Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Ρατσισμός και "Ρατσισμός"

Στο τελευταίο μου άρθρο με τίτλο "Φασισμός και "Φασισμός"", αναφέρθηκα στην ιδεολογική σύγχυση που επικρατεί ανάμεσα στην κατανόηση του κυριολεκτικού και του μεταφορικού φασισμού. Εξήγησα ότι ο Φασισμός είναι ένα συγκεκριμένο πολιτικό μόρφωμα του καπιταλισμού, ενώ συμπεριφορές που υποδηλώνουν περιφρόνηση του συνανθρώπου είναι φασίζουσες και όχι Φασισμός. Ανέφερα ότι η σύγχυση μεταξύ του φασισμού και του "φασισμού", αντικειμενικά ευνοεί τον  ίδιο το Φασισμό, γιατί του επιτρέπει να ξεγλιστρά. Ξεκαθάρισα ότι μπορεί μεν ο Φασισμός να έχει ως προϋπόθεση τη βία, αλλά η βία δεν είναι απαραίτητα Φασισμός, για να πρέπει να "καταδικαστεί από όπου κι αν προέρχεται". Τέλος, παραδέχθηκα ότι υπάρχει αλήθεια στην ύπαρξη του "φασίστα μέσα μας" που "πρέπει να τον σκοτώσουμε".

Σήμερα, θα αναφερθώ στη σύγχυση μεταξύ Ρατσισμού και "Ρατσισμού" (δηλαδή μεταφορικού ρατσισμού). Αφορμή, πάλι ένα άρθρο του Νίκου Δήμου, το "Μην υποτιμάτε τον ρατσισμό μέσα σας".

Πρώτα από όλα, αφού παραδέχθηκα ότι λίγο ως πολύ, ένα φασιστικό δαιμόνιο το κουβαλάμε όλοι μέσα μας και για αυτό πρέπει να το σκοτώσουμε, αναγνωρίζω ότι ο τίτλος του άρθρου του κ. Δήμου, είναι σωστός. Φοβάμαι ότι ο φασίστας και ο ρατσιστής που κουβαλάμε στα εσώψυχά μας, πάνε χέρι-χέρι.

Όπως και ο Φασισμός, έτσι κι ο Ρατσισμός είναι κάτι συγκεκριμένο. Είναι η διάκριση μεταξύ ανθρώπων άλλων φυλών. Είναι δίδυμο αδελφάκι του εθνικισμού που διακηρύττει το μίσος μεταξύ των εθνών, ακόμα και αυτών που ανήκουν στην ίδια "φυλή". Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της ξιπασιάς που έχει κάποιος που νομίζει ότι ανήκει σε μια "ανώτερη" φυλετική ή εθνική ομάδα, καλό θα είναι να ακούσει το Γκέμπριχ, που αναρωτιόταν "γιατί κάποιος που μπορεί να υπερηφανεύεται ότι είναι ο εξυπνότερος, ο ισχυρότερος, ο γενναιότερος ή ο πιο προικισμένος άνθρωπος στη γη, θεωρείται γελοίος και ενοχλητικός, ενώ αν, αντί του «εγώ», λέει, «είμαστε οι εξυπνότεροι, οι ισχυρότεροι, οι γενναιότεροι και οι πιο προικισμένοι άνθρωποι στη γη», οι συμπατριώτες του, χειροκροτούν ενθουσιωδώς και τον αποκαλούν πατριώτη".

Ενώ ο ρατσισμός έχει ως προϋπόθεση τη διάκριση, αυτή είναι στο επίπεδο της φυλής. Δεν θα πρέπει λοιπόν να συγχέουμε κάθε μορφή διάκρισης και τη θεωρούμε ρατσισμό. Η διάκριση πχ μεταξύ φτωχών και πλουσίων, δεν είναι ρατσισμός. Είναι ταξική διάκριση και μπορεί να γίνει ανάμεσα σε άτομα του ίδιου έθνους. Ή όπως έλεγε ο Μπρέχτ: "Ο κ. Κόινερ δεν τόκρινε απαραίτητο να ζει σε μια συγκεκριμένη χώρα. Έλεγε: Παντού μπορώ να πεινάσω.". Ομοίως, η διάκριση σε "παιδιά του κυβερνώντος κόμματος" και "στα άλλα", δεν είναι ρατσισμός, αλλά πολιτική ευνοιοκρατία (ρουσφετολογία). Μια άλλη έκφραση ευνοιοκρατίας, είναι η οικογενειοκρατία, ενώ άλλη μία ο τοπικισμός. Για τη δε φαλλοκρατία, ό,τι και να πει κανείς, είναι λίγο. Όλα τα προηγούμενα δεν είναι ρατσισμός, γιατί ο διαχωρισμός δε γίνεται με βάση τη φυλή, αλλά την τάξη, τις πολιτικές τοποθετήσεις, τη συγγένεια, τον τόπο καταγωγής ή το φύλο. Οι διακρίσεις όμως μπορεί να είναι το ίδιο επώδυνες, για αυτό μπορούμε να μιλήσουμε για ρατσιστικού τύπου συμπεριφορές, αλλά όχι για ρατσισμό.

Γενικά, αυτό το άρθρο του κ. Δήμου, με βρίσκει σύμφωνο. Όμως, μένει στο επίπεδο της ενδοσκόπησης κι έτσι του λείπει μια βασική παράμετρος, απλά γιατί είναι αστός διανοητής. Αγνοεί την ταξική διάσταση του ρατσισμού. Μπορεί ο ρατσισμός να είναι γνώρισμα ανθρώπων όλων των τάξεων, γιατί η βασική του προέλευση είναι ο ζωώδης φόβος για το διαφορετικό που το αντιλαμβανόμαστε ενστικτωδώς ως απειλή, όμως αν κοιτάξει κανείς σε βάθος, θα δει ότι η όποια αντιπαλότητα έχει και ταξική αφετηρία. Οι ρατσιστές δουλοκτήτες των ΗΠΑ που αγόραζαν μαύρους σκλάβους που απάγονταν από την Αφρική, ήταν μεγαλογεωκτήμονες. Οι ρατσιστές εμπνευστές του Απαρτχάιντ, είχαν φτιάξει αυτό το ρατσιστικό καθεστώς για να εξασφαλίζουν οι μεγαλοαστοί και μεγαλογεωκτήμονες αδαμαντορύχους, εργάτες γης, κλπ χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα.

Αν λοιπόν περιοριστούμε στην καταπολέμηση των φυλετικών ή άλλων διακρίσεων από όσες αναφέρθηκαν πιο πριν, χωρίς να παλεύουμε για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, που γεννά τις ταξικές διακρίσεις, στην καλύτερη θα έχουμε πετύχει ημίμετρα. Θα έχουμε εξασφαλίσει απλά... "ίσα δικαιώματα στη φτώχεια και την εκμετάλλευση", για λευκούς, μαύρους και ασιάτες, για άντρες και γυναίκες, για ετεροφυλόφιλους, ομοφυλόφιλους και αμφιφυλόφιλους, για έλληνες, αλβανούς, πακιστανούς, κλπ. Αυτή τη σκέψη, δε θα μπορούσα να την περιμένω από τον απολογητή του καπιταλισμού, κ. Δήμου.

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Φασισμός και "Φασισμός"

Αφορμή για το άρθρο αυτό ήταν το κάλεσμα του μουσικού Αγγελάκα να "προσέξουμε το φασίστα μέσα μας" (όταν άκουσε γνωστό αντιφασιστικό σύνθημα) και το άρθρο "13 θέσεις για τον φασισμό" του αστού διανοητή Νίκου Δήμου. Καλό θα ήταν λοιπόν πριν διαβάσει κανείς παρακάτω, να διαβάσει πρώτα τα δύο άρθρα.

Διαβάζοντας αυτά τα δύο άρθρα, νοιώθω ότι επικρατεί μια εκούσια ή ακούσια, καλοπροαίρετη ή κακοπροαίρετη σύγχυση μεταξύ του φασισμού και του "φασισμού", δηλαδή του κυριολεκτικού φασισμού και του μεταφορικού.

Ο Φασισμός είναι το alter ego της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Τι εννοώ; Ο Καπιταλισμός είναι το εκμεταλλευτικό σύστημα όπου τα μέσα παραγωγής ανήκουν σε μια ταξική μειοψηφία, τους αστούς ιδιώτες που καρπώνονται το μεγαλύτερο μέρος που παράγεται από την εργασία των πολλών. Αυτό ισχύει τόσο στην κοινοβουλευτική δημοκρατία του αστικού συστήματος, όσο και στο Φασισμό. Αυτό που δεν υπάρχει στο φασισμό, είναι οι δημοκρατικές ελευθερίες (πλουραλισμός ή έστω μια ψευδαίσθηση αυτού) που υπάρχουν στον κοινοβουλευτισμό. Οι αστοί ανάλογα με τα συμφέροντά τους, επιλέγουν μια από τις δύο μορφές του καπιταλισμού. Όσο μπορούν να λειτουργήσουν μέσα σε δημοκρατικά πλαίσια, μένουν στον κοινοβουλευτισμό, αν πάλι δε μπορούν, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να στραφούν στον απολυταρχισμό του Φασισμού. Δηλαδή, ο κοινός παρανομαστής αστικοδημοκρατικού κοινοβουλευτισμού και φασισμού, είναι ο καπιταλισμός. Βασικό χαρακτηριστικό του Φασισμού είναι ότι η βία που ασκεί είναι παντελώς αδικαιολόγητη και άδικη, ενοχοποιώντας και στοχοποιώντας όσους δεν έχουν ευθύνη για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας. 

Με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά του Φασισμού, ο Φασισμός είναι ένα συγκεκριμένο πολιτικό μόρφωμα του καπιταλισμού. Άρα, το να καπνίζει κανείς στα μούτρα του άλλου, ή να βάζει δυνατά μουσική, δε μπορεί να είναι Φασισμός. Αν θέλετε, είναι μεταφορικά "φασισμός" ή πιο σωστά φασίζουσες συμπεριφορές (γιατί βασικό συστατικό του φασισμού είναι η περιφρόνηση προς την ύπαρξη του άλλου). Ο Φασισμός και ο "Φασισμός" δεν θα έπρεπε να συγχέονται, γιατί αυτή ακριβώς η ιδεολογική σύγχυση βοηθάει τον πραγματικό φασισμό. Δεν είναι τυχαίο που ακούμε φασίστες να μιλούν για "φασισμό" ή "χούντα". Βέβαια, στη σύγχυση αυτοί συντελούν και κάποιοι που δεν θα το περίμενε κανείς (ειδικά ο ανυποψίαστος) από αυτούς: Αρκετές φορές τροτσκιστές με έχουν αποκαλέσει "φασίστα", για το σεβασμό που τρέφω στο πρόσωπο του Στάλιν, όπως έκανε πχ κι ο Πικάσσο, αντί να εκτιμώ το "δημοκράτη" Τρότσκυ που κήρυττε πχ τη "στρατιωτικοποίηση των συνδικάτων". Αυτή η γελοία συμπεριφορά, που δείχνει παντελή σύγχυση μεταξύ κυριολεκτικού και μεταφορικού φασισμού, έχει καταγραφεί και στο Νόμο του Γκόντγουιν, που στην αρχική του (διαδικτυακή) διατύπωση έχει ως ακολούθως:
Όσο μια διαδικτυακή συζήτηση μακραίνει, η πιθανότητα μιας σύγκρισης που συμπεριλαμβάνει τους Ναζί ή το Χίτλερ πλησιάζει το 1.
Από κει και πέρα, είναι σωστό να μην αφορίσουμε αυτούς που μας καλούν "να σκοτώσουμε το φασίστα μέσα μας". Η μεγαλύτερη αντιπολεμική και αντιφασιστική ταινία όλων των εποχών, το σοβιετικό αριστούργημα του Ελέμ Κλίμωφ "Έλα να δεις", όπως αποκάλυψε ο συνεπής κομμουνιστής δημιουργός του λίγο πριν πεθάνει, στο αρχικό σενάριο ονομάζονταν "Σκοτώστε το Χίτλερ". Η έννοια που δίνονταν στον τίτλο ήταν το κάλεσμα "να σκοτώσουμε το Χίτλερ μέσα μας, γιατί όλοι έχουμε τους δαίμονές μας". Θεωρώ απρέπεια και ηλιθιότητα να χλευάσω την άποψη ενός τέτοιου ανθρώπου, όπως ο Κλίμωφ. Το αμφιλεγόμενο ψυχολογικό πείραμα του Μίλγκραμ που μετέτρεψε πολίτες υπεράνω πάσης υποψίας σε βασανιστές (ή έτσι τουλάχιστον νόμιζαν οι ανυποψίαστοι συμμετέχοντες), δικαιώνει το σοβιετικό σκηνοθέτη που έζησε στο πετσί του τη θηριωδία των ναζί.

Η "καταδίκη κάθε μορφής βίας" και η ταύτιση της βίας με το φασισμό είναι λανθασμένη και αποπροσανατολιστική. Με τη λογική αυτή, θα πρέπει να καταδικάσουμε τη γαλλική επανάσταση, την επανάσταση του 1821 και το έπος της Αλβανίας. Και αναφέρομαι σε αυτά, γιατί δεν υπάρχει εχέφρων αστός που να καταδικάζει τίποτε από αυτά. Όμως, όλες αυτές οι λαμπρές σελίδες της Ιστορίας, είναι ποτισμένες με το αίμα όχι μόνο των θυμάτων, αλλά και των θυτών. Η κατάληψη της Βαστίλλης και η εδραίωση της Γαλλικής Επανάστασης, δεν έγινε αβρόχοις ποσί. Ήταν η πιο αιματοβαμμένη επανάσταση της ιστορίας. Για την Ελληνική Επανάσταση, δεν το συζητώ καν! 3 ημέρες κράτησε η σφαγή των μη χριστιανών κατοίκων της Τριπολιτσάς. Ο Νικηταράς, ο πιο ανυστερόβουλος Ήρωας της Επανάστασης, έμεινε στην Ιστορία ως Τουρκοφάγος. Στα Δερβενάκια έσπασε 2 σπαθιά και το τρίτο δε μπορούσε να το αφήσει λόγω αγκύλωσης! Λέτε κι αυτός να... "καταδίκαζε τη βία από όπου κι αν προέρχεται"; Αν είναι έτσι, τουλάχιστον ας είμαστε συνεπείς με τον εαυτό μας κι όχι να έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά: Ας αλλάξουμε, λοιπόν, τον Εθνικό μας Ύμνο, καταδικάζοντας τον τέταρτο στίχο της πρώτης στροφής που θεωρεί ότι η Όψη της Ελευθερίας "με βία μετράει τη γη".

Το λογικό χάσμα βρίσκεται ακριβώς εδώ: Στην εξίσωση της βίας του θύτη και του θύματος. Από τη στιγμή που και οι δύο μορφές βίας θεωρηθούν το ίδιο, τότε εξισώνονται και οι ασκούντες τις δύο μορφές βίας, οπότε η εξίσωση του φασισμού και του κομμουνισμού είναι απλή λογική συνέπεια. Η Λενινιστική διδασκαλία δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης για το είναι απαραίτητη και τι μη απαραίτητη βία, αλλά για να μπορεί κανείς να την κατανοήσει πρέπει να είναι κομμουνιστής. Οι αστοί ποτέ δε θα την καταλάβουν και τελικά θα είναι ασυνεπείς ακόμα και με τα λεγόμενά τους, αφού πχ η Γαλλική Επανάσταση την οποίαν οι κομμουνιστές τιμούν, ήταν μια αστική επανάσταση, δηλαδή μια βίαιη επανάσταση των αστών, των οποίων τις φιλελεύθερες ιδέες και ιδανικά, τα οποία αστοί όπως κ. Δήμου, είναι οι πρώτοι που τα ασπάζονται. Πώς ασπάζονται τις ιδέες, αλλά όχι τη βία που χρειάστηκε για να εδραιωθούν;

"Οι Financial Times άλλαξαν στάση για το Μακεδονικό" ή "Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται"

Έχω γίνει κουραστικός πλέον με το να μιλάω για την καταστροφική κουλτούρα του copy-paste στο διαδίκτυο (και τα ΜΜ"Ε"), που διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις, είτε από αφέλεια, είτε από υστεροβουλία.
Τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες μιας πληθώρας διαδικτυακών και εντύπων δημοσιευμάτων που ισχυρίζονται ότι δήθεν οι Financial Times άλλαξαν στάση για το Μακεδονικό, αναγνωρίζοντας τάχα τα εθνικά δίκαια των Ελλήνων στη θέμα του ονόματος της ΠΓΔΜ. Δεν θα αναφέρω συγκεκριμένα δημοσιεύματα, αρκεί μια διαδικτυακή αναζήτηση για όρους όπως "Αλέξανδρος" "Financial Times", κλπ.

Τι όμως συνέβη πραγματικά; Γίναμε μάρτυρες μιας οβιδιακής μεταμόρφωσης; Λυπάμαι, αλλά όχι... Απλά, το κράμα του φασισμού, των ευσεβών πόθων, του copy-paste και της αμορφωσιάς ξανάκανε πάλι το θαύμα του. Για να διαφανεί αυτό, ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους:
  • Στις 12 Σεπτεμβρίου, οι Financial Times δημοσίευσαν ένα Special Report, Republic of Macedonia 2013, με τίτλο "Mood stays buoyant in spite of ethnic stress". Σε αυτό, υπάρχει φωτογραφία από την ανέγερση ενός αγάλματος 30 και πλέον μέτρων του Αλεξάνδρου στα Σκόπια και αναφέρεται η στάση της Ελλάδας περί σφετερισμού.
  • Στις 19 Σεπτεμβρίου, οι Financial Times δημοσίευσαν ένα γράμμα αναγνώστη, με τίτλο "Alexander – the great Macedonian", που απαντούσε στο προηγούμενο άρθρο των Financial Times. Σε αυτό, ο αναγνώστης σχολίαζε αρνητικά τη στάση της Ελλάδας, αναρωτώμενος ρητορικά γιατί οι "Μακεδόνες" δε θα μπορούσαν να ανεγείρουν ένα άγαλμα για το "Μακεδόνα" βασιλιά τους.
  • Στις 23 Σεπτεμβρίου, οι Financial Times δημοσίευσαν ένα γράμμα αναγνώστη, με τίτλο "Two Macedonian traditions separated by a thousand years", που απαντούσε στο προηγούμενο γράμμα προς τους Financial Times. Σε αυτό, ο συγκεκριμένος αναγνώστης, συμφωνούσε μεν με τον προηγούμενο αναγνώστη, ως προς τη στάση της Ελλάδας, χαρακτηρίζοντάς την "παράλογη, επικίνδυνη και ενδεικτική της έλλειψης πολιτικής συνοχής και του αυξανόμενου χάους στην Ελλάδα", αλλά ταυτόχρονα αναγνώριζε ότι ο Αλέξανδρος ήταν Έλληνας και ότι οι 2 "μακεδονικές" πολιτιστικές παραδόσεις έχουν μεταξύ τους ένα χάσμα 1000 ετών που δεν μπορεί να κλείσει με το συμβολικό συσχετισμό της σημερινής "Δημοκρατίας της Μακεδονίας" και του "κατακτητή της Περσίας", για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι "η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας ανταποκρίθηκε απερίσκεπτα στις γελοιότητες των Ελλήνων, επί του ονόματος του κράτους".
Για να καταλάβουμε τι σημαίνουν τα παραπάνω, ώστε να διαβλέψουμε τη στάση της εφημερίδας ως προς το Μακεδονικό, θα πρέπει απαραιτήτως να γνωρίζουμε τους βασικούς κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και πρακτικής: Σύμφωνα λοιπόν με αυτούς, το μόνο από τα 3 δημοσιεύματα, για του οποίου το περιεχόμενο έχουν ευθύνη οι Financial Times και εκφράζει την επίσημη θέση τους, είναι το πρώτο (Special Report, Republic of Madeconia 2013). Τα άλλα δύο είναι γράμματα αναγνωστών προς τον εκδότη κι εκφράζουν αποκλειστικά τις απόψεις των δύο αναγνωστών, όχι της εφημερίδας. Οι εφημερίδες αναδημοσιεύουν ενυπόγραφα γράμματα προς τον εκδότη τους, αποποιούμενες την ευθύνη για το περιεχόμενό τους, η οποία βαρύνει αποκλειστικά τους επιστολογράφους. Συνήθως, υπάρχει μόνο περιορισμός ως προς το μέγεθος, το περιεχόμενο και το ύφος των επιστολών (δηλαδή, μπορεί να μη δημοσιευθούν μακροσκελή, άσχετα ή υβριστικά γράμματα). Κατά τα άλλα, οι εφημερίδες διασφαλίζουν το δικαίωμα της πολυφωνίας και της ελεύθερης έκφρασης των αναγνωστών τους, δημοσιεύοντας όλα τα γράμματα που λαμβάνουν. Έτσι, μέσα σε 4 ημέρες, οι Financial Times δέχθηκαν να δημοσιεύσουν 2 γράμματα αναγνωστών τους, που ως προς το κατά πόσον ο Αλέξανδρος ήταν Έλληνας, είχαν εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη.

Όπως καταλάβατε, αυτό ουδεμία σχέση έχει με κάποια αλλαγή στάσης της εφημερίδας, ως προς το Μακεδονικό. Αποδεικνύει όμως πόσο εύκολα κάποιοι γίνονται παπαγαλάκια. Αυτό όμως που έχει μεγαλύτερη αξία είναι το εξής: Ποιοι έχουν συμφέρον από τη διάδοση ειδήσεων που αφορούν την δήθεν αλλαγή στάσης της Δύσης ως προς τη διένεξη περί του ονόματος; Δε μπορεί να μη γνωρίζουν τη δημοσιογραφική δεοντολογία και πρακτική, εφημερίδες, όπως το Πρώτο Θέμα που μετάφρασε όποιο μέρος του δεύτερου γράμματος το συνέφερε, βάφτισε "άρθρο" το γράμμα στον εκδότη και κότσαρε και τίτλο στο άρθρο: "FT: «Ο Μ. Αλέξανδρος ήταν Έλληνας Μακεδόνας»!". Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που εμφανίζονται τέτοιες ειδήσεις. Έχω βρει στο παρελθόν παρόμοιο "άρθρο" που ισχυρίζονταν ότι τάχα ο ειδικός διαμεσολαβητής Νίμιτς είχε πάρει το μέρος της Ελλάδας, στο θέμα του ονόματος. Ο λόγος είναι ότι όλοι αυτοί οι ψιθυριστές είναι φασίστες που θέλουν να κρατούν το ηθικό των αντιδραστικών ψηλά, με το να τους ενθαρρύνουν ότι τάχα "έχουν συμμάχους". Με τον ίδιο τρόπο, ενθαρρύνουν και άλλους να δεχθούν τις θέσεις τους, αφού αυτές τελικά "θα δικαιωθούν με τη μεσολάβηση των ισχυρών".

Τέλος, για να είμαι απόλυτα ακριβοδίκαιος, θα πρέπει να παραδεχθώ ότι, όντως, υπάρχει κάπου που οι Financial Times "δικαιώνουν" την Ελλάδα. Αυτό φυσικά δε βρίσκεται στα δύο γράμματα προς τον εκδότη, αλλά στην ίδια την Ειδική Αναφορά, που οι φασίστες ούτε καν διάβασαν. Συγκεκριμένα, αποκαλεί τον Μέγα Αλέξανδρο "ancient Greek warrior king" (αρχαίο έλληνα βασιλιά-πολεμιστή). Δηλαδή, τελικά οι Financial Times όντως αναγνωρίζουν τον Μέγα Αλέξανδρο ως Έλληνα, αλλά αυτό βρίσκεται στην Ειδική τους Αναφορά κι όχι εκεί που το "ανακάλυψαν" οι φασίστες, δηλαδή στο γράμμα ενός αναγνώστη προς τον εκδότη.

Τι σημαίνει όμως αυτό για τις ελληνικές θέσεις; Απολύτως τίποτα! Δεν είναι η πρώτη φορά που η Δύση "δικαιώνει" την Ελλάδα στο θέμα της ιστορικότητας του Αλεξάνδρου. Θυμίζω ότι η χολιγουντιανή ταινία "Αλέξανδρος" δεν αφήνει περιθώρια για το τι εθνικότητας ήταν ο μεγάλος στρατηλάτης, όταν πχ εμφανίζει τον Αλέξανδρο να εμψυχώνει τους στρατιώτες του, λέγοντάς τους ότι στο μέλλον θα λένε: "I was here this day at Gaugamela...for the freedom...and glory...of Greece!" ("Ήμουν εδώ αυτή την ημέρα στα Γαυγάμηλα... για την ελευθερία... και τη δόξα... της Ελλάδας!"). Μπορεί αυτή η φράση να αποκάρδιωσε τους ανιστόρητους σκοπιανούς εθνικιστές, αλλά αν ό,τι παίζεται στο πανί του Χόλυγουντ εκφράζει και τις πολιτικές θέσεις των ΗΠΑ, τότε το συνταγματικό όνομα της ΠΓΔΜ θα είχε αλλάξει! Αυτό που εμείς λοιπόν αντιλαμβανόμαστε ως "διγλωσσία της Δύσης" (από τη μία μπορούν να αναγνωρίζουν το Μακεδόνα Αλέξανδρο ως Έλληνα, αλλά από την άλλην να αναγνωρίζουν την ΠΓΔΜ ως "Μακεδονία"), στην πραγματικότητα αποτελεί χαρακτηριστικό της πολιτικής του ιμπεριαλισμού, ο οποίος δεν ενδιαφέρεται για ιστορικά ή εθνικά δίκαια, αλλά μόνο για γεωπολιτικά συμφέροντα. Αυτό θα έπρεπε να το θυμάται πολύ καλά, ο κ. Σαμαράς με την απίστευτη διπλωματική ήττα που υπέστη (και μαζί του και η χώρα μας), όταν ήταν Υπουργός Εξωτερικών. Συγκεκριμένα, "πέτυχε" να συμφωνήσουν οι εταίροι της ΕΟΚ, ότι δε θα αναγνώριζαν κάποια γιουγκοσλαβική δημοκρατία που θα αποτελούσε απειλή για κράτος-μέλος της ΕΟΚ. Αφού η ΠΓΔΜ ενέμενε στη θέση της για την ονομασία "Μακεδονία", ο κ. Σαμαράς θεώρησε ότι αυτό ήταν αρκετό για να θεωρηθεί αλυτρωτισμός, αφού έθετε σε αμφισβήτηση το 1/3 της Ελλάδας, κι έτσι γύρισε στην Ελλάδα λέγοντας ότι "λύθηκε το πρόβλημα του ονόματος". Ορίστηκε, τότε, από την ΕΟΚ μια επιτροπή διαιτησίας, η επιτροπή Μπαντεντέρ, για να κρίνει το θέμα. Ο κ. Σαμαράς δεν έδωσε σημασία και η ελληνική θέση δεν εκπροσωπήθηκε επαρκώς στην επιτροπή, γιατί ο τότε Υπουργός Εξωτερικών θεωρούσε αυτονόητο ότι το όνομα "Μακεδονία" αποτελεί εθνική απειλή για την Ελλάδα. Εν τούτοις, η κατάπτυστη αυτή ΕΟΚική επιτροπή αναγνώρισε ότι "η χρήση του ονόματος «Μακεδονία» δεν θα μπορούσε να υπαινίσσεται καμία εδαφική διεκδίκηση έναντι άλλου Κράτους", αφού "η Δημοκρατία της Μακεδονίας αποποιήθηκε κάθε εδαφική διεκδίκηση". Οι ερασιτεχνικοί χειρισμοί του κ. Σαμαρά οδήγησαν τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή στην απόφαση να απολύσει ο ίδιος προσωπικά τον Υπουργό Εξωτερικών, κ. Σαμαρά (ναι, αυτόν που σήμερα εκλήθη να μας βγάλει από την κρίση και θα φέρει την ανάκαμψη).

Το επιμύθιο είναι ότι δε μπορεί κανείς να περιμένει από τους ιμπεριαλιστές που κινούνται με βάση τα δικά τους συμφέροντα, να αναγνωρίσουν τα εθνικά μας δίκαια και άρα να μας υποστηρίξουν. Το ξαναζήσαμε και το 1922 και το 1974 και το 1996. Όποιος πιστεύει ότι η Δύση θα αλλάξει γνώμη για το "Μακεδονικό", απλά και μόνο γιατί ένα άρθρο των Financial Times (ή ακόμα χειρότερα, ένα γράμμα προς τον εκδότη τους) αποκαλεί τον Αλέξανδρο "Έλληνα", πλανάται πλάνην οικτρά και όταν διαδίδει τέτοιες αυταπάτες, στην πραγματικότητα εξαπατά και τους υπόλοιπους.
Επιτροπή Μπατεντέρ υιοθέτησε την άποψη «ότι, επιπλέον, η Δημοκρατία της Μακεδονίας αποποιήθηκε κάθε εδαφική διεκδίκηση, όποια και αν είναι με διακηρύξεις, χωρίς να υπάρχει ασάφεια και με υποχρεωτική ισχύ στο διεθνές δίκαιο. Ότι, συνεπώς, η χρήση του ονόματος «Μακεδονία» δεν θα μπορούσε να υπαινίσσεται καμία εδαφική διεκδίκηση έναντι άλλου Κράτους». - See more at: http://www.imma.edu.gr/imma/history/19.html#sthash.4Fz2Y7ZS.dpuf

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013

Η κουλτούρα του copy-paste στο διαδίκτυο

Με αφετηρία μια σειρά άρθρα μου, αλλά και άλλες πιο παρατηρήσεις μου, αποφάσισα να μιλήσω λίγο περισσότερο για την κουλτούρα του copy-paste στο διαδίκτυο.

Είναι συγκλονιστικό το πόσο γρήγορα και πόσο ανέξοδα μπορούν να διασπαρούν μέσα από το διαδίκτυο οι ειδήσεις και οι γνώσεις και μάλιστα χωρίς τον κίνδυνο της παραποίησης ή της λογοκρισίας. Αρκεί απλά μια "αντιγραφή-επικόλληση" από την ιστοσελίδα-πηγή στην ιστοσελίδα μας ή ένα πάτημα του κουμπιού "Προώθηση" για τη διασπορά της είδησης με γεωμετρική πρόοδο.

Είναι όμως τόσο απλό; Δυστυχώς όχι!

Αυτό που καθένας μας καλείται να κάνει είναι να διαβάζει ΠΑΝΤΑ με τη δέουσα επιφυλακτικότητα όσα λαμβάνει. Ακόμα κι αν μια είδηση προέρχονται από ανθρώπους της εμπιστοσύνης μας, πχ ένα email συγγενούς ή από μια σελίδα φίλου μας, δε θα πει ότι απαραίτητα είναι σωστή, απλά γιατί δεν είναι σίγουρο ότι κι εκείνος όταν τη βρήκε από αλλού, την εξέτασε ενδελεχώς.

Δυστυχώς, η κουλτούρα που έχει επικρατήσει είναι αυτή του άκριτου copy-paste. Έτσι έχουν φτιαχτεί ειδικοί ιστοχώροι που ειδικεύονται στην αποκάλυψη της διασποράς ψευδών ειδήσεων, πχ snopes.com. Καλό λοιπόν είναι πριν δεχθούμε μια είδηση που φαντάζει εντυπωσιακή, πρώτα από όλα να επιβεβαιώνουμε ότι δεν βρίσκεται ήδη στο snopes.com ή άλλους τέτοιους ιστοχώρους. Αν τη βρει εκεί, να στείλει στο φίλο του ένα email και να του υποδείξει την πηγή που δείχνει ότι πρόκειται περί ψευδούς ειδήσεως και μετά να κάνει διαγραφή το μήνυμα, ενώ σε καμμία περίπτωση δε θα πρέπει να το προωθήσει. Ακόμα και η δήλωση αποποίησης ευθύνης "Μου έστειλαν αυτό, δεν ξέρω αν ισχύει" πάνω από ένα μήνυμα, είναι βλακώδης και δε λύνει το πρόβλημα.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι η "κοινωνία της πληροφόρησης", με τη λογική της πλειοψηφίας των χρηστών γίνεται κοινωνία της παραπληροφόρησης και του πιο επικίνδυνου ψιθυρισμού που μετατρέπει αφελής πλην αθώους, σε παπαγαλάκια συκοφαντιών, ψεμμάτων, και γενικά ανυπόστατων ισχυρισμών. Το θέμα είναι ότι οι σκοποί αυτών που ξεκινούν τη διασπορά των ειδήσεων δεν είναι πάντοτε αγνοί. Γνώριζα πχ από πρώτο χέρι και εδώ και κάποια χρόνια ότι μια ομάδα ανθρώπων με ιστορικές γνώσεις και σαφή αντιφασιστικό προσανατολισμό, θα διέσπειρε την είδηση ότι τα αγάλματα των Νήσων του Πάσχα, ήταν... ελληνικά! Τελικά, όταν το ξεκίνησαν, το βρήκαμε πρωτοσέλιδο στην πανάθλια φυλλάδα που δημοσιεύει ένα σωρό ηλιθιότητες και που υπάρχουν ακόμα Homo sapiens (λέμε τώρα) που τη διαβάζουν:


 Το προηγούμενο παράδειγμα είναι από τα πιο αθώα, γιατί απλά σκοπό είχε να καταδείξει το πόσο κακή δημοσιογραφία κάνει το συγκεκριμένο ρυπαρογράφημα. Όμως, η χρήση της τεχνικής για προπαγάνδα είναι πολύ επικίνδυνη: Δεν είναι τυχαίο ότι έτσι φτάσαμε στο σημείο δύο χώροι που δεν έχουν σοβαρό ιδεολογικό υπόβαθρο (ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσή Αυγή), εκμεταλλευόμενοι την κουλτούρα του copy-paste να έχουν πιάσει τόσο μεγάλα ποσοστά. Διασπείρουν ό,τι να 'ναι, δημιουργώντας αυταπάτες στον κόσμο.

Τέλος, μια και έπιασα στο στόμα μου το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (ζήσαμε να το δούμε κι αυτό), οι τύποι τελευταία έχουν ξεκινήσει μια καινοφανή μέθοδο copy-paste. Ως τώρα, ξέραμε τη διασπορά ψευδών ειδήσεων. Με το ΣΥΡΙΖΑ μάθαμε και τη διασπορά πραγματικών αξιόπιστων ειδήσεων, των οποίων όμως η πατρότητα έχει εξαφανιστεί! Αν μπει κανείς στα κλασσικά ΣΥΡΙΖΟsites θα δει ότι καθημερινά αναδημοσιεύουν τα άρθρα του εξαιρετικού δημοσιογράφου, Νίκου Μπογιόπουλου, στο Ριζοσπάστη. Τέτοια άρθρα, ούτε στον ύπνο τους δε μπορούν να γράψουν οι οππορτουνιστές γιατί φυσικά αν είχαν την πνευματική ικανότητα που απαιτείται, δε θα ήταν και οππορτουνιστές. Τι λοιπόν κάνουν; Τα ιδιοποιούνται! Στην καλύτερη των περιπτώσεων, γράφουν στο τέλος "Πηγή: Ριζοσπάστης", αλλά ΠΟΤΕ δεν κάνουν link στο σχετικό άρθρο (ακόμα κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε να ψηφίζεται από το 1/4 του λαού, ακόμα κουβαλάει τις νοοτροπίες του γκρουπόσκουλου που είναι κωδικοποιημένες στο DNA του), ενώ πολλές φορές είναι τόσο συμπλεγματικοί που κάνουν αναφορά στη... δευτερογενή πηγή που αναμετέδωσε το άρθρο, δηλαδή σε άλλο ΣΥΡΙΖΟsite! Ενώ οι ΣΥΡΙΖΑίοι (αυτοί που έσβησαν το Σφυροδρέπανο από τη σημαία στην πλάτη του Τσίπρα, που έσβησαν το "ΚΚΕ" από το πανό της Ακρόπολης, κλπ), όταν θέλουν να παρουσιάσουν τα άρθρα του Μπογιόπουλου στο Facebook ΠΟΤΕ δεν εμφανίζουν τα αυθεντικά άρθρα, αλλά τα άρθρα από τα... Λαφαζανοsites και λοιπά. Αν δε τους κάνει κανείς παρατήρηση, έχουν τέτοιο απόθεμα δικαιολογιών της πλάκας, που δεν ξέρει πια κανείς αν αξίζει να ασχολείται μαζί τους!

Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

Τα δυσδιάκριτα όρια φάρσας-πραγματικότητας στο διαδίκτυο

Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκε το άρθρο "Το ΚΚΕ, το διαδίκτυο και οι παραδοχές των μυστικών υπηρεσιών", του Νίκου Ρεμπάμπη, μέλους του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ, στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη. Σε αυτό το άρθρο, γίνεται μια προσπάθεια να δικαιολογηθεί η στάση του ΚΚΕ, σε σχέση με το διαδίκτυο και ειδικά οι επιφυλάξεις του για τα κοινωνικά δίκτυα.

Το κείμενο εμφανίζει διάφορα παραδείγματα που υποστηρίζουν ότι οι συμμετέχοντες στα κοινωνικά δίκτυα και γενικά στο διαδίκτυο φακελώνονται. Και συμπερασματικά, η τελευταία παράγραφος που τιτλοφορείται "Τελικά είχε δίκιο το ΚΚΕ;", ξεκινά ως εξής:
Τα παραδείγματα (είναι μόνο μερικά από όσα μπορεί να πει κανείς) δείχνουν ένα πράγμα: ότι το ΚΚΕ κρατάει αυτή τη στάση απέναντι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όχι επειδή δεν ξέρει, αλλά ακριβώς επειδή ξέρει και γνωρίζει, αυτό που ξέρουν και εκατομμύρια χρήστες του διαδικτύου: ότι είναι ένας χώρος ο οποίος μπορεί να αξιοποιηθεί για να συγκεντρωθεί τεράστιος όγκος πληροφοριών που παλιότερα θα χρειάζονταν μερικοί εκατομμύρια ζωντανοί πράκτορες. 'Η πιο απλά, όπως το είπε ο διευθυντής της CIA Κρίστοφερ Ζαρντίνσκι, «το Facebook είναι το όνειρο που έγινε πραγματικότητα, αφού εκεί μέσα όλοι βάζουν φωτογραφίες και προσωπικά δεδομένα, χωρίς ενδοιασμούς και προσφέρουν στην The Company (CIA)"ξεκούραστη"συλλογή δεδομένων»7.
Μάλιστα, υπάρχει και διαδικτυακή παραπομπή για να υποστηριχθεί η συγκεκριμένη φράση του διευθυντή της CIA, η οποία όμως, σε αντίθεση με κάποιες άλλες που έχει το κείμενο, δεν είναι γραμμένη με μορφή URL:
7. Δημοσίευμα στο «gr.news.yahoo.com», 4/2/2013.
Ως όφειλα, έψαξα και τελικά βρήκα την ακριβή παραπομπή του Yahoo, την οποία ο ΚΝίτης "ειδήμονας" επί διαδικτύου, δεν μπήκε στον κόπο να δείξει. Πράγματι, η ελληνική ειδησιογραφική υπηρεσία του διαδικτυακού κολοσσού Yahoo, έχει ένα άρθρο στο οποίο γράφει σχεδόν ό,τι αναφέρεται στο κείμενο του Ριζοσπάστη. Η σημαντικότερη διαφορά των δύο κειμένων είναι ότι ενώ το Yahoo λέει ότι ο Ζαρντίνσκι είναι αναπληρωτής διευθυντής της CIA, ο Ριζοσπάστης λέει ότι είναι διευθυντής. Προς απόδειξη δε αυτών, το Yahoo παρουσιάζει ένα video του YouTube, όπου ο Σαρτίνσκυ (το όνομα του οποίου, το Yahoo παραποίησε σε Ζαρντίνσκι, πριν ο Ριζοσπάστης, τον... προάγει σε Διευθυντή), έλεγε:
Μετά από χρόνια μυστικής παρακολούθησης του κοινού, ήμασταν έκπληκτοι που τόσοι πολλοί άνθρωποι θα δημοσιοποιούσαν πρόθυμα πού ζουν, τις θρησκευτικές και πολιτικές τους πεποιθήσεις, έναν αλφαβητικό κατάλογο όλων των φίλων τους, προσωπικές διευθύνσεις e-mail, αριθμούς τηλεφώνων, εκατοντάδες φωτογραφίες των ίδιων, ακόμη κι ενημερώσεις κατάστασης σχετικά με το τι έκαναν από στιγμή σε στιγμή. [...] Ήταν πραγματικά ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα για τη CIA.
Το βίντεο θα ήταν εντυπωσιακό, αν έλειπε μια σημαντική λεπτομέρεια που έκανε τη διαφορά: Από το βίντεο στο YouTube που είχε σηκώσει κάποιος συνομοσιολόγος έλειπαν τα πρώτα 2-3 δευτερόλεπτα που απεκάλυπταν την πηγή του! Ψάχνοντας λοιπόν, βρήκα ολόκληρο το βίντεο, που δείχνει ότι προέρχεται από τη σατιρική ιστοσελίδα The Onion, γνωστή για τις παρωδίες της που συχνά ξεφεύγουν και γίνονται διαδικτυακό trolling. Ο δε χαρακτήρας Christopher Sartinsky είναι φανταστικός και έχει συμμετάσχει με αυτό το όνομα σε πολλούς τηλεοπτικούς ρόλους! Αλλά ακόμα κι αν κοίταγε κανείς απλά τη λίστα με τους αναπληρωτές διευθυντές της CIA, θα έβλεπε ότι τα τελευταία 3 χρόνια (δηλαδή την περίοδο που έγινε και το βίντεο), το πόστο το κατείχε ο Μορέλλ και φυσικά δεν υπάρχει πουθενά κανένας Σαρτίνσκυ. Με το The Onion, έχω ξανασχοληθεί, όταν δημοσίευσε την "αποκάλυψη" ότι η Αρχαία Ελλάδα ήταν... πρόσφατο μύθευμα δυτικών ιστορικών, που παρότι ήταν τόσο οφθαλμοφανώς ψευδές, ένα σωρό ανθελληνικά δίκτυα το αναμετέδωσαν ως είδηση, όπως πχ μια σελίδα πανηλιθίων φασιστών αλβανών που έκατσαν και το μετέφρασαν κιόλας στα αλβανικά!

Με τη γνώση λοιπόν τώρα του ότι το άρθρο στηρίζει την άποψη ότι το ΚΚΕ δικαιώθηκε, πάνω σε μια τρολλιά, αλλά και ότι η τρολλιά αυτή που έγινε πριν 2 χρόνια επαληθεύτηκε με τον ποιο εντυπωσιακό τρόπο από τις αποκαλύψεις του Σνόοουντεν για την παρακολούθηση των πολιτών, έχω να πω ότι πλέον τα όρια φάρσας-πραγματικότητας στο διαδίκτυο γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτα. Χρειάζεται να έχει κανείς πολύ καλές γνώσεις και αρκετή αυτοσυγκράτηση, πριν πάρει ως δεδομένο ό,τι βρει στο διαδίκτυο. Είδατε πχ πώς ο συνομοσιολόγος απλά μόνταρε το βίντεο, ώστε να κρύψει ότι είναι σατιρικό. Είναι πολλές οι φορές που παγκοσμίως έχουν γίνει βλακώδεις επερωτήσεις βουλευτών για ανύπαρκτα προβλήματα που εμφανίζονται στο διαδίκτυο, ενώ τα ΜΜΕ, ακολουθώντας την πολιτική του Churnalism, τείνουν όλο και πιο συχνά να δημοσιεύουν χωρίς επιβεβαίωση οποιαδήποτε είδηση, πραγματική ή φανταστική, καινούργια ή παλιά, χάριν του κυνηγιού της πρωτιάς της είδησης. Οι πιο παλιοί θυμούνται πχ τη φάρσα που έκανε κάποιος νεαρός, ο οποίος μέσα από την προσωπική του σελίδα, αντιγράφοντας το φορμάτ της ιστοσελίδας του CNN, υποστήριξε ότι οι γυναίκες που κάνουν στοματικό έρωτα, μειώνουν σημαντικά την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου του μαστού. Την επόμενη μέρα, όλα τα ΜΜ"Ε" της Ελλάδας, όπως και πολλά του εξωτερικού, αναμετέδιδαν την "είδηση", αφήνοντας εμβρόντητο το κοινό τους και ίσως και να έκαναν πρόσκαιρα ευτυχείς τους ερωτικούς συντρόφους, κάποιων γυναικών που η συγκεκριμένη νόσος τις απασχολεί υπερβολικά.

Τέλος, από το ΚΚΕ θα περίμενα μια πιο υπεύθυνη στάση. Η αλήθεια είναι ότι το άρθρο, αυτό καθ' αυτό, δεν πείθει ούτε για την ορθότητα των ισχυρισμών του, ούτε για την ειλικρίνειά του. Είναι αλήθεια ότι ο Ριζοσπάστης έχει την καλύτερη ιστοσελίδα στην Ελλάδα και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Επίσης, το portal του 902 είναι πολύ καλό γιατί παρέχει πραγματικά εναλλακτική ενημέρωση. Όμως, ο πραγματικός λόγος που το ΚΚΕ βλέπει με σκεπτικισμό τα κοινωνικά δίκτυα δεν είναι αυτός που προβάλει, αλλά ότι φοβάται ότι μέσα από αυτά, χάνει την δυνατότητα του συγκεντρωτικού ελέγχου, ενώ ανοίγεται διάπλατα η δυνατότητα όχι μόνο του φραξιονισμού, αλλά και της προβοκατόρικης διασποράς ψευδών ειδήσεων (μια μοντέρνα εκδοχή του "Ριζοσπάστη" της Μεταξικής Ασφάλειας του Μανιαδάκη), από μη κομμουνιστές που μπορεί να παρουσιάζονται ως τέτοιοι. Η τελική παράγραφος του άρθρου:
Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ έχουν όχι μόνο δικαίωμα αλλά και ευθύνη να προειδοποιούν, να ενημερώνουν και για αυτές τις πλευρές τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Να καλλιεργούν στάση επαγρύπνησης, αυτοπεριφρούρησης. Οπως οι εκμεταλλευτές δε μας αποκαλύπτουν τι κουβεντιάζουν στις κλειστές και στις πιο «ανοιχτές» τους μαζώξεις έτσι και η εμπροσθοφυλακή των εκμεταλλευόμενων, το ΚΚΕ, τα μέλη και οι φίλοι της ΚΝΕ δεν είμαστε υποχρεωμένοι να παραδίνουμε ατομικά/προσωπικά στοιχεία για εμπορική και κάθε άλλη εκμετάλλευση. Οχι επειδή φοβόμαστε αλλά επειδή σκοπός της δράσης μας είναι η ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος, η οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας.
στερείται λογικής. Φυσικά και χρειάζεται "επαγρύπνηση και αυτοπεριφρούρηση". Αυτό πολύ καλά θα κάνει να το εμφυσήσει όχι μόνο στους ΚΝίτες, το ΚΚΕ και η ΚΝΕ αλλά σε κάθε νέο και γενικά χρήστη του διαδικτύου, το σχολείο, οι γονείς, και τόσοι άλλοι. Το ότι δεν πρέπει "να παραδίνουμε ατομικά/προσωπικά στοιχεία για εμπορική και κάθε άλλη εκμετάλλευση", δε σημαίνει ότι δε μπορούμε να διακινούμε και τις ιδέες του ΚΚΕ και της ΚΝΕ! Αν το ΚΚΕ εμπιστεύεται κάποιον για μέλος του, να μπορεί να το αντιπροσωπεύσει στις γειτονιές και στους χώρους εργασίας, γιατί να μην του δείχνει την ίδια εμπιστοσύνη, όταν το κοινό του δεν είναι λίγοι γείτονες ή εργαζόμενοι, αλλά εκατοντάδες φίλοι και γνωστοί του; Δεν είναι κι αυτός ένας αποτελεσματικός τρόπος να διαδώσει κανείς τις ιδέες του, για την "ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος" και την "οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας";

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

Οι Αναθεωρητές ξασπρίζουν την ιστορία τους

Παρότι ιστορικά καταγεγραμένο και τεκμηριωμένο, σε λίγους είναι γνωστό ότι μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ, το 1968, το αυτοαποκαλούμενο "ΚΚΕ Εσωτερικού" ξεκίνησε σειρά διεθνών επαφών με καθεστωτικά κόμματα της κομμουνιστικής... περιφέρειας. Δηλαδή, προσπάθησε να βρει διεθνείς συμμάχους όχι σε καθεστωτικά Κομμουνιστικά Κόμματα που ανήκαν στο "σκληρό σοβιετικό πυρήνα" και που θα έμεναν πειστά στο ΚΚΕ, αλλά κόμματα που είχαν πιο χαλαρούς δεσμούς με το Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης και έτσι θα μπορούσαν να δουν με μεγαλύτερη συμπάθεια το ΚΚΕ Εσ.


Ενώ όμως η περιγραφή της πρώτης φωτογραφίας είναι επαρκής και ξεκάθαρη:

To ΚΚΕ Εσωτερικού στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας από αριστερά: Νίκος Καρράς και Κιμ Ιλ Σουνγκ

η περιγραφή της δεύτερης είναι τόσο νεφελώδης που πρέπει να είναι κανείς αφελής για να μην καταλάβει ότι πρόκειται για εσκεμμένη προσπάθεια ιστορικού... ξασπρίσματος:


"Συνάντηση Ρουμανικού κόμματος και ΚΚΕ Εσωτερικού"! Ποιου... "Ρουμανικού κόμματος"; Κάποιου άγνωστου από τα... πολλά εκείνης της περιόδου, να υποθέσω, για αυτό και το "κ" είναι με μικρό; Αποκρύπτουν ότι συναντήθηκαν με την ηγεσία του "Κομμουνιστικού Κόμματος" και για να είναι πιο σίγουροι ότι δεν θα το καταλάβει κανείς μη υποψιασμένος, δεν έβαλαν και πραγματικό wiki link στο "Ρουμανικού κόμματος", παρότι το Ρουμανικό ΚΚ έχει σελίδα στην ελληνική wikipedia:
Από εκείνο το καψερό το... "Ρουμανικό κόμμα" (που δεν ξέρουμε ποιο είναι), μας λέει ότι συμμετείχαν οι... Nicolae Ceaușescu,Paul Niculescu-Mizil,Ghizela Vass. Πόσοι έλληνες ξέρουν να προφέρουν αυτά τα ονόματα έτσι όπως είναι γραμμένα στα ρουμανικά; Λίγοι! Γιατί είναι γραμμένα μεν με λατινικά, αλλά στη δυσνόητη σε μας ρουμανική εκδοχή του! Το "ce" προφέρεται ως παχύ "τσ"κι ΟΧΙ ως παχύ "τσε" κι ας έχει "e", αλλιώς το "c" θα προφέρονταν... "κ" στα ρουμανικά!. Το... εξωτικό "ș", δηλαδή "s" με... "σιντίγια" (υπογεγραμμένη που βρίσκει κανείς και στα... τουρκικά) προφέρεται ως παχύ "σ". Το "u" προφέρεται "ου" χωρίς δηλαδή το συνδυασμό ou όπως στα ελληνικά, αγγλικά, κλπ. Τέλος, το "au" προφέρεται σα δύο ξεχωριστούς φθόγγους, δηλαδή "αου" κι όχι πχ "ο", όπως στα γαλλικά ή... "αβ/αφ", όπως στα ελληνικά! Χωρίς αυτές τις γνώσεις, δεν μπορεί εύκολα κάποιος έλληνας να καταλάβει ότι "Ceaușescu" σημαίνει... "Τσαουσέσκου"! Και φυσικά, ούτε λόγος για να έχει η λέξη αυτή πραγματικό wiki link, ενώ υπάρχει και τέτοιο στην Ελληνική Wikipedia:

http://el.wikipedia.org/wiki/Νικολάε_Τσαουσέσκου

Ο λόγος που τα κάνανε όλα αυτά είναι αφενός για να μην καταλαβαίνει όποιος μπει στις εικόνες, τι βλέπει κι αφετέρου για να μην τις βρίσκει το google όταν κάποιος ψάχνει πχ για:

ΚΚΕ Εσωτερικού Τσαουσέσκου
ΚΚΕ Εσωτερικού Ρουμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα

Οι "παλιές αγάπες" -βλέπετε- χαλάνε το "δημοκρατικό" προφίλ των Ρεβιζιονιστών, είτε όσων κατοικοεδρεύουν στο συνονθύλευμα του ΣΥΡΙΖΑ, είτε όσων απαρτίζουν τη ΔΗΜΑΡ και αποτελούν το σκληρό πυρήνα του τότε ΚΚΕ Εσωτερικού. Ας τους τα θυμίσουμε λοιπόν, με ποιους ποζάρανε:

Συνάντηση ΚΚΕ Εσωτερικού με το Νικολάε Τσαουσέσκου
Συνάντηση ΚΚΕ Εσωτερικού με τον Κιμ Ιλ Σουνγκ

Δεν έχω πρόσβαση στη Wikipedia για να κάνω ο ίδιος τις απαραίτητες επισκευές. Προτιμώ να καταγγέλω από εδώ τους βανδαλισμούς που κατά καιρούς υφίστανται τα άρθρα της και χαίρομαι γιατί μπαίνοντας μετά από καιρό στα ενοχλητικά άρθρα, βλέπω με χαρά και ευγνωμοσύνη ότι αυτά διορθώνονται!

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Ο Κολοκοτρώνης δεν προσκυνάει φασίστες!

Είναι γνωστή η θρασύτητα με την οποίαν οι φασίστες καπηλεύονται σχεδόν οτιδήποτε κάθε τόπος σέβεται, ακόμα κι όταν με τις πράξεις τους δείχνουν ότι το εχθρεύονται.

Στην Ελλάδα, οι φασίστες είναι οι επίγονοι των Γερμανοτσολιάδων (Ταγματασφαλιτών), των "ανθρώπων" που προσκύνησαν τους Γερμανούς, κατά την ναζιστική κατοχή της Ελλάδας και έστρεψαν τα άδοξα όπλα τους κατά των αγωνιστών της Αντίστασης. Οι ίδιοι οι Γερμανοτσολίαδες, ήταν επίγονοι των Τουρκοπροσκυνημένων, των "ανθρώπων" που προσκύνησαν τους Τουρκοαιγυπτίους, κατά την κατάληψη του Μωρηά από τον Ιμπραήμ, και έστρεψαν τα άδοξα όπλα τους κατά των αγωνιστών της Επανάστασης. Ενδιαφέρον μάλιστα είναι ότι στη συλλογική ιστορική μνήμη του λαού μας, και τα δύο είδη εθνοπροδοτών, ταυτίστηκαν με τα ονόματα των ηγετών τους: Έτσι οι Γερμανοτσολιάδες έμειναν στην Ιστορία ως "Ράλληδες" και οι Τουρκοπροσκυνημένοι ως "Νενέκοι", από τον Ιωάννη Ράλλη που οργάνωσε τα Τάγματα Ασφαλείας και το Δημήτριο Νενέκο που οργάνωσε τους ένοπλους τουρκοπροσκυνημένους, αντίστοιχα. Για τις δοσιλογικές "υπηρεσίες" τους, οι κατακτητές διόρισαν "πρωθυπουργό" τον πρώτον και "μπέη" το δεύτερο.

Μια από τις παροιμιώδεις φράσεις του Κολοκοτρώνη, αναφέρεται στους "Νενέκους": 

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ!

Στα δε Απομνημονεύματά του, ο Κολοκοτρώνης παραδέχεται ότι ο ίδιος προσωπικά διέταξε την εκτέλεση του Νενέκου (από τον ξάδελφο του τελευταίου, Αθανάσιο Σαγιά):

Εἰς τὰ 26, ὅταν ἐπρωτοπροσκύνησε, εἶχα διατάξει ἕναν λεγόμενον Σαγιᾶ νὰ τὸν σκοτώσει. Ὁ Σαγιᾶς μοῦ ἐζήτησε τὴν ἄδειαν καὶ ἐγὼ εἶχα τὴν ὄρεξιν, καὶ πάλιν ὅταν ἄκουσα καὶ ἐσκλάβωσε τοὺς Ἕλληνας τὸν ἐντεμπίχιασα μὲ ἕνα γράμμα: «Ἄπιστε, διατί δὲν τὸν σκοτώνεις, ποὺ ἀκόμη μὲ τοὺς Τούρκους εἶναι, ἀφοῦ ἦλθε ὁ Κυβερνήτης;» Τότε ὁ Σαγιᾶς ἔσμιξε τὸν Νενέκο καὶ ἐσκοτώθη (2) ὁ Νενέκος.

Το ίδιο επιβεβαιώνει και ο αγωνιστής και συγγραφέας Φωτάκος στα Απομνημονεύματά του, αναφερόμενος στο περιστατικό όπου ο Νενέκος, ενώ μπορούσε να δολοφονήσει τον χαμένο σε ένα δάσος Ιμπραήμ, τον προστάτευσε και τον άφησε να συνεχίσει τις θηριωδίες του:

Ὅλα δὲ ταῦτα ἔμαθεν ὁ Γενικὸς Ἀρχηγός, καὶ ἀγανακτήσας ὡρκίσθη παρρησία ἡμῶν εἰς τὸν Μεγάλον Θεὸν τῶν Ἑλλήνων καὶ εἶπεν, ὄτι ἐπιθυμεῖ τὸν φόνον τοῦ Νενέκου, καὶ ἂν τὸν εὕρισκε πουθενὰ μὲ τὰ ἴδιά του χέρια τὸν ἐφόνευε· (πρᾶγμα πολὺ παράξενον καὶ πρωτάκουστον ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κολοκοτρώνη νὰ ὁμιλῇ περὶ φόνου, καὶ ὅτι μόνος του θέλει νὰ τὸν κάμῃ). Μετὰ δὲ ταῦτα ὁ Ἀθανάσιος Σαγιᾶς ἐφόνευσε τὸν Νενέκον.

Κάποια παλιότερη δημοσίευση ενός ιστολογίου, που μόνο και μόνο από τα φιλικά του ("δείξε μου το φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι") φαίνεται ότι είναι φασιστικό, ενώ από το περιεχόμενό του φαίνεται ότι είναι και δωδεκαθεϊστικό, στηλιτεύει τους περισσότερους Έλληνες γιατί «ἀσπάσθηκαν τόν χριστιανισμό καί γέμισε ὁ κόσμος ἐκκλησίες καί μοναστήρια στά ὁποῖα δέν κάνουν τίποτα ἄλλο ἀπό τό νά σκύβουν καί νά προσκυνοῦν τόν ἀνύπαρκτο θεό» και τις πολιτικές ηγεσίες του τόπου γιατί «κάμπτουν γόνυ» στο μαυσωλείο του Μουσταφά Κεμάλ. Παραθέτει δε πολλά ενδιαφέροντα κείμενα από την αρχαιότητα ως σήμερα για να στηρίξουν ότι το προσκύνημα δεν είναι γνώρισμα του γένους μας. Σε κάποιο σημείο γράφει:

Ὁ Νίκος Καζαντζάκης στόν «Ἰουλιανό» βάζει στό στόμα τοῦ φιλοσόφου αὐτοκράτορος τούς στίχους: Εἶσαι Ἕλληνας; Τί προσκυνᾶς; Σηκώσου ἀπάνω! Ἐμεῖς καί στούς θεούς ὀρθοί μιλοῦμε, λέγε.

Αυτό ήταν! Η χρυσή ευκαιρία των φασιστών να ξαναγράψουν την Ιστορία με το μόνο τρόπο που ξέρουν και που τους έμαθε ο θείος Γκέμπελς: Πλαστογραφίες, ανάμειξη πραγματικών και ψευδών γεγονότων, ανιστορησίες και πατριδοκάπηλες μεγαλοστομίες! Πήραν μια φράση του προοδευτικού Καζαντζάκη από το θεατρικό έργο "Ιουλιανός ο Παραβάτης", της έκαναν την κατάλληλη κοπτοραπτική (αφήρεσαν στην τελευταία λέξη "λέγε", από όπου θα φαίνονταν ότι κάτι άλλο σήμαινε) και την έβαλαν στο στόμα του... Κολοκοτρώνη! Από κει και πέρα, το υπόλοιπο ήταν εύκολο! Φτιάξαν και μια εικόνα όπου αράδιασαν "τα λόγια του Κολοκοτρώνη" με... βυζαντινή γραμματοσειρά (νομίζοντας ότι έτσι θα ξεπλύνουν τελείως τη δωδεκαθεϊστική προέλευση της φράσης- που όμως στα μάτια του υποψιασμένου δεν κρύβεται, γιατί οι Έλληνες του Κολοκοτρώνη δεν πίστευαν σε Θεούς, αλλά σε ένα Θεό, στο οποίον μιλούσαν πάντοτε προσκυνούντες), πάνω σε μια ελληνική σημαία και αρχίσαν τα copy-paste από ιστολόγιο σε ιστολόγιο και από προφίλ σε προφίλ facebook! Ο Απόλυτος Αχταρμάς, αντάξιος της αμορφωσιάς των φασιστών και της δολιότητας με την οποίαν προσπαθούν να την αντισταθμίσουν!


Ό,τι και να κάνετε, φασίστες, η αλήθεια δεν αλλάζει! Ούτε οι Αρχαίοι Έλληνες σας ανήκουν, ούτε ο Ελληνικής Παιδείας Ρωμαίος αυτοκράτωρ και διανοητής Ιουλιανός, γιατί αυτοί πίστευαν σε πανανθρώπινες αξίες, ενώ εσείς στη μισσαλοδοξία. Πολλώ δε μάλλον, είναι ιεροσυλία ακόμα και να πιάνετε στο στόμα σας το όνομα του Κολοκοτρώνη, όταν είστε παιδιά των προσκυνημένων ταγματασφαλιτών και εγγόνια των νενέκων! Όπως στο σπίτι του κρεμασμένου, δε μιλάνε για σκοινί, έτσι και εσείς οι γερμανοπροσκυνημένοι δε μπορεί να μιλάτε για προσκύνημα! ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ!