Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

Το δίλλημα του Δικομματισμού: Παπαγαλάκια ή Βαρβαρότητα

Τα είδαμε κι αυτά... Από τη μια, μια διαφήμιση της ΝΔ επηρεασμένη από την κλασσική ταινεία τρόμου "Τα πουλιά", του Χίτσκοκ, με παπαγαλάκια που επιτίθενται σε ανυποψίαστους πολίτες, κι από την άλλη τον κ. Παπανδρέου, ως νέα Ρόζα Λούξεμπουργκ, να μιλά για το δίλλημα "Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα".

Αν καταλάβαμε λοιπόν καλά...

Η ΝΔ θεωρεί ότι στην Ελλάδα ζούμε σε μια ευνομούμενη κοινωνία, όπου δεν υπάρχει η βαρβαρότητα της Ζήμενς και του C4I, της ΜΕΒΓΑΛ και των Κουμπάρων, του Εφραίμ και των Βιστωνίδων, και άρα όποιος μιλά για σκάνδαλα θα πρέπει ασφαλώς να είναι... παπαγαλάκι!

Από την άλλη, φαίνεται για ακόμα μία φόρα, ότι αν ο κ. Παπανδρέου είναι "παπαγαλάκι", αυτό δεν οφείλεται στο ότι εξαπολύει κατηγορίες για σκάνδαλα που και ο ίδιος δε θα μπορούσε να αποφύγει, αλλά γιατί αναπαράγει παπαγαλιστί τις τακτικές του πολιτικού "ευπατρίδη" πατρός του: Στις προηγούμενες εκλογές, μας μιλούσε για το "Λαό που δεν ξεχνά αυτούς που χώριζαν τους πολίτες σε "εθνικόφρονες" και "μιάσματα"". 'Οταν ο πατέρας του έλεγε αυτή τη φράση, προσπαθούσε να αγγίζει το θυμικό κι όχι τη λογική του ελληνικού λαού. Όμως, οι μνήμες της απάνθρωπης Δεξιάς, ήταν τότε νωπές. Ε, όπως και να το κάνει κανείς, σήμερα δεν νοιώθει κανείς να τον αντιμετωπίζουν ως μίασμα, ή έστω ως εθνικόφρωνα! Το να μιλάς το 2009, με τη γλώσσα της δεκαετίας του 1980, όταν μάλιστα υπάρχουν τέτοιες ποιοτικές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία, που η γλώσσα αυτή είναι παροχυμένη, τότε είσαι απλά παπαγαλάκι! Ένα θλιβερό ετερόφωτο πλάσμα που περιμένεις από τις δοκιμασμένες (σε άλλη εποχή) φράσεις, να επιτύχεις! Και δεν είναι μόνο αυτό που κάνει την τακτική του κ. Παπανδρέου μιμιτική: Ένα από τα πρώτα τεχνάσματα του πατρός του, πριν πάνω από 30 χρόνια, ήταν ότι καπηλεύονταν τις θέσεις των Κομμουνιστών, οι οποίες έχαιραν εκτίμησης και σεβασμού στο Λαό και που από αυτές ο Λαός προσδοκούσε μια αλλαγή. Ποιος ξεχνά ότι το "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ ίδιο συνδικάτο", δεν ήταν σύνθημα μόνο του ΚΚΕ, αλλά και του ΠΑΣΟΚ; Παπαγαλίζοντας λοιπόν το κόλπο της καπηλείας του πατρός του, ο κ. Παπανδρέου ξεκίνησε τις... εκταφές συνθημάτων! Κι έτσι φτάσαμε στο σύνθημα της Ρόζας Λούξεμπουργκ του 1918 "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα"...

Το σύνθημα αυτό ήταν η σύντομη εκδοχή μιας φράσης που κατά την Λούξεμπουργκ, είχε πει ένας από τους θεμελιωτές του Μαρξισμού, ο Ένγκελς: "Η αστική κοινωνία βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι, είτε μετάβασης στο σοσιαλισμό ή οπισθοδρόμησης στη βαρβαρότητα". Το ότι ο κ. Παπανδρέου χρησιμοποίησε αυτή τη φράση που έχει ηλικία 1.5 αιώνων και του εξ αυτής συνθήματος που έχει ηλικία ενός αιώνα, δε σημαίνει φυσικά ότι το ΠΑΣΟΚ επέστρεψε στα σοσιαλιστικά ιδεώδη. Το πού έχει γραμμένο το Σοσιαλισμό το ΠΑΣΟΚ από την πρώτη κιόλας μέρα που κυβέρνησε την Ελλάδα, το ξέρουμε πολύ καλά! Η χρησιμοποίηση της φράσης αυτής δείχνει την επικαιρότητα του Σοσιαλισμού, των αρχών, των αναλύσεων και των πιστεύω του. Δείχνει το πρόσωπο το οποίο έχει ο σημερινός καπιταλισμός, που ο Ένγκελς προφητικά είχε αποκαλέσει "βάρβαρο" (αν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, οι επιθέσεις στα εργασιακά δικαιώματα, η ανεργία και η ανέχεια δεν είναι βαρβαρότητα, τότε πέστε μου τι είναι βάρβαρο). Και δείχνει το πόσο αναγκαία είναι η μετάβαση σε μια σοσιαλιστική κοινωνία.

Ο κ. Παπανδρέου μας έδειξε τις δυο εναλλακτικές προτάσεις! Βαρβαρότητα ή Σοσιαλισμός! Ας επιλέξουμε! Αντί όμως να ψηφίσουμε αυτόν, που στα λόγια θέλει το Σοσιαλισμό και στην πράξη ήταν ανέκαθεν υποστηρικτής της Βαρβαρότητας, ας ψηφίσουμε αυτούς που ευαγγελίζονται ένα σοσιαλιστικό μέλλον για την Ελλάδα και τον κόσμο, για μια ζωή χωρίς ιμπεριαλιστικούς πολέμους, αιματοβαμμένες αλλαγές συνόρων, οικονομικές κρίσεις, μονόπλευρη λιτότητα, κοινωνικό μαρασμό και πτώση αξιών. Η μόνη ψήφος σήμερα που αταλάντευτα είναι ψήφος για το Σοσιαλισμό, είναι η κόκκινη!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου