Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Ο Παπαδήμιος της Εθνικής Οικονομίας

Σε αυτό το ιστολόγιο, φιλοδοξώ να παρουσιάζω τα γεγονότα από μια οπτική που δεν έχει καταγραφεί αλλού. Μετά την επίθεση στον Παπαδήμο (και ειδικά αφού κάποιοι εκφράστηκαν υπέρ αυτής), γράφτηκαν πολλά για τον ρόλο του κ. Παπαδήμου, αρκετά εκ των οποίων ήταν πολύ σοβαρά και εμπεριστατωμένα, που όμως, δε θα ήθελα να τα επαναλάβω. Θα προσπαθήσω να συμβάλω με δύο στοιχεία που φαίνεται ότι δεν έχει λάβει υπ΄ όψιν κανείς:
    α) Ας δούμε τον ορισμό που δίνει ο ΟΟΣΑ, για το τι συνιστά "σύγκρουση συμφερόντων" (conflict of interest):
    A “conflict  of  interest” involves  a  conflict  between  the  public  duty  and  private 
    interests  of  a  public  official,  in  which  the  public  official  has  private-capacity 
    interests which could improperly influence the performance of their official duties
    and responsibilities.
    Επειδή δεν είστε υποχρεωμένοι να γνωρίζετε αγγλικά, παραθέτω επίσημη μετάφραση του ορισμού, από έγγραφο της ΕΕ:
    Ως «σύγκρουση συμφερόντων» νοείται η σύγκρουση μεταξύ των δημόσιων καθηκόντων και των ιδιωτικών συμφερόντων ενός δημοσίου υπαλλήλου, στο πλαίσιο της οποίας ο δημόσιος υπάλληλος έχει ιδιωτικά συμφέροντα που θα μπορούσαν να επηρεάσουν με αθέμιτο τρόπο την άσκηση των επίσημων υποχρεώσεων και καθηκόντων του.
    Ας παρουσιάσουμε μερικές από τις θέσεις που κατείχε κ. Παπαδήμος, με βάση το βιογραφικό του στη Wikipedia και την ΕΕ:
    • Υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος (1993-1994)
    • Διοικητής της Τράπεζας (υπεύθυνος για την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη) (1994-2002)
    • Μέλος Τριμερούς Επιτροπής (1998-)
    • Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (2002-2010)
    • Άμισθος οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου (διαπραγματευτής με την Τρόικα για το Μνημόνιο Ι) (2010-2011)
    • Πρωθυπουργός της Ελλάδας (υπεύθυνος για το PSI) (2011-2012) 
    Εύκολα μπορεί κανείς να δει ότι από τις θέσεις που ο κ. Παπαδήμος κατελάμβανε, άλλαζε συνεχώς στρατόπεδο: Άλλοτε περνούσε στην πλευρά της "Ελλάδος", άλλοτε των "Δανειστών" και άλλοτε ήταν επισήμως "ενδιάμεσος" των δύο "αντιμαχομένων". Αυτές οι εναλλαγές, που τον έφερναν να μεταπηδά συνεχώς ανάμεσα στα "αντίπαλα στρατόπεδα", παρότι τυπικά δεν συνιστούν σύγκρουση συμφερόντων (γιατί κάθε φορά που άλλαζε στρατόπεδο, παραιτούνταν από την προηγούμενη θέση του αντιπάλου στρατοπέδου), εγείρουν ζητήματα ηθικής τάξεως, παρόμοιας με της σύγκρουσης συμφερόντων: Πώς εξασφαλίζουμε ότι ο πρωθυπουργός μιας χρεοκοπημένης χώρας, προσπαθεί να διαπραγματευτεί με τον πλέον συμφέροντα τρόπο για τη χώρα, με τον δανειστή της (ΕΚΤ), όταν πριν λίγον καιρόν ήταν επί οκταετίαν αντιπρόεδρος της συγκεκριμένης τραπέζης; "Ό,τι νόμιμον και ηθικόν", κι εδώ;


    β) Όταν η Τράπεζα της Ελλάδος παρέδωσε τα στατιστικά που αποδείκνυαν ότι έχει πιάσει τα κριτήρια σύγκλισης για να ενταχθεί στην ΟΝΕ, δηλαδή στην Ευρωζώνη, ο τότε αρχηγός της ΝΔ, κ. Κώστας Καραμανλής, είχε αμφισβητήσει την εγκυρότητα αυτών των δεδομένων, λέγοντας ότι μπορεί να περιέχουν "και τίποτε μαϊμουδίες", αλλά "δεν πειράζει", αφού επρόκειτο περί "εθνικού στόχου".
    Βέβαια, ο κ. Καραμανλής, από τη θέση του αρχηγού της αντιπολίτευσης, δε θα μπορούσε να έχει πρόσβαση σε οικονομικά στοιχεία, για να μπορεί να είναι σίγουρος για τον ισχυρισμό του. Εν τούτοις, στην οικονομολογία, υπάρχει ένας τρόπος, να εκτιμήσει κανείς το πόσο πραγματικά είναι κάποια αριθμητικά στοιχεία που παρατίθενται, χωρίς καν να έχει πρόσβαση στα πρωτογενή δεδομένα, εκμεταλλευόμενος ένα μαθηματικό παράδοξο που λίγοι γνωρίζουν: 
    Ο νόμος του Μπένφορντ ορίζει ότι σε πραγματικά αριθμητικά δεδομένα, οι αριθμοί κατανέμονται με μη τυχαίο τρόπο. Αν κοιτάξετε οποιαδήποτε συλλογή αριθμών, πχ πληθυσμούς πόλεων, μήκος ποταμών, κλπ, το πρώτο ψηφίο θα είναι το 1 στο 30% των αριθμών, το 2 στο 17%, κλπ, ενώ το 9 σε λιγότερο από το 5%:
    Ήδη, η μέθοδος που εκτιμά κατά πόσον κάποια οικονομικά δεδομένα είναι συμμορφωμένα προς την αριθμητική αυτή κατανομή, έχει προταθεί για την ανακάλυψη της φοροδιαφυγής και άλλων οικονομικών ατασθαλιών. Ακριβώς αυτή η μέθοδος εφαρμόστηκε και σε μια επιστημονική μελέτη για να ελέγξει την αξιοπιστία των οικονομικών δεδομένων που παρουσίασαν οι  χώρες της ΕΕ, την περίοδο 1999-2009. Η μελέτη κατέδειξε ότι όλες οι χώρες της ΕΕ -άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο- παρουσίαζαν στοιχεία καλύτερα από τα πραγματικά, ώστε να δείχνουν ότι είναι συμμορφωμένες με το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, με την Ελλάδα να παρουσιάζει τα πλέον χαλκευμένα δεδομένα από όλην την Ευρωζώνη, ειδικά τα έτη 2000-02, 2005 και 2007-09! Δηλαδή, την περίοδο 2000-2002 που ήταν καθοριστική για την είσοδο της Ελλάδας στην ΟΝΕ, τα στοιχεία τα προσκόμισε η χώρα για να αποδείξει ότι πιάνει τα κριτήρια ένταξης, ήταν πλαστά! Και την αξιοπιστία των συγκεκριμένων στοιχείων πιστοποίησε προσωπικώς ο κ. Παπαδήμος, ως Διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος! Δηλαδή, ο άνθρωπος που χαντάκωσε τη χώρα με το να την βάλει στην κρεατομηχανή της Ευρωζώνης, ενώ ολοφάνερα η χώρα δε μπορούσε να ανταπεξέλθει σε μια τέτοια δοκιμασία, βάσει των οικονομικών της επιδόσεων, είναι ο κ. Παπαδήμος με τις αλχημείες του. Και το πιο ταπεινωτικό είναι ότι αυτές οι αλχημείες ήταν τόσο χονδροειδείς που ο Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, κ. Παπαδήμος, αποκαλύφθηκε με τον ίδιον τρόπο που εντοπίζονται κοινοί φοροφυγάδες και καταχραστές! Γιατί αν ο κ. Παπαδήμος και οι συν αυτώ, γνώριζαν -ως όφειλαν- τον νόμο του Μπένφορντ (και τις επεκτάσεις αυτού στα υπόλοιπα ψηφία), θα μπορούσαν τουλάχιστον να παραδώσουν πλαστά οικονομικά δεδομένα χωρίς να αποκαλυφθούν, με το να τα προσαρμόσουν έτσι που να υπακούν στον νόμο του Μπένφορντ και τις επεκτάσεις του. Φυσικά, και σε αυτήν την περίπτωση, η καταστροφή της χώρας με την παρουσίαση ψευδών δεδομένων, θα ήταν βέβαιη (αφού η χώρα παρουσιάστηκε να πληροί τα κριτήρια σύγκλισης, ενώ δεν το είχε πετύχει), αλλά τουλάχιστον, δε θα είχαν γελοιοποιήσει ούτε τη χώρα ως αναξιόπιστη ούτε τους εαυτούς τους. Σήμερα, διεθνώς ο όρος "greek statistics" χρησιμοποιείται για να περιγράψει την παρουσίαση αναξιόπιστων δεδομένων, κάτι που βλάπτει το διεθνές κύρος της χώρας σε όλους τους τομείς, και αυτό κατά μεγάλο μέρος είναι με ευθύνη του κ. Παπαδήμου.

    Είναι, λοιπόν, ευκαιρία, τώρα που ο κ. Παπαδήμος ξανάγινε το πρόσωπο των ημερών, να αναψηλαφήσουμε εκείνην την περίοδο, και -αν πρέπει- να αποδοθούν ευθύνες.

    Δεν υπάρχουν σχόλια:

    Δημοσίευση σχολίου