτικό και δη για έναν πρώην Υπουργό Εξωτερικών, δηλαδή για κάποιον που διετέλεσε "κορυφή της διπλωματίας" (πόσο ειρωνικό ακούγεται, αυτό).

Η δεύτερη δήλωσή του (περί της υποθετικής μη ανοχής ενός κυβερνώντος ΚΚΕ σε αντιφρονούντες), έχει σαφώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Το πρώτο που έχει ενδιαφέρον, είναι ότι πριν κάποια χρόνια, ο κ. Πάγκαλος επιχειρηματολογούσε ακριβώς με τα ίδια λόγια, εναντίον του... (μπαμπά) Πλεύρη! Έλεγε δηλαδή ότι αν επικρατούσαν οι Πλεύρηδες, οι αντιφρονούντες θα είχαν γίνει... σαπούνια! Συνδυάζοντας τις δύο δηλώσεις, κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι ο κ. Πάγκαλος πράττει το λογικό ατόπημα της "εξίσωσης των 2 άκρων", δηλαδή ότι ασπάζεται τη θέση που αντιμετωπίζει την κομμουνιστική αριστερά και την άκρα δεξιά ως διαφορετικού χρώματος εκφάνσεις του "ολοκληρωτισμού", και που τις διαχωρίσει από τους "δημοκρατικούς" πολιτικούς χώρους, δηλαδή τις εκφάνσεις του αστικού κοινοβουλευτικού "πλουραλισμού". Όμως αυτό, αδικεί και τον ίδιο τον κ. Πάγκαλο, αφού μια παραλλαγή αυτής της επιχειρηματολογίας, είχε χρησιμοποιήσει -προς τιμήν του- κατά τη συζήτηση στο Συμβούλιο της Ευρώπης πριν την ψηφοφορία για τον αντικομμουνιστικό μνημόνιο, όπου αφού βγήκε στο βήμα ο κάθε λογής φασίστας από τις χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας και στήριξε την "ανάγκη" να καταδικαστεί ο Κομμουνισμός, αναφέρεοντας τις "διώξεις" που υπέστησαν από τους "άθεους κομμουνιστές", ο κ. Πάγκαλος αντέκρουσε την καταδίκη του Κομμουνισμού, λέγοντας ότι τα ίδια δεινά που περιέγραφαν οι φασίστες, είχε υποστεί η καθόλα χριστιανική ΝΑΤΟϊκή Ελλάδα κατά τη Χούντα. Άρα, με τη λογική αυτή καταδεικνύονταν πόσο σαθρό, εμπαθές και μονομερές ήταν το κείμενο, αφού για όλα αυτά τα εγκλήματα που όντως διαπράχτηκαν στην καπιταλιστική Ελλάδα, και ήταν συγκρίσιμα με τους ισχυρισμούς των διώξεων στην Ανατολή, δεν προβλέπονταν από το Μνημόνιο ταυτόχρονη καταδίκη και του... ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Δηλαδή, αντί να μπει στη λογική του "Πρώτα πιάσανε τους Κομμουνιστές", ή της ανάδειξης του ρόλου των κομμουνιστών στην ευρωπαϊκή αντιναζιστική νίκη (λογικές στις οποίες μπήκε πχ η κ. Κανέλλη στο δικό της λόγο), δέχτηκε τους ισχυρισμούς των φασιστών για τα "κομμουνιστικά εγκλήματα", αλλά έτσι ανέδειξε τη μονομέρεια του κειμένου, άρα και τη σκοπιμότητά του.

Ως προς την ουσία του επιχειρήματός του, θα ήθελα να αντιγράψω μερικά ενδεικτικά κεφάλαια από το "χαμένο βιβλίο" του Νίκου Μπελογιάννη "Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα" που γράφτηκε -όπως λέει ο ίδιος ο Νίκος Μπελογιάννης- στην "ανάπαυλα του 1945". Αναφερόμενος συμπερασματικά στην περίοδο πριν την "Επανάσταση στο Γουδί" (1909), ο Νίκος Μπελογιάννης λέει:

"Μου φαίνεται πως δε χρειάζονται πια περισσότερες αποδείξεις για το ποιοι ήταν οι εγκληματίες που κατέστρεψαν την Ελλάδα. Τα ίδια τα γεγονότα -όσα ξέρουμε- μιλάνε μόνα τους και τους αποκαλύπτουν. [...] όλων αυτών των ασυνείδητων και αφιλότιμων κακούργων [ντόπιων ενόχων της μεγάλης καταστροφής του 1897, του Συγγρού, του βασιλιά, του διαδόχου, της αυλής, του Ράλλη, της "Εθνικής Εταιρείας", κλπ] που βουλιάξανε στη συμφορά μιαν ολόκληρη χώρα, για να την παραδώσουν ύστερα δεμένη στους ξένους, η θέση τους έπρεπε να ΄ναι πριν οδηγηθούν στην κρεμάλα, στις φυλακές που έχτισε ο ίδιος ο Συγγρός." (σελ 149-150)

Είναι λοιπόν ενδεικτικό αυτό μιας συγκεκριμένης επαναστατικής νοοτροπίας και λογικής. Ότι οι άνθρωποι του προηγούμενου καθεστώτος που βάση των αποδείξεων είχαν βλάψει τη χώρα, έπρεπε να φυλακιστούν και να εκτελεστούν. Κι αν -κατά το Μπελογιάννη- έπρεπε να εκτελεστούν όσοι έβλαψαν την Ελλάδα πριν καν τη γέννησή του, φανταστείτε τι γνώμη θα είχε για αυτούς που έστειλαν τα παιδιά μας στην Οδησσό, στη Μικρά Ασία, για τους υπεύθυνους της δικτατορίας του Παγκαλου (παππού του Θεόδωρου), για τους τραμπούκους του Βενιζελισμού, για τους φασίστες Μεταξάδες, για τους Γερμανοτσολιάδες, τους Χίτες κλπ που έδρασαν από το 1914 ως την εποχή που 'γραψε το βιβλίο του! Μα θα μπορούσε κανείς όμως να πει ότι σε μια σοσιαλιστική κοινωνία αυτοί ήταν απλοί "αντιφρονούντες"; Τις "ιδέες" τους θα τιμωρούσαν, ή τις άθλιες εθνοπροδοτικές πράξεις τους; Εδώ και οι ίδιοι οι αστοί, το ίδιο το παλάτι αναγκάστηκε να κάνει 6 εκτελέσεις των πλέον δικών τους, για την ευθύνη της ήττας στη Μικρά Ασία!

Κι αφού ο Πάγκαλος στήριξε τις προβλέψεις του, λέγοντας ότι "θα ακολουθούσαμε το δρόμο που ακολούθησαν οι υπόλοιπες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης", επεκτείνω όσα είπα, με βάση το παράδειγμα άλλων χωρών που γνώρισαν στην πράξη τη διαδικασία του σοσιαλιστικού κοινωνικού μετασχηματισμού και δη της περιόδου της δικτατορίας του προλεταριάτου. ΟΝΤΩΣ, οι μπολσεβίκοι του Λένιν στάθηκαν αμείλικτοι στους ηγέτες τους σάπιου τσαρικού καθεστώτος. Όλα τα μέλη της "Αγίας" Τσαρικής Οικογένειας εκτελέστηκαν. Το ίδιο και πολλοί νοσταλγοί της περιόδου αυτής που ανέπτυξαν ανατρεπτική δράση. ΔΕΝ έχω κανένα πρόβημα με αυτό... Η βία είναι μέσο στο οποίο πρέπει να καταφύγει κανείς όταν η αντίθετη πλευρά δεν είναι διατεθιμένη να σεβαστεί την εκπεφρασμένη βούληση του λαού και να απεμπολήσει έτσι τα συμφέροντά της. Είναι επιλογή λοιπόν της άλλης πλευράς, αν θα χρησιμοποιηθεί βία η όχι!

Όσο για τις προβλέψεις περί εσωκομματικών εκκαθαρίσεων. Έγιναν όντως και στην ΕΣΣΔ (ειδικά την περίοδο του '30), όπου μια σειρά από επιφανείς παράγοντες της επανάστασης του 1917 εκδιώχτηκαν ή και εκτελέστηκαν. Το ίδιο έγινε και μεγαπολεμικά σε μια σειρά χώρες, πχ εκτελέστηκε ο Ίμρε Νάγκι στην εξέγερση του 1956 στην Ουγγαρία. Όμως, πχ σε μια παρόμοια περίπτωση, στην Τσεχοσλοβακία του 1968, ο Ντούμπτσεκ απλά απομακρύνθηκε. Ομοίως το 1964 το ΚΚΣΕ απλά απομάκρυνε το Χρουστσιώφ, χωρίς να τον εκτελέσει, ενώ ο ίδιος ο Χρουστσιώφ είχε εκτελέσει ήδη έναν στενό συνεργάτη το Στάλιν, το Μπέρια και είχε απομακρύνει τους περισσότερους από τους συνεργάτες του Στάλιν. Στο Αφγανιστάν είχαμε 3 εκτελέσεις κομμουνιστικών ηγεσιών (η κάθε μια από την επόμενη)!

Στο ίδιο το ελληνικό αριστερό μέτωπο... Σε ανυποληψία ή δυσμένεια έπεσαν όχι μόνο οι Τροτσκιστές, αλλά και κάθε λογής διαφωνούντες πχ με το Ζαχαριάδη. Τραγικότερη φιγούρα πριν τον εμφύλιο ήταν ο Βελουχιώτης που αρνήθηκε τη Βάρκιζα και δολοφονήθηκε από τους μοναρχοφασίστες μόνος και ατιμασμένος στα μάτια των κομμουνιστών. Ή μήπως ξεχνάμε τον Πλουμπίδη που όταν εκτελέστηκε φωνάζοντας "Ζήτω το ΚΚΕ", ο παράνομος ραδιοσταθμός του ΚΚΕ, η "Φωνή της Αλήθειας" μιλούσε για προβοκάτσια; Ούτε φυσικά ξεχνάω την εσωκομματική εκκαθάριση που έγινε στην Τασκένδη και που είχε ως αποτέλεσμα τη φυλάκιση και την "αυτοκτονία" του Ζαχαριάδη.

Όμως, τα αστικά κόμματα δεν έχουν μεταξύ τους φαγωμάρες; Απλά δε φτάνουν συνήθως στις εκτελέσεις. Ίσως γιατί για τους αστούς από το βιολογικό θάνατο πιο βίαιος είναι ο πολιτικός θάνατος πχ να χάσουν ένα υπουργείο, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι θα χάνανε και την κουτάλα μαζί με τα ζουμιά! Ας μας πούνε πχ σε ποιο χώρο βρίσκεται ο... Μάνος!

ΟΜΩΣ... Για να αποδείξω το άτοπο των επιχειρημάτων αυτών, όπως και το άλλο που λέει ο Πάγκαλος (θα ήμασταν σήμερα σε μια αντίστοιχη κατάσταση με τις υπόλοιπες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης) πάλι ανατρέχω στο Μπελογιάννη:

"Τι ζητάμε τώρα όμως ν' αρχίσουμε τις υποθέσεις; Στην ιστορία δεν υπάρχουν "αν". Υπάρχει μόνο η πραγματικότητα". (σελ 135)

Όντως, υπάρχει μόνο η πραγματικότητα! Και ο κ. Πάγκαλος την ξέρει πολύ καλά αφού την περιέγραψε και στο Συμβούλιο της Ευρώπης: Η Δεξιά βουτηγμένη στο δοσιλογισμό και την ξενοδουλία της, και έχοντας χάσει πλέον τα λαϊκά της ερίσματα, αλλά μη διατεθιμένη να παραδώσει την εξουσία και τα προνόμιά της, είχε μόνο μία επιλογή: Το βίαιο -εγκληματικό, θα έλεγα χωρίς καμμία υπερβολή- τσάκισμα του λαϊκού κινήματος. Η ενορχήστρωση των Δεκεμβριανών από τους Άγγλους, η περίοδος της τρομοκρατίας, ο εμφύλιος ήταν μονόδρομοι για τη Δεξιά που σε καμμία άλλη περίπτωση δε θα μπορούσε να κρατηθεί στην εξουσία. Μετά την επικράτησή της χάρι στα ανίερα αγγλοαμερικανικά όπλα του Σκόμπυ και του βαν Φλητ, ακολούθησε ακριβώς αυτό που ο Πάγκαλος "προέβλεψε" ότι θα έκαναν οι κομμουνιστές, αν είχαν νικήσει αυτοί: Συνέχισαν τις εκτελέσεις, τις φυλακίσεις, τους βασανισμούς, το καθεστώς παρανομίας της Αριστεράς, τις συλλήψεις, την τρομοκρατία, το παρακράτος, τις εξορίες στο... "Νέο Παρθενώνα" της Μακρονήσου, αλλά και την εσωτερική τους φαγωμάρα (βλέπε Αποστασία). Και σα να μην έφταναν αυτά, μας κάθισε και μια χούντα κανονική στο σβέρκο, το επαίσχυντο πραξικόπημα και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, όλα με την... ούγια "Made in USA"! Και δε μιλάω καν για την είσοδο μας στην ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ που μας έδεσαν ακόμα περισσότερο στο άρμα της εξάρτησης...

Αυτά κ. Πάγκαλε είναι γεγονότα, όχι εικασίες, είναι Πολιτική Επιστήμη κι όχι... Φακιρική!

Όσον αφορά το γράμμα του κ. Παπανδρέου, έχω να πω τα εξής:

Τα ζητήματα που έβαλε η κα. Παπαρήγα στο γράμμα της ήταν σαφή! Υπάρχουν 2 πολύ συγκεκριμένες δηλώσεις του Πάγκαλου που ξεφεύγουν από τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης, για τις οποίες η κα Παπαρήγα περιμένει το επίσημο ΠΑΣΟΚ να πάρει θέση.

Σε μια ακατάσχετη πολιτική λογάρροια, ο κ. Παπανδρέου, δε μπαίνει παρά επιλεκτικά και επιδερμικά στην ουσία των θεμάτων, και στο θέμα αρχής που έχει προκύψει:

Για τη δήλωση για τα γκαζάκια, δεν υπάρχει ούτε μια φράση στην οποία να παίρνει
θέση στο θέμα! Τι να πει άλλωστε; Μιλάμε ότι η δήλωση είναι μια ανεύθυνη καταγγελεία καταλογισμού ευθύνης αξιόποινης πράξης! Αν πει ότι διαφωνεί, εκθέτει το στέλεχός του, αν πει ότι συμφωνεί γελοιοποιείται ο ίδιος και το κόμμα του! Οπότε σφυρίζει αδιάφορα!

Για τη δήλωση περί αντιφρονούντων ο κ. Παπανδρέου απαντά γενικόλογα:

"Πεποίθησή μου είναι ότι κανείς δεν μονοπωλεί την ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων, ούτε κατέχει την απόλυτη αλήθεια γι' αυτά. Και αυτό ισχύει όχι μόνον για τους επιστήμονες και τους πολιτικούς, αλλά και για τα πολιτικά κόμματα."

Μα ο κ. Παπανδρέου δεν κλήθηκε να μας κάνει γενικά μάθημα περί της ερμηνείας των ιστορικών γεγονότων. Κι αυτό γιατί:

α) Αν και η θέση του ότι ένα ιστορικό γεγονός μπορεί ο καθένας να το ερμηνεύει διαφορετικά, είναι σωστή, στην περίπτωσή μας είναι άσχετη με το ζητούμενο, αφού η φράση "εάν καταλάμβανε αυτό το ΚΚΕ τότε την εξουσία", δεν είναι ιστορικό γεγονός, αλλά υπόθεση.

β) Κλήθηκε, δηλαδή, να πάρει θέση προσωπικά και ως κόμμα σε μια συγκεκριμένη εκτίμηση: Συμφωνεί με την εκτίμηση ότι το ΚΚΕ ως τότε κυβέρνηση, θα έκανε ευρύτατη σφαγή αντιφρονούντων, περιλαμβανομένων και μελών και στελεχών του ΚΚΕ; Σε αυτό το ξεκάθαρο ερώτημα, απλώς ποίησεν την νύσσαν!

Όσο για τα όρια του πολιτικού διαλόγου (που μπαίνει ως θέμα Αρχής), ο κ. Παπανδρέου εφαρμόζει το "εκεί που μας χρωστάγανε, μας πήραν και το βόδι!". Θαυμάστε θέση:

"Αν σας έστελνα δε επιστολές, κάθε φορά που οι δηλώσεις στελεχών σας ξεπερνούν τα όρια, θα είχαμε μια πολλή πυκνή αλληλογραφία."

Αυτή η απάντηση είναι πραγματικά ομολογία ενοχής, αφού προσπαθεί να αντιστρέψει την κατηγορία, χωρίς να παρουσιάσει έστω κι ένα παράδειγμα! Δηλαδή, θα είχε νόημα να πει κάτι τέτοιο (ότι δηλαδή και τα στελέχη του ΚΚΕ ξεπερνούν τα πολιτικά όρια στην πολεμική τους κατά του ΠΑΣΟΚ), αν είχε κάνει ένα απάνθισμα από δηλώσεις στελεχών του ΚΚΕ κατά του ΠΑΣΟΚ που να είναι τόσο γλοιώδεις, όσο αυτές του Πάγκαλου. Η κα. Παπαρήγα δεν κατηγόρησε συλλήβδην το ΠΑΣΟΚ και τα στελέχη του, για την πολεμική τους κατά του ΚΚΕ, αλλά ένα συγκεκριμένο στέλεχός του για δύο συγκεκριμένες δηλώσεις! Πού λοιπόν στοιχειοθετείται ότι θα υπήρχε "πυκνός διάλογος", δηλαδή ότι ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ ρίχνουν συχνά-πυκνά χτυπήματα κάτω από τη μέση; Η δήλωση αυτή μειώνει όχι μόνο τα στελέχη του ΚΚΕ, αλλά και αυτά του ΠΑΣΟΚ!

Πραγματικά, θα ήθελα πολύ να μας βρει ο κ. Παπανδρέου μια δήλωση στελέχους του ΚΚΕ του στυλ "οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ πετάνε πού και πού κανένα γκαζάκι στο Ριζοσπάστη" ή "αν το ΠΑΚ καταλάμβανε την εξουσία, ανατρέποντας τη χούντα, οι συνέπειες θα ήταν τραγικές για τον τόπο. Κατ' αρχήν γιατί θα υπήρχε μια ευρύτατη σφαγή αντιφρονούντων, περιλαμβανομένων και μελών και στελεχών του ΠΑΚ". Γιατί τέτοιου είδους δηλώσεις, πυροδότησαν το γράμμα αγανάκτησης της κας Παπαρήγα!

Συμπερασματικά, μπορεί κανείς να πει ότι ο Αντικομμουνισμός είναι συνειδητή επιλογή του ΠΑΣΟΚ. Κι αυτό γιατί την αντικομμουνιστική ρητορεία δε μπορεί να την χρησιμοποιήσει πλέον η Δεξιά, αφού μια τέτοια πρακτική παραπέμπει σε αλύστου μνήμης εποχές. Έτσι, τον αντικομμουνιστιό ρόλο, τον αναλαμβάνει πια το ΠΑΣΟΚ. Και ο ρόλος αυτός δεν είναι καν σημερινός για το ΠΑΣΟΚ:

Την εποχή που τα κομμουνιστικά ιδεώδη και θέσεις ήταν ιδιαίτερα προσφιλή στο Λαό, το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν τα αντέκρουσε, αλλά τα προσετερίστηκε. Ποιος ξεχνά ότι το ΠΑΣΟΚ ανέβηκε το 1981 στη εξουσία για να βγάλει την Ελλάδα από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ και να διώξει τις αμερικανικές βάσεις από τη χώρα. Έτσι προσετερίστηκε τον ΕΑΜογενή χώρο, τον τροφοδότη της Αριστεράς και κράτησε την εκλογική Αριστερά σε ποσοστά περίπου στο 10%. Φυσικά, δεν σεβάστηκε τις απόψεις των κομμουνιστών και όλοι ξέρουμε ότι και στο ΝΑΤΟ και στην ΕΟΚ (ΕΕ πλεόν) μείναμε, και στην ΟΝΕ μπήκαμε και οι βάσεις παρέμειναν και εξυγχρονίστηκαν.

Τώρα όμως που τα ιδεώδη του Κομμουνισμού δεν είναι συμβατά με τους "ευρωμονοδρόμους", αμφισβητούν ευθέως το αήττητο της Νέας Τάξης και ξεμπροστιάζουν την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να πετάξει "άφοβα" την αριστερή προσωπίδα και να καταδείξει τον αντικομμουνιστικό ρόλο του Κέντρου και ειδικά της οικογένειας Παπανδρέου, από τα Δεκεμβριανά μέχρι τα σήμερα.

Σάββατο, 25 Απριλίου 2009

Τι ήταν οι Απελάτες;

Καππαδόκης Απελάτης

Την ιδέα για το ψευδώνυμο "Απελάτης", την πήρα από το κεφάλαιο "Πρώτες μακρινές ρίζες της νεοελληνικής λογοτεχνίας" του βιβλίου "Κείμενα από την Απομόνωση" του Νίκου Μπελογιάννη. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα (σελ. 34-35):

Το Μωσαϊκό των Ακριτών πλουτίστηκε σύντομα και με ομάδες άλλων, πιο μακρυνών λαών. Ο Στρατηγός Στηλίχων διάλεξε 12 χιλιάδες Γότθους πολεμιστές απ' αυτούς που είχε αιχμαλωτίσει, και τους έστειλε κι' αυτούς στη Βιθυνία της Μικρασίας, να φυλάνε τις συνοριακές κλεισούρες. Επίσης στρατολογήθηκαν βαράγγοι, που κατέβηκαν από τις σκανδιναυϊκές χώρες, λαζοί, αρμένηδες, κούδροι και Σλαύοι. Ο Βυζαντινός χρονογράφος Θεοφάνης αναφέρει ότι από τον καιρό του Ηρακλείου στρατολογήθησαν σαν Ακρίτες ακόμη και άραβες μισθοφόροι, για να φυλάνε τα σύνορα απ' τους Άραβες! Όλοι αυτοί μαζί, αποτελούσαν ένα γερό μαχητικό τείχος, που πάνω τους έσπαζαν και εκφυλίζονταν οι επιδρομές των Σαρακηνών, γιατί οι ακρίτες υπεράσπιζαν με μεγάλη παλληκαριά τα χώματά τους. Οι Σαρακηνοί τελικά εγκαταστάθηκαν μόνιμα απέναντί τους, σέβονταν τη χριστιανική θρησκεία και συχνά δημιουργούσαν φιλικές σχέσεις με τους Ακρίτες.

Μέσα στις ακριτικές περιοχές ζούσαν και δρούσαν και οι απελάτες. Αν παρομοιάσει κανείς τους ακρίτες με τους αρματολούς της Τουρκοκρατίας, τότε οι απελάτες είναι κάτι παρόμοιο με τους κλέφτες. Δεν πειθαρχούσαν ούτε στο Βυζάντιο, ούτε στους αρχηγούς των ακριτών ούτε και στους Σαρακηνούς. Ζούσαν τελείως ανεξάρτητοι, συγκροτημένοι σε δικά τους σώματα, πολεμώντας οποιονδήποτε ήθελε να τους υποτάξει και κάνοντας επιδρομές στα απέραντα χτήματα των Βυζαντινών φεουδαρχών της Μικρασίας. Γι' αυτό συχνά χτυπιόντανε και με τους ακρίτες, αλλά συχνά και οι ακρίτες γίνονταν απελάτες. Οι Βυζαντινοί άρχοντες και οι λόγιοι τους μισούσαν και στη γλώσσα τους η λέξη απελάτης εσήμαινε ληστής, όπως και οι κοτζαμπάσηδες ονόμασαν τους αγωνιστές της λευτεριάς κλέφτες – και έπεται συνέχεια.