Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Ρατσισμός και "Ρατσισμός"

Στο τελευταίο μου άρθρο με τίτλο "Φασισμός και "Φασισμός"", αναφέρθηκα στην ιδεολογική σύγχυση που επικρατεί ανάμεσα στην κατανόηση του κυριολεκτικού και του μεταφορικού φασισμού. Εξήγησα ότι ο Φασισμός είναι ένα συγκεκριμένο πολιτικό μόρφωμα του καπιταλισμού, ενώ συμπεριφορές που υποδηλώνουν περιφρόνηση του συνανθρώπου είναι φασίζουσες και όχι Φασισμός. Ανέφερα ότι η σύγχυση μεταξύ του φασισμού και του "φασισμού", αντικειμενικά ευνοεί τον  ίδιο το Φασισμό, γιατί του επιτρέπει να ξεγλιστρά. Ξεκαθάρισα ότι μπορεί μεν ο Φασισμός να έχει ως προϋπόθεση τη βία, αλλά η βία δεν είναι απαραίτητα Φασισμός, για να πρέπει να "καταδικαστεί από όπου κι αν προέρχεται". Τέλος, παραδέχθηκα ότι υπάρχει αλήθεια στην ύπαρξη του "φασίστα μέσα μας" που "πρέπει να τον σκοτώσουμε".

Σήμερα, θα αναφερθώ στη σύγχυση μεταξύ Ρατσισμού και "Ρατσισμού" (δηλαδή μεταφορικού ρατσισμού). Αφορμή, πάλι ένα άρθρο του Νίκου Δήμου, το "Μην υποτιμάτε τον ρατσισμό μέσα σας".

Πρώτα από όλα, αφού παραδέχθηκα ότι λίγο ως πολύ, ένα φασιστικό δαιμόνιο το κουβαλάμε όλοι μέσα μας και για αυτό πρέπει να το σκοτώσουμε, αναγνωρίζω ότι ο τίτλος του άρθρου του κ. Δήμου, είναι σωστός. Φοβάμαι ότι ο φασίστας και ο ρατσιστής που κουβαλάμε στα εσώψυχά μας, πάνε χέρι-χέρι.

Όπως και ο Φασισμός, έτσι κι ο Ρατσισμός είναι κάτι συγκεκριμένο. Είναι η διάκριση μεταξύ ανθρώπων άλλων φυλών. Είναι δίδυμο αδελφάκι του εθνικισμού που διακηρύττει το μίσος μεταξύ των εθνών, ακόμα και αυτών που ανήκουν στην ίδια "φυλή". Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της ξιπασιάς που έχει κάποιος που νομίζει ότι ανήκει σε μια "ανώτερη" φυλετική ή εθνική ομάδα, καλό θα είναι να ακούσει το Γκέμπριχ, που αναρωτιόταν "γιατί κάποιος που μπορεί να υπερηφανεύεται ότι είναι ο εξυπνότερος, ο ισχυρότερος, ο γενναιότερος ή ο πιο προικισμένος άνθρωπος στη γη, θεωρείται γελοίος και ενοχλητικός, ενώ αν, αντί του «εγώ», λέει, «είμαστε οι εξυπνότεροι, οι ισχυρότεροι, οι γενναιότεροι και οι πιο προικισμένοι άνθρωποι στη γη», οι συμπατριώτες του, χειροκροτούν ενθουσιωδώς και τον αποκαλούν πατριώτη".

Ενώ ο ρατσισμός έχει ως προϋπόθεση τη διάκριση, αυτή είναι στο επίπεδο της φυλής. Δεν θα πρέπει λοιπόν να συγχέουμε κάθε μορφή διάκρισης και τη θεωρούμε ρατσισμό. Η διάκριση πχ μεταξύ φτωχών και πλουσίων, δεν είναι ρατσισμός. Είναι ταξική διάκριση και μπορεί να γίνει ανάμεσα σε άτομα του ίδιου έθνους. Ή όπως έλεγε ο Μπρέχτ: "Ο κ. Κόινερ δεν τόκρινε απαραίτητο να ζει σε μια συγκεκριμένη χώρα. Έλεγε: Παντού μπορώ να πεινάσω.". Ομοίως, η διάκριση σε "παιδιά του κυβερνώντος κόμματος" και "στα άλλα", δεν είναι ρατσισμός, αλλά πολιτική ευνοιοκρατία (ρουσφετολογία). Μια άλλη έκφραση ευνοιοκρατίας, είναι η οικογενειοκρατία, ενώ άλλη μία ο τοπικισμός. Για τη δε φαλλοκρατία, ό,τι και να πει κανείς, είναι λίγο. Όλα τα προηγούμενα δεν είναι ρατσισμός, γιατί ο διαχωρισμός δε γίνεται με βάση τη φυλή, αλλά την τάξη, τις πολιτικές τοποθετήσεις, τη συγγένεια, τον τόπο καταγωγής ή το φύλο. Οι διακρίσεις όμως μπορεί να είναι το ίδιο επώδυνες, για αυτό μπορούμε να μιλήσουμε για ρατσιστικού τύπου συμπεριφορές, αλλά όχι για ρατσισμό.

Γενικά, αυτό το άρθρο του κ. Δήμου, με βρίσκει σύμφωνο. Όμως, μένει στο επίπεδο της ενδοσκόπησης κι έτσι του λείπει μια βασική παράμετρος, απλά γιατί είναι αστός διανοητής. Αγνοεί την ταξική διάσταση του ρατσισμού. Μπορεί ο ρατσισμός να είναι γνώρισμα ανθρώπων όλων των τάξεων, γιατί η βασική του προέλευση είναι ο ζωώδης φόβος για το διαφορετικό που το αντιλαμβανόμαστε ενστικτωδώς ως απειλή, όμως αν κοιτάξει κανείς σε βάθος, θα δει ότι η όποια αντιπαλότητα έχει και ταξική αφετηρία. Οι ρατσιστές δουλοκτήτες των ΗΠΑ που αγόραζαν μαύρους σκλάβους που απάγονταν από την Αφρική, ήταν μεγαλογεωκτήμονες. Οι ρατσιστές εμπνευστές του Απαρτχάιντ, είχαν φτιάξει αυτό το ρατσιστικό καθεστώς για να εξασφαλίζουν οι μεγαλοαστοί και μεγαλογεωκτήμονες αδαμαντορύχους, εργάτες γης, κλπ χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα.

Αν λοιπόν περιοριστούμε στην καταπολέμηση των φυλετικών ή άλλων διακρίσεων από όσες αναφέρθηκαν πιο πριν, χωρίς να παλεύουμε για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, που γεννά τις ταξικές διακρίσεις, στην καλύτερη θα έχουμε πετύχει ημίμετρα. Θα έχουμε εξασφαλίσει απλά... "ίσα δικαιώματα στη φτώχεια και την εκμετάλλευση", για λευκούς, μαύρους και ασιάτες, για άντρες και γυναίκες, για ετεροφυλόφιλους, ομοφυλόφιλους και αμφιφυλόφιλους, για έλληνες, αλβανούς, πακιστανούς, κλπ. Αυτή τη σκέψη, δε θα μπορούσα να την περιμένω από τον απολογητή του καπιταλισμού, κ. Δήμου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου